కవిత్వం

సింగరేణీ కార్మిక వర్గంలో మొలకెత్తిన ఎర్రమందారం నీవైతే నీవు వెదజల్లే ఆ పరిమాళానికి వీచే గాలిని నేనవనా కామ్రేడ్ నా విప్లవ పయనానికి నడక నేర్పిన సాయుధ శక్తివి నీవైతే ఆ పయనంలో పీడిత ప్రజల ముక్తిని సాధించే బందూకునేనవనా కామ్రేడ్ సాధారణ సుదర్శన్ నుండి కా.ఆనంద్ గా, దూల గా 5 దశాబ్దాల అలుపెరుగని జన పోరు సంద్రంలో నూతన ప్రజాస్వామ్యాన్ని వాగ్ధానం చేసిన దృఢమైన విప్లవ కార్యదీక్ష నీవైతే ఆ లక్ష్యాన్ని అల్లుకునే కార్మికవర్గ స్పర్శను నేనవనా కామ్రేడ్ భారత విప్లవోద్యమ సారధిగా యుద్ధ రచన చేసిన నీ ప్రతి అక్షరం కుళ్ళిన ఈ దోపిడీ

ఒకేసీటులోపక్కపక్కనే కూర్చుంటాంవందలకొద్ది మైళ్ళుకలిసే ప్రయాణిస్తాంహలొఅంటే హలొమీరెక్కడిదాకాపలాన వూరుఅంతేమాట్లాడటం ముగుస్తుంది నాచేతిలో సెల్ ఫోన్పక్కనవ్యక్తి చేతిలో మొబైల్ ఫోన్ఇద్దరితలలు ఓరిగిపోతాయి ఇక్కడదూరంలో ఉన్న వ్యక్తితో సంభాషణఅక్కడఎక్కడోవున్న వ్యక్తితో సంభాషణఇక్కడవీడియోగేమ్స్అక్కడఫేస్ బుక్ఇక్కడట్విట్టర్అక్కడవాట్సప్ యూట్యూబ్ గూగుల్ సెర్చింగ్ లునచ్చిన వాటిని వెదుక్కునివాటిల్లో లీనమవుతాం గ్రామాలను దాటుతాంపట్టణాలను దాటుటాంతలపక్కకుతిప్పికిటికిలోనుండి బయటకు చూసినప్పుడుఅనేక దృశ్యాలుతెరలు తెరలుగా ఎదురవుతాయి వర్తమానంలోకి వచ్చిఎవరిని చూసినారంగులు పూసుకున్న మొఖాలే చిరునవ్వుకిచిరునామలేని ప్రతిభింభాలు కాలానికి కళ్లెం లేదుభద్రతకు భరోసాలేదుఅంతాపల్లెరుకాయల పరాకు దుఃఖాలు ఎదురుపడతాయిసోకాలు ఎదురుపడతాయిఅన్నింటినిచూస్తూనే దాటిపోతుంటాంస్ఫురణలోకి వచ్చినప్పుడుఎదురుపడిన దృశ్యాలునిమిషమోఅరనిమిషమోబాధను కలిగిస్తాయి గమ్యం చేరువయ్యిందిఎవరిదిశగావారు వెళ్లిపోతున్నదారిలోనీడలు కనుమరుగయ్యాయిఅంతా గాఢాంధకారంనిశరాత్రిలోనిశ్శబ్దమేతప్పాతీతువుపిట్ట అరుపులులేవు అందరుఅందరిలోవున్నాప్రతిఒక్కరినిఒంటరితనం వెంటాడుతున్న క్షణానవెన్నెలపంటకోసం నేను

రోజూ వేసుకునేవేకానీ ఈరోజు ఎందుకోచెప్పులు ముద్దొస్తున్నాయిఒకటికి రెండు మార్లుతుడిచి చిన్నగా మరకాలుంటే తడి గుడ్డతోమరీ తుడిచి రోజూ విసురుగా వేసుకునేవాటిని నెమ్మదిగా నేలపై వుంచి వేసుకుని మెత్తగా మెల్లగా నడిచానువిసిరినదినా చెప్పు కాకపోవచ్చుకానీ అప్పుడువాడి మొఖంలోవచ్చిన కంగారు చూసిఏ చెప్పును చూసిన ఆ చెప్పులాగే కనిపిస్తోందిఆ విసిరిన గుండెకుఆలయి బలాయ్చెప్పాలనుందిఆ చేతిని తాకి ముద్దాడాలని వుంది. ( 19.6.2024 వారణాసి  సంఘటన ప్రేరణగా)

