కవిత్వం

రాసుకోండి!నేనొక అరబ్బుని!నా గుర్తింపు కార్డు నెంబరు యాభై వేలు!మీకు తెలుసో లేదో!నాకు ఎనిమిది మంది పిల్లలున్నారు!తొమ్మిదవాడు కూడాఈ వేసవి తర్వాత వస్తాడు మరి!వాడి రాక మీకు కోపం వస్తుందేమో ?~~సరే!రాసుకోండి!నేనొక అరబ్బుని!గనిలో తోటి కార్మికులతో కలిసి పని చేసే కష్టజీవిని!~~నా ఎనిమిది మంది పిల్లలకు రాళ్ళను నుజ్జు చేసి,రొట్టెలు, బట్టలు, పుస్తకాలు సంపాదించి పెడతాను!నేను మీ గుమ్మాల ముందు నిలబడి దీనంగా బిక్షం అడగను గాక అడగను!మీ ఇళ్ళల్లోకి వచ్చి,నన్ను నేను ఎన్నడూ అవమానించుకోను!అందుకు మీరు నన్ను ద్వేషిస్తే నేనేం చేయలేను!~~ఇప్పుడిక ఇంకా రాసుకోండి !మీకు తెలుసు కదా!నేను ఒక అరబ్బునని ? నాకంటూ ఒక పేరైతే ఉంది!కానీ

ఎదసిరల్లో నెత్తురే కాదుఅప్పుడప్పుడుభాషా ప్రవాహాలను శ్వాసింపజేయాలి నేనీరోజు ఊపిరి సరిగ్గాతీసుకోలేదంటేనా భాషను నేను సరిగ్గా మాట్లాడకపోవడమేపడుకున్నప్పుడు కళ్ళు మూసుకుంటేఅక్షరాలుమెదడులో భాషా క్రీడలాడుతాయి నేనుయింగులీషు రైముల రైలుపట్టాలమీదపరిగెత్తలేకపోవచ్చునా భాషా సంద్రంలోసంపూర్ణంగా స్నానం చేయగలనుభాష నేను నిర్మించుకున్న అస్తిత్వకుటీరం యిప్పుడీ కుటీరంలో యే గవాక్షం తీసినాఅజంతాల సువాసనలు వెదజల్లుతాయినేను నడుస్తుంటేనా వెంటొచ్చే నీడఛ్ఛాయనన్ను నిలిపిననేను పలికిన భాష మాత్రమే.భాషను గేలిచేసి శ్వాసించనివాడిప్పుడునడుస్తున్న మృత కళేబరంవాడుపరభాషా అస్తిపంజరాన్ని నిర్మించుకోవచ్చువెన్నుపూస మాతృభాషే..! నా జానపదుల శిష్టోచ్ఛారణలోఆంగ్లడిస్కోల సౌరెన్నెటికీపరిమళించదు..!పరాయి భాషిప్పుడు మధువు లేని తెనెతట్టుఎంతపిండినా ఏమాత్రం మధువొలుకుతుంది...? ఇప్పుడుఈ నేల చెట్టు కొమ్మనుపరాయి గొడ్డలి నరుకుతుంటేపాలకులు కొలిమిలోశీతల నిప్పులు పోస్తున్నారుచెట్టు మొదల్ని కదిలించే వాడెవడుచెట్టు నా

వెన్నెల రాత్రులు - కొన్ని ఉషోదయాలు నాన్నఈ వెన్నెల తాకి చూడుఎంత ముద్దగా ఉందో ఎంత ముద్దుగా ఉందోఈ చల్లని రాతిరి చూడుఆకుల అలల పై ఎలా తేలియాడుతుందో ఔనుఈ వెన్నెల సమీరాల్ని జేబులో వేసుకునినక్షత్రాల్ని ముగ్గులు గా అల్లుకునిమేఘాల్లో మురిసి పోవాలి. ఈ రాతిరి కీచురాళ్ళ సంగీతం లో మునిగి పోవాలి. తెల్లారే పక్షుల తో తేలియాడుతూపనీ పాటలోకి వాలిపోవాలి. నది ఒడ్డున కూర్చునిఇసుక పై తేలియాడే స్వచ్ఛమైన నీటిలామనసుని కడుగు కోవాలి. ప్రకృతి ని హత్తుకోవాలే కానీరైతు జీవితం మనలో పులకిస్తుంది. కోయిల రాగాలు వసంత చిగురులుజీవితాన్ని ధ్వనిస్తుంటాయి. వెన్నెల రాత్రులయినాపూసిన నక్షత్రాల కోటలయినాఉషోదయదయాలైనా పున్న

