అలర్జీ

తూర్పు దిక్కున సూర్యుడు ఇంకా పూర్తిగా బయటకు రాకముందే, తిరుపతి చుట్టూ ఉన్న శేషాచలం కొండలు గాఢ నిద్రలో ఉన్నట్లు నిశ్శబ్దంగా ఉన్నాయి.

ఆ కొండల భారీ ఆకారాలు ఆకాశం అంచున ఒక ముదురు రంగు సిరా మరకలా విస్తరించి ఉన్నాయి. పట్టణం ఇంకా పూర్తిగా మేల్కొనలేదు.

అప్పుడప్పుడే పాల వ్యానుల శబ్దాలు, పక్షుల కిలకిలలు వినబడుతున్నాయి.

ఉదయం 5 గంటలు. అలవాటు ప్రకారం శారద కళ్లు తెరిచింది. ఆమె వయసు 38 ఏళ్లు. చూడటానికి చాలా సాధారణమైన, ప్రశాంతమైన గృహిణి.

తిరుపతిలోని ఒక అపార్ట్‌మెంట్‌లో ఆమె నివాసం. బాల్కనీలో నిలబడితే ఎదురుగా భారీగా కనిపించే కొండల వరుస ఆమెను ఎప్పుడూ చిన్నదానిలా అనిపించేలా చేస్తుంది.

ఈ మధ్య ఆ కొండలను చూస్తుంటే ఆమెకు ఏదో తెలియని భారంగా అనిపిస్తోంది.

శారద భర్త రఘురామ్ ఒక బ్యాంకు ఉద్యోగి. కొడుకు కార్తీక్ పదో తరగతి. అత్తగారు సుబ్బలక్ష్మమ్మ గారు, ఇంటి పద్ధతుల విషయంలో చాలా కచ్చితంగా ఉండే మనిషి.

బయట ప్రపంచానికి శారద జీవితం ఒక చక్కటి కుదురైన చిత్రంలా కనిపిస్తుంది. కానీ, ఆ చిత్రం వెనుక ఉన్న కాన్వాస్ చిరిగిపోతున్న విషయం ఎవరికీ తెలియదు.

ఆ రోజు ఉదయం బాత్రూమ్ అద్దంలో ముఖం కడుక్కుంటుండగా, శారదకు తన ఎడమ చెంపపై ఒక చిన్న నల్లటి మచ్చ కనిపించింది.

అది సాధారణ మచ్చలా లేదు. చర్మం లోపలి పొరల్లోంచి ఏదో ముదురు రంగు బయటకు వస్తున్నట్లు అనిపించింది. భయంతో ఉలిక్కిపడింది.

కళ్లు నులుముకుని, అద్దం దగ్గరకు వెళ్లి మళ్ళీ చూసింది. మచ్చ అలాగే ఉంది. కానీ అది దురద పెట్టడం లేదు, నొప్పి లేదు. కేవలం తన శరీరంలో ఉండకూడని ఒక అసహజమైన పదార్థంలా అనిపించింది.

“శారదా! కాఫీ ఇంకా కాలేదా? టైమ్ అవుతోంది!” హాల్ లోంచి రఘురామ్ గొంతు వినిపించింది.

ఆ పిలుపుతో వాస్తవంలోకి వచ్చి, ముఖం తుడుచుకుని, ఆ మచ్చను మర్చిపోవడానికి ప్రయత్నిస్తూ వంటింట్లోకి పరుగు తీసింది.  

కానీ ఆ రోజంతా ఆమె మనసు ఆ రంగు మారిన చర్మం చుట్టూనే తిరిగింది.

వారం గడిచింది. ఆ మచ్చ ఇప్పుడు చేతుల మీద, మెడ మీద కూడా పాకినట్లు శారదకు బలంగా అనిపిస్తోంది.

ఆమెకు విపరీతమైన అసౌకర్యం కలుగుతోంది. వంటింట్లో కూరగాయలు కట్ చేస్తున్నప్పుడు, స్టవ్ దగ్గర నుంచున్నప్పుడు శరీరం అంతా లోపలి నుండి మంట పుడుతున్నట్లు అనిపిస్తుంది.