దుఃఖమొక్కటే దేహమంతా వ్యాపిస్తూ నిలువునా దహించి వేస్తూంది తెగిపడ్డ అవయవాల చుట్టూ ముసురుకున్న ఈగలులావాళ్ళు కేరింతలు కొడుతూ దేహము నుండి వేరుచేయబడ్డ మెదళ్ళు కోటి ఆలోచనలను వెదజళ్లుతూ చెట్టు మొదళ్లపై వేలాడుతూ మూయని కనురెప్పల వెనక దాగిన కలలు అడవి చుట్టూ పచ్చని కాంతి వలయాన్ని వెలిగిస్తూ ఒరిగిన వారి వాగ్దానాన్ని కాల్చి బూడిద చేయాలని చూస్తే ఎగసిన నిప్పు రవ్వలు నేలంతా వ్యాపిస్తున్నాయి ఊర్మిళ మరి పదునాలుగు మంది యుద్ధంలో మేమే ముందున్నామని నింగికి నేలకు మెరుపుల వంతెన కడుతున్నారు రా నువ్వూ నేనూ తోడుగా నడుద్దాం వారి భుజం పై బరువును మార్చుకుందాం!!

1. ఉయ్యాలలెగిరి పోతున్నాయి ఈ ఆలీవ్ కొమ్మలపై వేలాడ్తున్న ఎండిన పాల చుక్క పెదవులు సగం కాలి మెతుకులు తొంగి చూస్తున్న తడియారిన నోళ్ళు కమిలి పోయి తెగిపడిన పసి ఆరని కనురెప్పలు మసిపట్టి రాలి పడిన మఖ్మల్ వేళ్ళు గోరు తగిలితే నెత్తురు కారే పాల బుగ్గల్ని మిస్సైల్ కొరికేసిన దృశ్యం ఈ గుండె మూడు నెలల శిశువుది కాబోలు ! అవి ఆటగోళీలా కళ్ళా? యుద్ధం నవ్వుతోంది ఇజ్రాయెలై ఈ ఇసుక నేల మీద పిట్టగూళ్ళలా భూమికి వేలాడ్తున్న అస్తిపంజరాలు! ఈ దుబ్బ మీది చిన్నారిఅచ్చుల పాదాలు ఎక్కడా కనిపించవేం ? లోతైన గాట్లు పడి

ప్రజాయుద్ధమై ప్రజ్వరిల్లిన శాంతి స్వప్నంచీకటి క్షణాలను తాకే సూర్యకిరణంమేధా జగత్తును అల్లుకున్న ఒక స్పర్శప్రజా ప్రత్యామ్నాయ రూపశిల్పివిశాఖ ఉక్కుకు మలిబాటైన చుక్కానిపేగు బంధానికి వర్గయుద్ధ చిత్రాన్ని అద్దిన ఆదర్శంప్రజా పంథాకి ప్రాణవాయువుమహిళా-మానవత్వ విలువలకు ఆచరణరూపంఎన్నికల కుల రాజకీయాలను ఎదిరించి కుల నిర్మూలనా మార్గాన్ని మలచిన సాహసి 'జంపిస్టుల' మర్మభేధిఒక ఆత్మీయతా అనురాగంఒక విప్లవ ప్రజాస్వామిక చైతన్యంఒక విప్లవ కార్యదీక్ష! (కామ్రేడ్‌ సాకేత్‌ అమర్‌ రహే!)

