కథలు

రేణిగుంట జంక్షన్... పొద్దున్నే ఆరు గంటలకి పొగమంచు ఇంకా ఇడిపోల. సలి ఎముకల్ని కొరికేస్తా ఉండాది. రైలు పట్టాల మీద మంచు బిందువులు తడితడిగా మెరుస్తా ఉండాయి. ఆ మంచుని సీల్చుకుంటా ఎక్స్‌ప్రెస్ బండి ఒకటి కూత పెట్టుకుంటా వచ్చి మూడో నెంబర్ ప్లాట్‌ఫారం మీదకి పెద్ద నిట్టూర్పు ఇడిచినట్టు 'స్సుస్స్...' మని ఆగింది. గ్యాంగ్‌మన్ రమణ చేతిలో ఇనప సుత్తి పట్టుకుని, ప్లాట్‌ఫారం కిందకి దిగి ఆగిన రైలు సక్రాలను 'టక్... టక్... టక్...' అని కొడతా పోతా ఉండాడు. ఆ ఇనప సక్రాల సప్పుడు వాడికి ప్రాణం. ఏ సక్రం పగులిచ్చిందో, ఏ సక్రం గట్టిగా

మాటా మాటా పెరిగింది. తూటాదాక వచ్చింది. మనిషన్నాక మాట వుండదా? వుంటుంది. కుండకు కుండే రాపిడి. అలాంటిది మాటకు మాట రాపిడి వుండదా? వుంటుంది. అందుకని చిలికి చిలికి గాలివానవ్వదా? అయ్యింది. ఎటొచ్చి ఆర్గ్యుమెంటు అన్నాక పెరుగుతుంది. మరి పెరిగిన ఆర్గ్యుమెంటు యెక్కడ ఆగుతుంది? ఎవరిదో వొకరిది పైచేయి అయితే ఆగుతుంది. పై చేయి అన్నిసార్లూ మాటల రూపంలో వుంటుందా? ఉండక్కర్లేదు, చేతల రూపంలోకి మారొచ్చు. అప్పుడు మాటలు ఆగిపోతాయి. సమానంగా సాగితే ఆగవు. అయితే, మాటలు ఆగాయి. హీరో వేషాలు వేసి వేసి లీనమైపోయి కెమెరా ముందు లేకపోయినా ‘వొకే- రోల్ కెమెరా, యాక్షన్’ అనకపోయినా కాల్చేశాడు

కిటికీ అద్దాల మీద నుంచి జారిపోతున్న నీటి బొట్లను చూస్తుంటే కాలం దానంతట అదే కరిగిపోతున్నట్లుగా అనిపిస్తోంది. బయట సన్నగా, విడవకుండా పడుతున్న వాన. ఈ వర్షానికి ఆవేశం లేదు, కేవలం  నిరంతరమైన అలసట మాత్రమే ఉంది. సరిగ్గా నా ఇప్పుడు నా మనసులాగే. గదిలో  మందుల వాసన. ఒకప్పుడు ఈ వాసనలంటే నాకు భయం. కానీ ఇప్పుడు ఇవే నా దైనందిన జీవితంలో భాగమైపోయాయి. నా రెండు కిడ్నీలు పనిచేయడం మానేశాయి. పక్కనే ఉన్న డయాలసిస్ యంత్రం నా రక్తంలోని మలినాలను శుభ్రం చేస్తూ  యాంత్రికమైన చప్పుడు చేస్తోంది. కానీ, నా మెదడులోని జ్ఞాపకాలను, నా మనసులో

ఉన్నట్టుండి బ్లాంక్ అయిపోయేను. నే మెడిటేషన్ చేసినప్పుడు కూడా నాలో అంత బ్లాంక్‌నెస్ లేదు. చేతిలో రీవాల్యేషన్ చెయ్యాల్సిన ఆన్సర్ షీట్‌నే చూస్తూ కనురెప్పలు ఆర్పడం మరిచిపోయాను.           “ఈ రీకౌంట్‌లూ రీవాల్యేషన్‌లూ కాండిడేట్స్‌కు బెనిఫిట్ వున్నా లేకపోయినా ప్రభుత్వానికి పక్కా ఇన్‌కమ్...” అన్నాడు పేపర్లు దిద్దుతూ సారీ- దిద్దిన పేపర్లు చెక్ చేస్తూ మా కొలీగ్.           నేనేమీ మాట్లాడలేదు. ఎగ్జామినేషన్ ఫీ వొక్కటే కాదని, రీకౌంటింగ్ ఫీ అని, రీవాల్యేషన్ ఫీ అని- అన్నీ బాగానే వసూలు చేస్తున్నా, మనకు పేపరుకు యిచ్చే కాస్ట్ మాత్రం పెంచడంలేదని మా కొలీగ్ వాపోతున్నాడు.           అవేవీ నా

