కవిత్వం

వాగ్దానాలు ప్రతి సీజన్ కు పూసే కొత్తపూలువాసనలేని, మనిషి వూసులేని పాలనలునిజమిదన్న వాండ్లను ‘ఇజ’మిదనిలెక్కలుగట్టి జైల్లో మూటగడుతుంటరుపాతచరిత్రను మళ్ళీమళ్ళీ తొడుక్కునే భక్తికాలాన్ని వెనక్కితిప్పి ప్రగతి అనే రక్తిదేశమంటే ప్రజలని మరిచిన ఆయుధంప్రజలబాధలు కంటికి ఆనని రాజ్యంప్రజలు గుమిగూడి మాట్లాడుకుంటరుప్రజలు ప్రజల గురించే మాట్లాడుతుంటరురాజ్యం పాలకుల భోజ్యమన్న పాతసామెతనుతిరిగేసి ప్రజావీరులదే ప్రభుత అంటుంటరుఊర్లల్ల నుంచి పట్నాలదాకబాటవట్టిన కార్పోరేట్లను చర్చిస్తరుఅడ్డందిరిగి గల్లంతయిన అడ్రసులు వెతుకుతుంటరు జంజంబల్ బరీ అని పాటలు పాడుతుంటరుకాని, ఒకటేమిటి వందలసార్లు గుమికూడుతుంటరువొడువని బాధల్ని వొడిసే గొంతులైతుంటరుప్రశ్నిస్తూనే సాగుతుంది ప్రజాయుద్ధంగాయపడ్తూనే... ఎప్పటికప్పుడు సన్నద్ధం

కవులు, రచయితలు లేని నేల ఎవరైనా చూడగలరా?ఆలోచనలు అంకురించని ఖాళీ జాగా ఎక్కడైనా ఉందా?మనుషులు కలుసుకోని సమాజాలున్నాయా?అభయహస్తాన్నందించే పాలకుల భయాలేమిటి మరి?ప్రతి విప్లవ కవీ ప్రజలకు ఆప్తుడేవాళ్ళ ప్రతి అక్షరమూ ప్రజల గుండె చప్పుడే!సమాజ దిక్సూచిగా కొన్ని కలాలు కవాతు చేస్తూనే ఉంటాయ్ప్రశ్నల వర్షాలై ప్రజల మెదళ్ళు పరవళ్ళు తొక్కుతూనే ఉంటాయ్...

శిథిలాల మధ్యఇనుప ధూళితో నిండిన గాలిలోపేలుళ్ల ప్రతిధ్వనులను ఊయల పాటలుగా మార్చుకుంటూఒక చిన్నారి నవ్వింది.ఆ నవ్వుఏ సామ్రాజ్యపు ఫిరంగికీ వినిపించలేదుకానీభూమి గుండెల్లో మాత్రంఒక కొత్త విత్తనంలా మొలిచింది.ఇల్లు లేదుకానీ ఆకాశం ఉంది.బడి లేదుకానీ అక్షరాలను వెతికే కళ్ళు ఉన్నాయి.బొమ్మలు లేవుకానీ రాళ్లతో రాజమందిరాలు కట్టే ఊహ ఉంది.ఊయల విరిగిపోయిందికానీరెండు తాళ్లను మళ్లీ కట్టిగాలిని ఊపే చేతులు ఇంకా ఉన్నాయి.యుద్ధంముందుగా ఇళ్లను చంపుతుంది.తర్వాతఆసుపత్రులను.తర్వాతపాఠశాలలను.చివరికిపిల్లల కలలను.కానీఒక విషయం మాత్రంఅది ఎప్పుడూ పూర్తిగా చంపలేకపోయిందిఆడుకోవాలనే బాల్యం.చూడండి…దుమ్ముతో నిండిన ముఖంపైఇంకా నవ్వు ఉంది.గాయపడిన మోకాలిపైఇంకా పరుగుంది.ఆకలితో వణుకుతున్న శరీరంలోఇంకా స్నేహితుడిని పిలిచే స్వరం ఉంది.అదిమానవ జాతికిచివరి పాఠం.“నన్ను చంపవచ్చునా బాల్యాన్ని కాదు”అనిప్రతి ఊయల చెబుతోంది.శిథిలాలపైఒక

నాట్యం నేర్చిన నెమలి ఆటను ఆపదు యే నిర్బంధంరక్తం కారినా రగులుతు మళ్లీ చేస్తుంది పోరాటం పాట నేర్చిన కోయిల రాగం ఆగదు అడ్డొచ్చె కొండకోనలను కోసుకు వెళ్తూ సాగే ఏరే ప్రవాహమవునురణనినాదమై గమ్యం చేరును

మనుషులం కదాఆలోచనలనువిరమించుకోలేం కదాఇంత నాగరికతా పెరిగిందిప్రశ్నలకు జవాబులవెతుకులాటలోనే కదాదేశమంతా పీడిస్తున్నఈ ఉక్కపోతకుకారణాన్ని ప్రశ్నించడంనేరంగా మారుతూందినలుగురు కూడి మాటాడుకోవడం దేశద్రోహమవుతుంది మనుషుల మధ్య వారి మనసుల మధ్య చిచ్చు పెట్టడమే నేటి పాలనా తీరు గోవును పూజిస్తారు మనిషిని ముక్కలుగా నరికీ చంపుతారు మనుషుల మధ్య మనువును అడ్డంగా నిలబెడతారు న్యాయమూర్తులు ధర్మం బోధిస్తారు న్యాయన్ని ఉరితీస్తారు ఈ నిర్భంధ శిబిరంలో మౌనంగా తలదించి బతకడం ప్రజా ద్రోహం మనుషులం కదా మరల నడచి వచ్చిన రహదారి కూడలిలో మరల కలుసుకుందాం!!

