కవిత్వం

1 .అర్థ చంద్రాకారపు ఆయుధం నిండు పున్నమి లేనేలేదు దుఃఖ సమయాన ఉత్సవముంటుంది పట్టడానికి ఆయుధముంటుంది కార్మికులు చూపిన కాంతి రైతులు పట్టిన చంద్రుడు తెలంగాణ స్తనానికి పాలు తాగిన పసిబిడ్డ సాయుధ పోరాటంలో రాటుదేలిన ఆడబిడ్డ మనముందే వున్నది, మనమధ్యే వున్నది ఏ కాలానికైనా కొడవలి మాత్రమే చంద్రుడు చంద్రుడంటే అర్థ చంద్రాకారపు ఆయుధం! * ప్రజాపోరాటంలో అమావాస్యలుండవు కొడవలి పట్టిన అమ్మలుంటారు మోదుగుపూల పాటలుంటాయి విముక్తిని అందించే అందమైన చందమామలుంటాయి * నిరాశలూ నిశబ్ధాలూ లేనేలేవు చందమామను పట్టడమే ఉత్సవం! * 2. కాంతి పిట్ట ~ గొంతులపై ఇనుప బూట్లకు నేను సాక్షిని అక్షరాలపై

నాకు దగ్గరగా అరణ్యము అరణ్యానికి దగ్గరగా నేనూ ఎల్లప్పుడూ తను చిగురిస్తూనే వుంటుంది నెత్తుటి పువ్వులను రాలుస్తూ విత్తనాలను భద్రపరుస్తూ ఒక్కొక్కరూ ఒరిగిపోతూనే ఓ గొప్ప‌ హామీని హృదయం నిండుగా నాటిపోతారు అమరులెప్పుడూ వేళ్ళలోకి చొరబడి నేలకూ ఆకాశానికి వంతెన నిర్మిస్తారు అందుకే అరణ్యమెప్పుడూ ఓ కొత్త పాటలా నన్ను హత్తుకుంటుంది…

ఇది కార్పొరేట్, ప్రభత్వాల కలయికలోరాజ్యం కృత్రిమ శిశిరపు కాలానికి పురుడోసింది ఇది కాగర్ శిశిరపు కాలంఇప్పుడు అడవిలో యే ఆకు తనకు తానుగా చెట్టుని విడవడం లేదు యే చెట్టు తనకు తానుగా ఆకుల్ని విడవడం లేదుకొన్నిరాజ్యపు మాయ మాటలకూ లోబడుతున్నాయి కొన్ని బందీ అవుతున్నాయి కొన్ని నేల రాలినెత్తుటితో మట్టిలో కలిసిపోతున్నాయి మరి కొన్ని కాల్చి బూడిదవుతున్నాయి ఇంకా కొన్ని మాత్రం రాజ్యానితో చేతులు కలిపిద్రోహనికి మంచి ముసుగేసినేలరాలి బూడిదయ్యే వాటిని చూస్తూ చెట్ల శివారున వున్న లేలేత ఆకులని సైతంనేల రాల్చేలా చూస్తున్నాయి ప్రస్తుతం రాజ్యం కలల్ని బంధించిందిఇప్పుడు నడుస్తుంది కాగర్ శిశిరపు కాలంఇది దుఃఖాన్ని

మనం ఎప్పుడు అతనికి శత్రువులమే .. ఎందుకంటే మన "జాతి" అస్తిత్వం కోసం పోరాడుతున్నాం.. సంవత్సరాలుగా సమూహంపై అమలవుతున్న ఆధిపత్యాన్ని ఎదురిస్తున్నాం.. "జాతీయత" పేరు మీద "ప్రాంతీయతను" అణిచివేస్తే తిరుగుబాటు దారిని ఎంచుకున్నాం రాజ్యం రక్తపు రుచి మరిగిన హింసోన్మాది స్వేచ్ఛ , స్వయంప్రతిపత్తి మన నినాదం.. మనిషి స్వేచ్ఛగా ఊపిరి పీల్చుకోవాలనేది మనందరి ఆశ.. మనల్ని తెలంగాణ లో నక్సలైట్ అన్నా ఈశాన్యంలో వేర్పాటు వాదీ అన్నా కాశ్మీర్ లో ఉగ్రవాది అన్నా ... హింసను ప్రతిఘటించడం జాతిని విముక్తి చేయడమే అంతిమ లక్ష్యం.. (జాతి విముక్తి పోరాటాలకు మద్దతుగా... హక్కులను అనచడం లో రాజ్యం ఏ