అది నాగాజాతి రాజధాని కాదునాకపురం దేవేంద్రుని స్వర్గానికి రాజధాని అక్కడ దేవతలు, వాళ్లకోసం ఇహ లోకంలో పుణ్యం చేసుకొని వచ్చిన భోగ లాలసులుంటారు - విప్రులు, ద్విజులు సనాతన ధర్మ రక్షకులు. అక్కడ బాధితులెవ్వరూ ప్రతీకారానికి సాహసించరు అమృతం దొరకక చచ్చిపోతారు దొంగిలించబోయి చంపబడతారు అనామకంగా మట్టిలో కలిసిపోతారు కాష్ఠంలో కాల్చినా, బొందపెట్టినా‘బాబ్రీ మసీదును కూల్చినప్పుడు కూడా నాగపూర్ లో హింస చెలరేగలేదు’1ఈ కుట్ర ఎవడో సమాధిలో ఉన్నవాడు చేశాడు పీష్వాల కాలం నుంచి చూస్తూనే ఉన్నాం కంపెనీతో యుద్ధంలో ఓడిపోయినప్పటి నుంచీ స్నేహంగానే ఉన్నాం ఛత్రపతి శంభాజీ మహారాజ్ను చంపినాతండ్రిని చంపి తనను చెరసాలలో పెట్టినాఛత్రపతి సాహు

ఎందుకో?కార్పోరేట్లకుబహుళ జాతులకుశూలల సూపులకునల్ల కలువలే నచ్చుతయివాళ్ళు ఏం మేలు చేయాలనుకొన్నా ?తోలునే తొలకరిని చేస్తరునల్లని ముఖం మీదతెల్లని మల్లెలు ఆరబోసినట్టునింగి మంగుళం మీదమక్క పాలాలు ఏంచినట్టువాళ్ళ నవ్వుల పువ్వుల కోసమేపూనికతోని దీక్ష పట్టినట్టుఇది ప్రపంచ పెద్దలుపేదరికం మీద విసిరినపరిహాసపుటస్త్రం అనిపరిపరి విధాల పరితపించినాకాలే కడుపు సాలు దున్నదనీమాడే ఎండ నీడ కోరుతదనీమర్మం తెలిసిన వారికిమనసున పట్టింది.నూకలు పెడతా మేకలు కాస్తావా?అన్నడొకడువివక్షల విలువల ధర్మానికివిలుకాన్నై కావలుంటానన్నడింకొకడు.నోరును అదుపులో వెట్టుకొనిపోరును పొరక పొరక చేసివిలాసాల వినువీధుల్లోకులాసాల కుటిల నీతుల్లోకుర్చీలు ఎక్కినంకకుత్తుకలను కోసేకత్తులైతరుకోరుకున్న కుదురుకుంగుతుందంటేనోటికి పడ్డ తాళాలు ఊడితైతక్కలాడుతయిఏరి ఏరి కొన్ని అన్యాయాల మీదనేకోరి కోరి ఆయుధాలు ఎక్కుపెడుతరుఅవసరం తీరినంక ఆయుధాలు ఆత్మను

టి. వెంక‌టేశ్ క‌విత‌లు తొమ్మిది 1నలుదిక్కులు తిరిగేదిమ్మరుల అజ్ఞాత జ్ఞానమే కవిత్వంస్వప్న మార్మికతనుసత్యంగా అనువదించేదే కవిత్వంరాసిన ప్రతిసారిఆనవాలు లేకుండానువ్వు చేసుకునే ఆత్మహత్య కవిత్వం  .2ఒడ్డున నిల్చుంటావుపడవ రాదుసణుకుంటూ వెనుదిరుగుతావుమరలిన తరువాతపడవ వచ్చి వెడుతుందిఆ రాత్రి ' ప్రయాణం ' ముగుస్తుందిపడవకు తెలియదువస్తూ పోతూ ఉంటుందిఒడ్డున నీ ఆఖరి పాదస్పర్శగాలి చెరిపేస్తుందిబతికిన పద్యంఅజ్ఞాతంగా తిరుగాడుతూ ఉంటుందిపడవ దిగిన పరదేశి ఒకరుకవిత్వాన్ని గుర్తిస్తాడుకవి మరణించిలేడని.3 అలా నీవు గడ్డకట్టినపుడుకవిత్వపు నెగడు అంటించుపద్యం వెలుగు ఓ ప్రశాంతత.4అనేకులుశబ్దం లో ఒలుకుతున్నపుడుకవికి పద్యం ఓ ధ్యానం.5వరద ఉధృతిలానీలో అనుభూతి వానకుమొలకెత్తె పచ్చి మట్టివాసన పద్యం.6ఆగిపోయి నిల్చున్నావుఅలాగే ఉండిపోకుఒఠ్ఠిపోతావురెండు పద్యాల్ని సాయమడుగుమళ్ళీ కవి జన్మ నీకు కొత్త.7చూరుకు