ఒక్కో ఇటుక పేర్చుకుంటూకట్టిన నాలుగు గోడలుకూలిపోయే తరుణం ఆసన్నంనలుదిక్కులా బీటలు వారుతున్నాయి ప్రతి ఇటుకలోమతం కులం విషం నింపికాంక్రీట్ కన్నా పటిష్టం గా కట్టిన గోడలువిషం విరిగి పడి పోతున్నాయినిచ్చెన మెట్ల పాచికలు పారట్లేదు నరనరాన ఎక్కిన అహంకారం మాటునఅత్యాచారాలెన్నో అలవోకగాప్రార్థనా మందిరాల సాక్షిగాబహిరంగంగా నిస్సిగ్గుగాఇక సాగవనే హెచ్చరిక నగర వీధుల్లోప్రతిధ్వనిస్తుంది బారికేడ్లను వేదికలుగా చేసుకునితిరగబడుతున్న గొంతులుగద్దెల కూసాలను కదిలిస్తున్నాయిమరో స్వరాజ్య సమరం!శక్తులన్నీ ఏకం! ప్రజాస్వామ్యం మనుగడ కి జీవం!!

ఆకర్షణలో పుట్టలేదు మన ప్రేమ...సిద్ధాంతా బోధనలోరూపుదిద్దుకున్నది మన ప్రేమ... మన కళ్లల్లో ఒలికేదికేవలం ప్రేమ కాదు...మెరిసేఒక సమసమాజ స్వప్న మది ... కంటి చూపుతో కాదు—విప్లవాశయంతోదగ్గరయ్యాము మనం... నీ పోరాట ప్రేమనినాకోసం వినిపించేందుకుముళ్లబాటలనేపూలపానుపులుగా మార్చుకున్నావు మన ప్రేమవెన్నెల వెలుగులాతేటతెల్లమైనది... ప్రేమలోసీతాకోకచిలుకంత స్వేచ్ఛనుఅందించావు. నీ ప్రేమపూలవనం సువాసనలానిశ్శబ్దంగా వికసించింది నాలో నా చంద్రబింబ కళ్లనునీ హృదయానికి హత్తుకునిగాయాలని మాన్పుకున్ననిస్వార్థ ప్రేమ నీది... తాత్వికతలోనేప్రేమను పలికించినవిప్లవ ప్రేమికుడివి నీవు... కాలం అడ్డు గోడలు కట్టినాప్రతి ఋతువులోనూగాలిలా... ధూళిలా...నా చుట్టే పరివ్యాపించినఉన్మత్తమైన ప్రేమ నీది... మన చుట్టూబ్రహ్మజెముళ్ల వనమే ఉన్నాఓ ఎర్రరంగు పుస్తకాన్నిచ్చిమన ఆశయాల బాటననన్ను నడిపిస్తావు... నీ ప్రేమమహావృక్షమైశాఖోపశాఖలైనా శిరస్సున విస్తరించింది—ఏ

మేముయజ్ఞవాటికల పొగలో పుట్టలేదుమట్టి వాసనలో పుట్టాంచెమట చుక్కల్లో పెరిగాంనాగలి మొనతోభూమి నుదుటిపైమా భవిష్యత్తును రాసుకున్నాం! మా సంస్కృతిమంత్రాల మాయ కాదుమనిషి శ్రమకుమొక్కుబడి పెట్టే సంస్కృతి! మా దేవాలయంరైతు దున్నిన నేల,మా మంత్రంకార్మికుడి సుత్తి శబ్దం,మా వేదంఆకలితో ఉన్న మనిషిఅన్నం కోసం వేసే ప్రశ్న! శతాబ్దాలుగాఎవరో ఒకరుచరిత్రను తమ పేరుతో రాసుకున్నారుమా చేతుల శ్రమనుతమ వైభవంగా ప్రకటించుకున్నారుమా భాషల్నిమా జ్ఞాపకాల్నిమా అస్తిత్వాన్నితమ ఆధిపత్యపు నీడలో దాచారు. ద్రవిడత్వంఎవరి మీద ద్వేషం కాదుమనిషిని మనిషిగా చూడాలనేసామాజిక ఆకాంక్ష!కుల గోడలను కూల్చే సుత్తిఅసమానతను ప్రశ్నించే గొంతుఅధికారపు అహంకారాన్నిఎదుర్కొనే పిడికిలి! ఒక భాషనుదేశభాషగా రుద్దితేమా నాలుకలుమౌనంగా ఉండవు.ఒక సంస్కృతినిజాతీయ సంస్కృతిగా ప్రకటిస్తేమా వేల సంవత్సరాలజీవన