విచారణ మొదలైంది!           “మీ టీవీ ఛానల్లో డిబేట్ జరిగింది, అంటే మీరు యెలాంటి ప్రికాషన్స్ తీసుకున్నారు?” విచారణ కమిటీ సభ్యుడు అడిగాడు. ఆ టీవీ ఛానల్ వోనరుకు యేమీ అర్థం కాలేదేమో అయోమయంగా చూశాడు. ‘ఇందులో మా తప్పు యేమీ లేదు’ అన్నట్టు చూస్తున్న సిబ్బంది వైపు చూపు తిప్పి అందర్నీ చూస్తూ “ఆన్సర్ మీ” గొంతుపెంచి అన్నాడు కమిటీ పెద్ద.           “ఇప్పుడూ వో శానిటేషన్ వర్క్ చేసేటప్పుడు కూడా చేతికి గ్లౌజులు వేసుకుంటారు. కాళ్ళకి బూట్లు వేసుకుంటారు. ఊ... ముఖానికి మాస్క్ తగిలించుకుంటారు... అలాంటిది మీరు...” తలడ్డంగా వూపి భరించలేనట్టు “మైండ్‌లెస్ ఫూల్స్” గొణుక్కున్నట్టు

ఆగస్టు నెలలోని ఆ ఉదయం ఎప్పటిలాగే చాలా సాధారణంగా ప్రారంభమైంది. హైదరాబాద్‌లోని ఆయన ఇంట్లో దశాబ్దాల నాటి పాత పుస్తకాల వాసన, వంటగది నుండి వస్తున్న వేడి ఫిల్టర్ కాఫీ సువాసనతో కలిసిపోయి ఒక అదృశ్యమైన పొగమంచులా గదిలో తేలియాడుతోంది. రావు తన పాత కుర్చీలో కూర్చుని దినపత్రిక చదువుతున్నారు. ఎనభై ఏళ్ల వయసు ఆయన ముఖంలో, గీతల రూపంలో గీసిన మ్యాపులా స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. చేతులు కొద్దిగా వణుకుతున్నాయి, అది కాలం ఆయన శరీరానికి బహుమతిగా ఇచ్చిన పార్కిన్సన్స్. బయట రోడ్డు మీద పాలు అమ్మేవాడి సైకిల్ బెల్ మోగింది. అంతా ప్రశాంతంగా, నిశ్శబ్దంగా ఉంది. ఆ

నువ్వు నీ ఫాలోవర్స్ కౌంట్ కాదు. నువ్వు వేసుకునే బ్రాండెడ్ బట్టల మురికివి కాదు. నువ్వు బతుకుతున్న ఈ ప్లాస్టిక్ జీవితపు చెత్తబుట్టవి నువ్వు.  తిరుపతి శివార్లలో, ఎప్పుడో మూతపడిన 'లీలా మహల్ పాత టాకీస్' ముందు ఆ పది మంది నిలబడి ఉన్నారు.  వాళ్లందరూ ఈ తరం రచయితలు, కంటెంట్ క్రియేటర్లు, ఇన్ఫ్లుయెన్సర్లు, పాడ్కాస్టర్లు. ఆన్లైన్ లో ఒక అనామక ప్రకటన చూసి వాళ్ళు అక్కడికి వచ్చారు  "మూడు నెలలు. ఇంటర్నెట్ లేదు, ఫోన్లు లేవు. ఒక పాడుబడిన థియేటర్లో మిమ్మల్ని లాక్ చేస్తాం. బయటికి వచ్చేసరికి మీ జీవితపు అత్యుత్తమ మాస్టర్ పీస్ రాయాలి. ఆ

      సాత్వికి "అక్షర"  స్కూల్లో ఫోర్త్ క్లాస్ చదువుతోంది. ప్రతిరోజు స్కూల్ కి వెళ్ళిరావడం, సాయంత్రమైతే ట్యూషన్ కి వెళ్ళడం ఇదంతా తన దినచర్యలో భాగం. అలాగే నిన్నటి రోజు కూడా ట్యూషన్ కి వెళ్ళి“మామ్! రేపు సోషల్ ఎగ్జామ్ , క్వశ్చన్ ఆన్సర్స్ ఎక్స్ప్లెయిన్ చేయరా...”అని టీచర్ని అడిగింది. టీచర్ అన్ని క్వశ్చన్స్ ఆన్సర్స్ వన్ బై వన్ ఎక్స్ప్లెయిన్ చేసింది.     అందులో ఒక క్వశ్చన్ ఏంటంటే... India is an example of unity in diversity. చాలా హ్యాపీగా చాలా ఉత్సాహం తోటి ఈ పాపకు రకరకాల ఎగ్జాంపుల్స్ తో చెప్పాలి అని

కాళ్ళు కడుక్కోవడానికి చెంబుతో నీళ్ళిచ్చి ‘యిదేమీ టౌన్ కాదు, సిటీ అంతకన్నా కాదు, పల్లెటూళ్ళో అడ్రస్ పట్టుకోలేకపోయావంటే నిన్నేమనాలి?’ అన్నాడు మా ఫ్రెండు. నాకొస్తున్న కోపానికి చేతిలోని చెంబుతో వాడి తల పగలగొట్టాలని వొక్కక్షణం అనిపించింది. కాని పక్కనే వాడి పేరెంట్స్ వుండిపోయారు. అందుకని నవ్వుతూ చూశాను.             ప్రయాణం బాగా జరిగిందా- నుంచి అన్ని కుశల ప్రశ్నలు వేస్తూ ‘అడ్రస్ డెడ్ యీజీ’ అన్నాడు అంకుల్. ‘మీ అంకుల్ పేరు చెప్పి యెవర్ని అడిగినా, చిన్న పిల్లల్ని అడిగినా చెప్పేస్తారు’ అంది ఆంటీ. ‘నన్ను యెందుకు రెచ్చగొడతార్రా?’ అని ఆవేశాన్ని అణచుకొని కూల్ ఫేస్ పెట్టాను.