కవిత్వం

వసంతం వచ్చినప్పుడుపువ్వులు ఒక్కసారిగా వికసించవుఅవి అప్పుడే నేలపై వెలిసినట్లుమన కళ్ళకు మాత్రమే అలా కనిపిస్తాయి పూసే ముందుభూమి గర్భంలోనే ఉంటాయిచీకటిలో మాటలులేని తపనతోతమ రంగును శ్వాసలా దాచుకుంటాయిఎవరికీ చేరని లోతుల్లోవాన చప్పుడు వింటాయివేళ్ల నరాల ద్వారాకాలం చేసిన గాయాలను తట్టుకుంటూ నిలబడుతాయి వసంతం అంటేపువ్వుల ఉత్సవం కాదుచీకటిని ఓర్చుకున్నభూమి గుండె తిరుగుబాటు చేసిన క్షణంఅందుకేప్రతి పువ్వు ఒక గాయమేఆ గాయమేఈ ప్రపంచాన్ని పరిమళభరితం చేస్తుంది.

కవిత్వంకవిత్వం భయాన్ని ఎదిరించే ధైర్యం కవిత్వం నిజానికి, అబద్ధానికి తేడా తెలిపే అద్దం.కవిత్వం కోపం అగ్నిలా మారే క్షణం కవిత్వమే అంతరిక్ష కాంతి. కవిత్వమే చీకటి వెనుక దాగిన వెన్నెల.కవిత్వమే అనురాగ నేస్తం.మోదుగుపూలు విరజిమ్మేఎర్రని కాంతి కిరణం కవిత్వం సమాజమార్పు నా కవిత్వం.కంటికి కనిపించే మరోప్రపంచం కవిత్వంకవిత్వం ఒక మార్గం.కన్నీటి చుక్కల ప్రవాహం.

నాకు తెలిసిన పేరు ఉయికె గణేశ్పాక హనుమంతు అని ఇటీవలే వింటున్నాను.నిన్ను చూసిన జ్ఞాపకమూ లేదు మొదట నీ ఎన్కౌంటర్ అయినమృతదేహాన్ని చూసాకేనీ నిజాకృతిని చూసానేమో అప్పుడు ఒక్కసారిగాకుటుంబం ఏర్పడినప్పటి నుంచీస్త్రీ పురుష సంబంధాలుబానిస యజమాని సంబంధాలనినువ్వు పాఠం చెప్తున్నట్లుఊహించుకుంటున్నానుఒక విప్లవకారుని మొహంలో అంత స్త్రీకారుణ్యమేమిటా అనిపించిందికుహనా విప్లవ వాచాలుని నయవంచనను గర్భంలో మోస్తున్నఅపరిచితఎన్నాళ్ళ నుంచి నీ పలకరింపు కోసందుఃఖాన్ని మోసిఇవ్వాళ నీ చితిలో కురిపించిందో గదాఅమరులు, పోరాటకారులు, ఆదివాసులుదండకారణ్యంలో నిర్మించుకున్నజనతన సర్కారుమహిళా జర్నలిస్టు అక్షరాలలో మైదానాల్లో ప్రవహించేంతగుండె నెత్తురులతో వివరించిననీ కథనంఇవ్వాళ ఒక అమరస్మరణగా నిలిచిపోతుందినువ్వు జగదీశ్గా మల్కన్గిరిలో ఆదివాసుల మధ్యనవిప్లవ నిర్మాణం చేస్తున్నప్పుడుసెంట్రీ చేసిన కన్నపేగు

ప్రజలు చనిపోతుంటే ఇక విజేతలెవరు ఏ అబద్ధమూ బుల్లెట్ గాయాల్ని దాచలేదు బుల్లెట్లతో జల్లెడైన శరీరాలే సత్యానికి నిష్ఠుర సాక్షాలుమా జీవితాలు కుప్పకూలిపోతుంటేఎవరూ విజేతలు కాలేరుప్రజలకు ఊపిరాడనిచోటమమ్మానీకు సింహాసనం వారసత్వం గావొచ్చుగానిమాకది గుండెలో ముల్లు.నీ బిడ్డలుశవాలకుప్పలవుతుంటే నిన్ను ఇంకా మమ్మా అని పిలువ మంటావానువ్వు గెలవలేదు నీకు నువ్వే ఎన్నికైనావు నిన్ను నువ్వు నిలబెట్టుకున్నావు దారి పొడుగునా నీ ఫ్లెక్సీ లకునిన్నెవరు బాధ్యుల్ని చేస్తారో తెలియదు నువ్వు గెలవలేదు ప్రజల్ని కోల్పోయావు ఆఫ్రికాని కోల్పోయావు మొత్తం ప్రపంచాన్నే కోల్పోయావు నువ్వు ఏమిటో మాకు స్పష్టం స్వార్థం, అహం ప్రజల్ని పాదాక్రాంతులు చేసుకొనే నీ నియంతృత్వం మాకు స్పష్టం .డైమండ్

