సాహిత్యం

‘మీరు వోటరుగా కొనసాగాలంటే ఫలానా తేదీ మధ్యాహ్నం పన్నెండు రెండున్నర గంటల మధ్య పాటిగడ్డ మోడల్ మార్కెట్లో అండర్ సైన్డ్ ఆఫీసరు ముందు హాజరుకావాలి.’మా అపార్ట్మెంట్ వాచ్మేన్ ద్వారా అందిన తాఖీదు ముందు నాకు అర్థం కాలేదు. నాకిప్పుడు డెబ్బై యేళ్లు దాటిపోయాయి. దేశానికి స్వాతంత్ర్యం వచ్చిన తర్వాత తొలి పౌరసత్వం బిల్లు రాకముందే పుట్టా. ఓటుహక్కు వచ్చి దాదాపు యాభై యేళ్ళైంది. ఒక డజను లోకసభ యెన్నికలు దాదాపు అన్నే అసెంబ్లీ యెలక్షన్లు చూశా. ప్రయివేట్ టీచర్ నే అయినప్పటికీ ఆ తతంగంలో భాగమయ్యా. విధిగా ప్రతి సారీ యెలక్షన్ డ్యూటీలు చేశా. భరతుడు రామ పాదుకలు

రేణిగుంట జంక్షన్... పొద్దున్నే ఆరు గంటలకి పొగమంచు ఇంకా ఇడిపోల. సలి ఎముకల్ని కొరికేస్తా ఉండాది. రైలు పట్టాల మీద మంచు బిందువులు తడితడిగా మెరుస్తా ఉండాయి. ఆ మంచుని సీల్చుకుంటా ఎక్స్‌ప్రెస్ బండి ఒకటి కూత పెట్టుకుంటా వచ్చి మూడో నెంబర్ ప్లాట్‌ఫారం మీదకి పెద్ద నిట్టూర్పు ఇడిచినట్టు 'స్సుస్స్...' మని ఆగింది. గ్యాంగ్‌మన్ రమణ చేతిలో ఇనప సుత్తి పట్టుకుని, ప్లాట్‌ఫారం కిందకి దిగి ఆగిన రైలు సక్రాలను 'టక్... టక్... టక్...' అని కొడతా పోతా ఉండాడు. ఆ ఇనప సక్రాల సప్పుడు వాడికి ప్రాణం. ఏ సక్రం పగులిచ్చిందో, ఏ సక్రం గట్టిగా

మాటా మాటా పెరిగింది. తూటాదాక వచ్చింది. మనిషన్నాక మాట వుండదా? వుంటుంది. కుండకు కుండే రాపిడి. అలాంటిది మాటకు మాట రాపిడి వుండదా? వుంటుంది. అందుకని చిలికి చిలికి గాలివానవ్వదా? అయ్యింది. ఎటొచ్చి ఆర్గ్యుమెంటు అన్నాక పెరుగుతుంది. మరి పెరిగిన ఆర్గ్యుమెంటు యెక్కడ ఆగుతుంది? ఎవరిదో వొకరిది పైచేయి అయితే ఆగుతుంది. పై చేయి అన్నిసార్లూ మాటల రూపంలో వుంటుందా? ఉండక్కర్లేదు, చేతల రూపంలోకి మారొచ్చు. అప్పుడు మాటలు ఆగిపోతాయి. సమానంగా సాగితే ఆగవు. అయితే, మాటలు ఆగాయి. హీరో వేషాలు వేసి వేసి లీనమైపోయి కెమెరా ముందు లేకపోయినా ‘వొకే- రోల్ కెమెరా, యాక్షన్’ అనకపోయినా కాల్చేశాడు

నరేంద్ర భూపతికి చాలా అసహనంగా వుంది. అడవిని ఆక్రమించుకోడానికి గొడ్డళ్ళు పట్టుకొని వెళ్ళిన మంత్రివర్గ సహచరులు తిరిగి రాకుండా మాయమైపోతున్నారు. ఏం జరుగుతోందో ఆయనకి యెంత తల బద్దలుకొట్టుకున్నా అర్థం కావడం లేదు. తన సహోదర తుల్యులు అత్యంత ఆప్తులు అంతరంగ మిత్రులు కిచెన్ క్యాబినెట్ సభ్యులు రాత్రికి రాత్రి అదృశ్యమవడం ఆయన జీర్ణించుకోలేక పోతున్నాడు. విదేశీ కుట్రలన్నీ తన కనుసన్నల్లోనే నడుస్తున్నాయి కాబట్టి విదేశీ కుట్రకి ఆస్కారం లేదు. ఆంతరంగిక సమావేశ మందిరానికి రమ్మని రక్షణ సలహాదారుకి కబురంపాడు. విషయం అప్పటికే తెలుసుకున్న అతను తక్షణం ఆయన ముందు చేతులు కట్టుకొని వాలాడు. మిత్రదేశం ఇజ్రాయెల్ నుంచి