నా గడియారం ఎనిమిదో గంట దగ్గరే ఆగిపోతుందిఅదేంటోఎవరో ఆజ్ఞాపించినట్టుఇంటి గుమ్మం ఎత్తు పెరిగిపోతుందిఅదిగో, మూలనున్న గ్రాండ్ ఫాదర్ క్లాక్టిక్ టిక్ టిక్మని హెచ్చరిస్తుంది నేను జీవితాన్ని ఎప్పుడూ సగమే ఆస్వాదిస్తానుఆ తర్వాత నా అన్వేషణని చీకటి కమ్మేస్తుందినా స్వాతంత్రానికి పరదాలు కప్పిమా ముసలి ముత్తాత ముసుగు తన్ని పడుకుంటాడు ఒకనాడు ధైర్యాన్ని కాగడా చేసుకుని గుమ్మం దాటానుఅప్పుడే తెలిసిందినన్ను బంధించింది పంజరంలో కాదు నా దేహంలోననినేనొక దేహాన్నని, నాకు దేహం ఉందని నీడ చాటున తీతువు కూతలు, ఎర్రబడే గుడ్లగూబ కళ్ళూవీటి మధ్య నేనొక విప్లవంలా కదిలానుగడియారం ముళ్ళని విరగ్గొట్టి ఆయుధంలా మలిచానుఅడుగడుక్కీ ఆశయంలా నినదించాను మిణుగురు పూవులతో

స్నానం ఒక పవిత్ర విధిసరాసరి, చిన్నపంచెతో బజార్లో ప్రత్యక్షంఆ మొక్కల పువ్వులనవ్వుల్నీతడి బట్టతో కోయడమొక కర్తవ్యంగాలాడనిచోట బంధించటంఓ ఘనకార్యం సుమ సమూహాలకదో జైలుసహజంగా వికసించడం నేరంమనుషులంతా సమానంగాజీవించడం మహా పాపం తులసి మొక్కకు రాగిచెంబునీళ్లుసూర్య నమస్కారం,జందెం పోగుల్లేని బాపన్లే అంతా-ఎక్కడో అగ్రహారాల్లో కాదుపట్టణాల్లో మహామహా నగరాల్లోడిగ్రీల పీజీల ఉద్యోగ అధికారనిచ్చెన మెట్ల నవ సమాజంలోఅంతో ఇంతో ఎదిగిన నానాకులపుంగవులు , ఎకడమిష్టులుసారీ! ఆడవాళ్లు పూజలుచేస్తేపర్వాలేదనటం కాదుపాపం! వాళ్లింకా ఏర్పాట్లలోనే,అన్నింటా మరో అడుగు వెనకాలే, ఆధునికత ఇలాగ వర్ధిల్లుతోందికార్పొరేట్ భారతంలో..ఫాసిజానికి,ఎన్నెన్ని సానుకూలతలో .. వాడు సమస్త వైవిధ్యాల్నిజీవన సౌందర్యాల్నితన ఉన్మాదంతో ముడేసివేనవేల శతాబ్దాలు నడిచొచ్చినసమాజాన్ని మధ్యయుగాల అగాధాల్లోకి తేలిగ్గా తోసెయ్య

బుల్డోజర్ కేమి తెలుసుతాము ఎవరిల్లు కూలుస్తున్నామొననీ అది ఇటుకల ఇల్లేగావొచ్చుగానిఒక నిండైన ప్రాణంగల ఇల్లు చచ్చిపోతుంది నిరంకుశుడైనరాజుతన కోటలో కూచునినిరాయుధులైన,నిస్సహాయులైనప్రజల ఇళ్ళను కూల్చివేయిస్తున్నాడు రాజెప్పుడూస్వయంగా ఇల్లు కట్టుకోడుఅతని భవంతికోసంఎత్తిన రాళ్ళలోఅతనిచెమటగాకప్రజల చెమట రక్తం కలగల్సి ఉంటాయి రాజుకొక సొంత ఇల్లుంటేతనుశ్రమించి కట్టుకున్నదైతేబుల్డోజర్లు ఇటువైపురావుఇల్లెట్లాకఢతారో తెలిసినవాడికికూల్చడానికైతే మనసొప్పదు

భగత్ సింగ్నీ ముందు మృత్యువు నిలబడినీకోసం నిరీక్షిస్తున్నపుడు,నువ్వప్పుడు లెనిన్ తో మాట్లాడుతున్నావు"రాజ్యం - విప్లవం" 71వ పేజీలో(నువ్వు వదిలిపోయిన) బుక్ మార్క్ నునీ సహచరులు తొలగించారువాళ్లు ఆ పుస్తకాన్ని పూర్తిగా చదివారుఅంతేకాదు, నువ్వు చదువాలనుకున్నమరిన్ని పుస్తకాలు కూడ చదువుతున్నారు నీ అమరత్వం తర్వాతనదిలో ఎంత నెత్తురు ప్రవహించిందో చెప్పలేంకాని రాజ్యం దమన నీతి మారలేదువిప్లవ అవసరం కూడా మారలేదుభూమి మీద చిందిననీ రక్తంలోఎంత ధూళి కలిసిపోయిందో ... ధాత్రి పైన రాలిందిఏదీ వృథా కాదురక్తమైతే అసలే (వృథా) కాదుధరాగర్భంలో కూడుకున్న ఈ రక్తంఒకరోజు ఉష్ణమై ఉబికి వస్తుందిఒక జ్వాలాముఖి విస్ఫోటనమవుతుందినీ సహచరులుఈ జ్వాలాముఖి శిఖలపైన చాయ్ కెటిల్ పెట్టి,నిన్ను