వాళ్లు ఈచోటచివరి శ్వాసను విడిచారు ఎన్నడూచూడబోని భవిష్యత్తు కోసం భారీ మూల్యమే చెల్లించారు చేతులకు సంకెళ్లతో ఆగ్ని గుండాల గుండా నడిచారు వాళ్ళు కానీ మాతృభూమి కోసం నిరంతర తపన ఉండేది తుపాకులు కెదురీదారు జైళ్లను ఆహ్వానించారు కానీ ఏనాడు వెనుదీరిగింది లేదు తమ పిల్లల భవిష్యత్తు కోసం త్యాగాలకు వెరిసింది లేదు వాళ్ళ చివరి శ్వాసలకు కాసిన స్వాతంత్ర ఫలాలను మనం అనుభవిస్తున్నాం వాళ్ళు కలలు కన్న జీవితాన్నిమనం జీవిస్తున్నాంతమ రక్తంతోతమ పోరాటంతో తమ బాధలతో తమనష్టాలతో వాళ్లొక జ్వాలను వెలిగించారు ఈ సంకెలా వాళ్లను ఆపలేదు

మరణం తర్వాత నీ స్వర్గానికి రావడం నాకిష్టం లేదు అక్కడ కూడా నన్ను నువ్వుకులం తోనే పోల్చుకుంటావు.

నది తన మొండి దుఃఖాన్ని అలలు అలలుగా సముద్రంలో నిస్సహాయంగా కలిపేస్తున్న క్షణాల్లో ప్రియా చుట్టూ కమ్ముకున్న గాఢంధకారం లోంచి నీ జ్ఞాపకం నన్ను కమ్మేస్తుంది ..అనాథలా వదిలివేయబడ్డ ప్రాతః కాలంలోఓహ్ తిరస్కృతుడా ఇది నీ వియోగ సమయం!నా హృదయం మీద మంచుపూలు తలలు తెగ్గొట్టుకొని వర్షంలా కురుస్తూనే ఉన్నాయి!బహుశా శిథిల కూపంలో ధ్వంసమైన నౌకలాంటి నా హృదయం మీద రాలిపడే పూల రెమ్మలు!..నీ లోలోపల ఎన్ని యుద్ధాలు, ఇంకెన్ని ఓడిపోయి పారిపోవడాలు కిక్కిరిసి ఉన్నాయో?నీ లోపలినుంచే కదా ప్రియా!పాటల పక్షులు రెక్కలు విదుల్చుకుంటూ లేచి పైకి ఎగిరేవి?చూడు నువ్వు మన ఇద్దరి మధ్య ఉన్న అన్నింటినీ మింగేశావు!

చాలా సంవత్సరాలుగా ఉత్తరాల్లేవ్ ప్రతిరోజు నా చేతుల్లో మాత్రం వెలిసిపోయిన చెల్లాచెదురైన అక్షరాలు దర్శనమిస్తాయి నాది గాని భాష కాల శిల్పం మీద చెక్కబడినట్లుగా అక్షరాలన్నీ గజిబిజిగాచెత్తాచెదారం నిండిన మార్కెట్ లాగా అస్తవ్యస్తమై పరుచుకుని ఉంటాయి వార్త కోసమోదుఃఖం కోసమో సంతోషం కోసమోఒక్క లైన్ అయినా ఒక నిండైన వాక్యమైనా చదవాలనిపించదు చాలాకాలంగా ఉత్తరాల్లేవ్!మరణించిన మనిషికి ఉత్తరాలు ఎవరు రాస్తారు.... **నాసర్ రభా,(పాలస్తీనా) "no mail for years.".కు స్వేచ్ఛానువాదంఅనువాదం : ఉదయమిత్ర

ఇనుప కచ్చడాల్లో కునుకుతూ,పువ్వును పువ్వు అని,నవ్వును నవ్వు అని ఎలా అంటావ్?కనులు మూసుకుని కౕంచెలు దాటే కవీ!ఇది నీకు కాలం కాదయ్యా.జతలకు, పూలతలకు,కవితలకు, ప్రేమ సుధలకుఇది కాలం కాదయ్యా!హృదయాలను ఒరుచుకు పారే నదులకు,కురిచే మేఘాలను ఒడిచి పట్టే సంద్ర ఝరులకు,అంతర్ బహిర్ మథనాలను ముడేసే వారధులకు,నా మాటగా కూడా చెప్పు.ఇది కాలం కాదని...జేగురు విడిచిన పొద్దులా పడి ఉన్నాను.ఐదు తరాలుగా విముక్తి లేనిబూడిద కుప్పల్లోని పితరుల్లా వేచి ఉన్నాను.ఒడ్డూపొడవూ ఆకర్షణలు దాటి,అలవాటైన బాటలు విడిచి,సాదాసీదా సవ్వడులతో,నా స్నేహం కోసం వస్తే..రమ్మను నదులను...వలల వేటను, సొర కోరలను,తప్పుకోగలిగితేనే,గర్జించమను సముద్రాలను..నొప్పి మాత్రలను,కత్తుల మీద నడిచే నేర్పును,బట్వాడా చేయలేకపోతేకూలిపొమ్మను వారధులను..కంజీర మీటుతూ కంచెలు