కిటికీ అద్దాల మీద నుంచి జారిపోతున్న నీటి బొట్లను చూస్తుంటే కాలం దానంతట అదే కరిగిపోతున్నట్లుగా అనిపిస్తోంది. బయట సన్నగా, విడవకుండా పడుతున్న వాన. ఈ వర్షానికి ఆవేశం లేదు, కేవలం  నిరంతరమైన అలసట మాత్రమే ఉంది. సరిగ్గా నా ఇప్పుడు నా మనసులాగే. గదిలో  మందుల వాసన. ఒకప్పుడు ఈ వాసనలంటే నాకు భయం. కానీ ఇప్పుడు ఇవే నా దైనందిన జీవితంలో భాగమైపోయాయి. నా రెండు కిడ్నీలు పనిచేయడం మానేశాయి. పక్కనే ఉన్న డయాలసిస్ యంత్రం నా రక్తంలోని మలినాలను శుభ్రం చేస్తూ  యాంత్రికమైన చప్పుడు చేస్తోంది. కానీ, నా మెదడులోని జ్ఞాపకాలను, నా మనసులో

ధర్నా ప్రాంతంలో నిఘా వర్గాలు పోలీసులు జర్నలిస్టులు స్వయం సేవకులు రూలింగ్ పార్టీ కార్యకర్తలు యెవరేంటో గుర్తు పట్టలేని విధంగా మందిలో కలిసిపోయి సమాచారం సేకరిస్తున్నారు. ఒకరి చేతిలో మైక్ మరొకరి దగ్గర కాగితం కలం యింకొకరి చేతిలో దుడ్డుకర్ర వేరొకరి మెడలో కెమెరా అందరూ కాలికి వేలికి అడ్డువచ్చినవాడినల్లా గుచ్చి గుచ్చి ప్రశ్నలడుగుతున్నారు. “ఎక్కణ్ణుంచి వచ్చావ్?” “బిహార్ నుంచి” “చూస్తే ఉద్యోగం సద్యోగం లేనోడిలా ఉన్నావ్. ఇంత దూరం వచ్చి యిన్ని రోజులు సిటీలో వుండటానికి పైసలు యాడ నుంచి వచ్చినయ్? … “అరేయ్ పిల్ల నాయాలా యిట్రా రా” “సర్” “వయసెంత రా” “17 యేళ్లు

ఉన్నట్టుండి బ్లాంక్ అయిపోయేను. నే మెడిటేషన్ చేసినప్పుడు కూడా నాలో అంత బ్లాంక్‌నెస్ లేదు. చేతిలో రీవాల్యేషన్ చెయ్యాల్సిన ఆన్సర్ షీట్‌నే చూస్తూ కనురెప్పలు ఆర్పడం మరిచిపోయాను.           “ఈ రీకౌంట్‌లూ రీవాల్యేషన్‌లూ కాండిడేట్స్‌కు బెనిఫిట్ వున్నా లేకపోయినా ప్రభుత్వానికి పక్కా ఇన్‌కమ్...” అన్నాడు పేపర్లు దిద్దుతూ సారీ- దిద్దిన పేపర్లు చెక్ చేస్తూ మా కొలీగ్.           నేనేమీ మాట్లాడలేదు. ఎగ్జామినేషన్ ఫీ వొక్కటే కాదని, రీకౌంటింగ్ ఫీ అని, రీవాల్యేషన్ ఫీ అని- అన్నీ బాగానే వసూలు చేస్తున్నా, మనకు పేపరుకు యిచ్చే కాస్ట్ మాత్రం పెంచడంలేదని మా కొలీగ్ వాపోతున్నాడు.           అవేవీ నా

విచారణ మొదలైంది!           “మీ టీవీ ఛానల్లో డిబేట్ జరిగింది, అంటే మీరు యెలాంటి ప్రికాషన్స్ తీసుకున్నారు?” విచారణ కమిటీ సభ్యుడు అడిగాడు. ఆ టీవీ ఛానల్ వోనరుకు యేమీ అర్థం కాలేదేమో అయోమయంగా చూశాడు. ‘ఇందులో మా తప్పు యేమీ లేదు’ అన్నట్టు చూస్తున్న సిబ్బంది వైపు చూపు తిప్పి అందర్నీ చూస్తూ “ఆన్సర్ మీ” గొంతుపెంచి అన్నాడు కమిటీ పెద్ద.           “ఇప్పుడూ వో శానిటేషన్ వర్క్ చేసేటప్పుడు కూడా చేతికి గ్లౌజులు వేసుకుంటారు. కాళ్ళకి బూట్లు వేసుకుంటారు. ఊ... ముఖానికి మాస్క్ తగిలించుకుంటారు... అలాంటిది మీరు...” తలడ్డంగా వూపి భరించలేనట్టు “మైండ్‌లెస్ ఫూల్స్” గొణుక్కున్నట్టు

ఆగస్టు నెలలోని ఆ ఉదయం ఎప్పటిలాగే చాలా సాధారణంగా ప్రారంభమైంది. హైదరాబాద్‌లోని ఆయన ఇంట్లో దశాబ్దాల నాటి పాత పుస్తకాల వాసన, వంటగది నుండి వస్తున్న వేడి ఫిల్టర్ కాఫీ సువాసనతో కలిసిపోయి ఒక అదృశ్యమైన పొగమంచులా గదిలో తేలియాడుతోంది. రావు తన పాత కుర్చీలో కూర్చుని దినపత్రిక చదువుతున్నారు. ఎనభై ఏళ్ల వయసు ఆయన ముఖంలో, గీతల రూపంలో గీసిన మ్యాపులా స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. చేతులు కొద్దిగా వణుకుతున్నాయి, అది కాలం ఆయన శరీరానికి బహుమతిగా ఇచ్చిన పార్కిన్సన్స్. బయట రోడ్డు మీద పాలు అమ్మేవాడి సైకిల్ బెల్ మోగింది. అంతా ప్రశాంతంగా, నిశ్శబ్దంగా ఉంది. ఆ