ప్రశ్నంటే ఎందుకంత భయం ప్రశ్నలచుట్టూ ఇనుప కంచె ఎందుకు ప్రశ్న వైపు నిలుచుని చూడ్డం నీకు రాదు గర్జించే ప్రశ్నకు తుపాకీ కాపలా పెట్టిన్నాడే నీ భీతి తెలిసింది ప్రశ్నను గాయపరచటం రక్తాన్ని కళ్ళచూడ్డం జైల్లో ప్రశ్నను బాధించటం ఉరికొయ్యకు ప్రశ్నను వేలాడదీయాలనుకోవడం నీ తాత్కాలిక ఊరట మాత్రమే ప్రశ్న ప్రజా సమూహం ప్రశ్న అలుపెరుగని పరంపర జవాబు చెప్పడం రాని నీకు ప్రశ్న మీద Fir అసహనాన్ని వ్యక్తం చేస్తావు రహస్యంగా రెక్కి చేసి మేధకు నాన్ బెయిలబుల్ తాళం వేస్తావు ప్రజలనుంచి దూరం చేసి ఏకాకితనంలోకి విసిరేస్తావు ఒక్కటి గుర్తుంచుకో సముద్రం లోని చేపల్ని వేటాడగలవు

అతడి మరణం పొద్దుకు తెలిసిందికన్ను తెరిచే వేళన వేకువ గాయపడ్డది.గుడిసెను తాకుతున్న తొలికాంతికన్నీరులా చల్లబారింది.అతడి మరణం నేలను తాకింది.వాలిపోతున్న సాహసానికి ఒడిని చాపింది. మహా ప్రళయాలకు లొంగని పచ్చని గరిక నెత్తురుగా దుఃఖ పడ్డది.అతడి మరణం గాలినీ తాకింది.శూన్యం కాని శూన్యమంతావెక్కిళ్ళలో ధ్వనించింది.అతడి మరణం ప్రాణాలఆశను ఛేదించిందితత్వశాస్త్రం లయ తప్పినట్టుగానమ్మకాలన్నీ బూడిదకుప్పల్లాతేలిపోయాయి.అణచబడ్డ మానవుల శోకానికిసమాధానమతడు.అతడి మరణం పల్లవి తెగిన పాటలాఎదలో సంచరిస్తోంది.అతడి మరణం అడవిని చేరింది.భాషలేని బాధ దుఃఖమై తడిపింది.సద్దుమణగని నినాదంలాకొండకోనల్లో నిలిచింది.అతడి మరణం నిశబ్దం కాదు.కాగుతున్న డప్పులాకాలానికి కంఠాన్ని పొదుగుతుంది.

వెన్నెల కురిసిన రాత్రిలోఒక పువ్వు వికసించింది .ఆ పువ్వు వికసించడానికి కారణం చీకటిఅడవి తల్లి రక్షణ కోసం.ఆయుధంలా జన్మించాడుప్రజల స్వప్నాల్లో మొక్కలా మొలకెత్తాడుప్రజల ఆశనే, తన లక్ష్యంగా ములుచుకున్న త్యాగమూర్తి అతడుఅన్యాయాన్ని ఎదిరించి గిరిజన ధీరుడయ్యాడురాత్రీ, పగలు అడవి తల్లిని తన కన్నబిడ్డలా కాపాడాడుఅడవికి, జనాలకు అండగానిల్చిన యోధుడతడుఆ కుమురం భీం నుంచిఈ హిడ్మా దాకా అడవి పోరాటం కొనసాగుంది.

పసిపాప పాల కోసం ఏడిస్తేతల్లి పాడే జోల పాటలో వారున్నారుబంజరు పట్టిన నేలనుపంటగా మార్చే రైతన్న నాగలిలో ఉన్నారు కొంగు నడుముకు సుట్టుకునిబురదలో నాట్లేసే నాటు పాటలో ఉన్నారు కులం పేర దాడి జరిగితేఆత్మగౌరవం కోసం చేసేపోరాటపు డప్పులు ఉన్నారుఅత్యాచారం చేయబడిన స్త్రీలతిరుగుబాటు పిడికిళ్లలో వారున్నారుపింఛన్ కోసం వెళితేలంచాలకు మరిగిన ఆఫీసర్లనునిలదీతలో వారున్నారుడిమార్ట్లో, ట్రెండ్స్లో చాలీ చాలని జీతాలతో బతుకీడుస్తున్నప్రతి కార్మికుడి కష్టంలో ఉన్నారు అందరికీ దిక్సూచిగా ఉన్నఎర్రని జెండాలో వారున్నారు.

గాలి ఒక్కసారిగా సుళ్ళు తిరుగుతూ సాగరాన్ని తాకుతుంది సాగరం తన లోలోపలి అలజడితో ఎగసిపడుతూ నింగిని ముద్దాడుతుంది పగిలిన పెదవితో నింగి అరణ్యాన్ని కౌగిలించుకుంటుంది అరణ్యం తన చేతులలో నిన్ను పొదువుకుంటుంది నువ్వు మరోసారినదిగా మారి పల్లంవైపు ఉరకలేస్తావు!!