ఇది కార్పొరేట్, ప్రభత్వాల కలయికలోరాజ్యం కృత్రిమ శిశిరపు కాలానికి పురుడోసింది ఇది కాగర్ శిశిరపు కాలంఇప్పుడు అడవిలో యే ఆకు తనకు తానుగా చెట్టుని విడవడం లేదు యే చెట్టు తనకు తానుగా ఆకుల్ని విడవడం లేదుకొన్నిరాజ్యపు మాయ మాటలకూ లోబడుతున్నాయి కొన్ని బందీ అవుతున్నాయి కొన్ని నేల రాలినెత్తుటితో మట్టిలో కలిసిపోతున్నాయి మరి కొన్ని కాల్చి బూడిదవుతున్నాయి ఇంకా కొన్ని మాత్రం రాజ్యానితో చేతులు కలిపిద్రోహనికి మంచి ముసుగేసినేలరాలి బూడిదయ్యే వాటిని చూస్తూ చెట్ల శివారున వున్న లేలేత ఆకులని సైతంనేల రాల్చేలా చూస్తున్నాయి ప్రస్తుతం రాజ్యం కలల్ని బంధించిందిఇప్పుడు నడుస్తుంది కాగర్ శిశిరపు కాలంఇది దుఃఖాన్ని

అతడి మరణం పొద్దుకు తెలిసిందికన్ను తెరిచే వేళన వేకువ గాయపడ్డది.గుడిసెను తాకుతున్న తొలికాంతికన్నీరులా చల్లబారింది.అతడి మరణం నేలను తాకింది.వాలిపోతున్న సాహసానికి ఒడిని చాపింది. మహా ప్రళయాలకు లొంగని పచ్చని గరిక నెత్తురుగా దుఃఖ పడ్డది.అతడి మరణం గాలినీ తాకింది.శూన్యం కాని శూన్యమంతావెక్కిళ్ళలో ధ్వనించింది.అతడి మరణం ప్రాణాలఆశను ఛేదించిందితత్వశాస్త్రం లయ తప్పినట్టుగానమ్మకాలన్నీ బూడిదకుప్పల్లాతేలిపోయాయి.అణచబడ్డ మానవుల శోకానికిసమాధానమతడు.అతడి మరణం పల్లవి తెగిన పాటలాఎదలో సంచరిస్తోంది.అతడి మరణం అడవిని చేరింది.భాషలేని బాధ దుఃఖమై తడిపింది.సద్దుమణగని నినాదంలాకొండకోనల్లో నిలిచింది.అతడి మరణం నిశబ్దం కాదు.కాగుతున్న డప్పులాకాలానికి కంఠాన్ని పొదుగుతుంది.

వెన్నెల కురిసిన రాత్రిలోఒక పువ్వు వికసించింది .ఆ పువ్వు వికసించడానికి కారణం చీకటిఅడవి తల్లి రక్షణ కోసం.ఆయుధంలా జన్మించాడుప్రజల స్వప్నాల్లో మొక్కలా మొలకెత్తాడుప్రజల ఆశనే, తన లక్ష్యంగా ములుచుకున్న త్యాగమూర్తి అతడుఅన్యాయాన్ని ఎదిరించి గిరిజన ధీరుడయ్యాడురాత్రీ, పగలు అడవి తల్లిని తన కన్నబిడ్డలా కాపాడాడుఅడవికి, జనాలకు అండగానిల్చిన యోధుడతడుఆ కుమురం భీం నుంచిఈ హిడ్మా దాకా అడవి పోరాటం కొనసాగుంది.

పసిపాప పాల కోసం ఏడిస్తేతల్లి పాడే జోల పాటలో వారున్నారుబంజరు పట్టిన నేలనుపంటగా మార్చే రైతన్న నాగలిలో ఉన్నారు కొంగు నడుముకు సుట్టుకునిబురదలో నాట్లేసే నాటు పాటలో ఉన్నారు కులం పేర దాడి జరిగితేఆత్మగౌరవం కోసం చేసేపోరాటపు డప్పులు ఉన్నారుఅత్యాచారం చేయబడిన స్త్రీలతిరుగుబాటు పిడికిళ్లలో వారున్నారుపింఛన్ కోసం వెళితేలంచాలకు మరిగిన ఆఫీసర్లనునిలదీతలో వారున్నారుడిమార్ట్లో, ట్రెండ్స్లో చాలీ చాలని జీతాలతో బతుకీడుస్తున్నప్రతి కార్మికుడి కష్టంలో ఉన్నారు అందరికీ దిక్సూచిగా ఉన్నఎర్రని జెండాలో వారున్నారు.

గాలి ఒక్కసారిగా సుళ్ళు తిరుగుతూ సాగరాన్ని తాకుతుంది సాగరం తన లోలోపలి అలజడితో ఎగసిపడుతూ నింగిని ముద్దాడుతుంది పగిలిన పెదవితో నింగి అరణ్యాన్ని కౌగిలించుకుంటుంది అరణ్యం తన చేతులలో నిన్ను పొదువుకుంటుంది నువ్వు మరోసారినదిగా మారి పల్లంవైపు ఉరకలేస్తావు!!

విప్లవం చనిపోదు రక్తం ఎండిపోతే రగిలే మంట అది!నిజం నలిగితే నినదించే గళం అది!గుండెలో దాచిన ఆవేశం కాదు గోళాల కంటే గట్టిగా పేలే శబ్దం అది!జనాల ఊపిరిలో పుడే తుపాన్ అది!అణగారిన ప్రతి కన్నీటిలోనూవిప్లవం మళ్లీ మళ్లీ పుడుతుంది!దాన్ని చంపలేరు, దాన్ని ముంచలేరు దాన్ని నెమ్మదించించలేరు!విప్లవం అంటేన్యాయం కోసం లేచిన గుండె ధైర్యం!మౌనాన్ని విరిచే కేక!అది మన రక్తంలో ముద్రైపోయిన నినాదం!“విప్లవం చనిపోదు — విప్లవం మళ్లీ పుడుతుంది!”