కానీ విచిత్రం ఏమిటంటే, ఆమె చర్మం పైన ఎర్రబడటం గానీ, వాపు గానీ లేదు. పైకి అంతా మామూలుగానే ఉంది.

ఒక రోజు రాత్రి భోజనాలు అయ్యాక, రఘురామ్‌తో నెమ్మదిగా చెప్పింది.

“ఏవండీ, నా ఒంటి మీద ఏవేవో మార్పులు వస్తున్నాయి. చర్మం రంగు మారుతున్నట్లు, లోపల ఏదో పాకుతున్నట్లు అనిపిస్తోంది. రేపు డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్దామా?”

రఘురామ్ తన ఫోన్ లో వార్తలు చూస్తూ, ఆమె

వైపు కనీసం తిరగకుండానే సమాధానం ఇచ్చాడు.

“నువ్వు ఈ మధ్య మరీ అతిగా ఆలోచిస్తున్నావ్ శారదా. ఇంట్లో పనుల వల్ల అలసట వచ్చిందేమో. రేపు ఒకసారి స్కిన్ స్పెషలిస్ట్‌కి చూపించుకో. అయినా నీకేం తక్కువని? ఇలాంటి లేనిపోని ఊహలు మానుకో.”

మరుసటి రోజు, శారద ఒంటరిగానే ఒక ప్రముఖ చర్మ వ్యాధి నిపుణుడి దగ్గరికి వెళ్ళింది. డాక్టర్ ఆమెను క్షుణ్ణంగా పరీక్షించారు.

“అమ్మా, మీ చర్మం చాలా ఆరోగ్యంగా ఉంది. ఎటువంటి ఇన్ఫెక్షన్ లేదు. బహుశా ఇది మానసిక ఒత్తిడి వల్ల కావచ్చు. నిద్ర సరిగా పోవడం లేదా?” అని డాక్టర్ అడిగారు.

“లేదు డాక్టర్, నాకు స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. ఇదిగో ఇక్కడ చూడండి, ఈ నలుపు రంగు…” అంటూ తన చేతిని చూపించింది శారద.

డాక్టర్‌కు అక్కడ ఏమీ కనిపించలేదు. కేవలం సాఫీగా ఉన్న చర్మం తప్ప. ఆయన ఒక మల్టీ విటమిన్ రాసి పంపించేశారు.

ఇంటికి వచ్చాక అత్తగారు, “ఏమైంది శారదా?” అని అడిగారు.

“ఏమీ లేదట అత్తయ్యగారు,” అని నీరసంగా బదులిచ్చింది.

“నేను ముందే చెప్పాను కదా, నీకు రోగం ఒంట్లో లేదు, నీ ఆలోచనల్లో ఉంది. ఆడదానికి ఓపిక ఉండాలి. ఏ చిన్న దానికి హాస్పిటల్స్ చుట్టూ తిరగకూడదు,” అని సణుగుతూ వెళ్లిపోయారు ఆవిడ.

ఆ మాటలు శారద మనసుపై బలంగా గీతలు గీశాయి. తన బాధ ఎవరూ గుర్తించడం లేదు

సరికదా, తనను ఒక సమస్యగా చూస్తున్నారనే భావన ఆమెలో పెరిగిపోయింది.

రోజులు గడుస్తున్న కొద్దీ శారద పరిస్థితి విషమించింది. భౌతికంగా ఆమె బాగానే ఉన్నా, మానసిక సంఘర్షణ ఆమెను తినేస్తోంది.

ఆమెకు ఇప్పుడు ఆహారం గొంతు దిగడం లేదు. ప్రతి నిమిషం అద్దంలో చూసుకోవడం, తన శరీరం రంగు మారిపోతోందని, ఏదో విష పదార్థం తనను ఆవహిస్తోందని భయపడటం మొదలుపెట్టింది.

ఆమె భర్త రఘురామ్ కూడా విసిగిపోయాడు.

“రోజు ఆఫీసులో టెన్షన్ చావలేక నేను ఇంటికి వస్తే, నీ దిగులు ముఖం చూడాలా? డాక్టర్లు ఏమీ లేదని చెప్పారు కదా! ఎందుకిలా ప్రవర్తిస్తున్నావ్? నీకేమైనా మతి స్థిమితం తప్పిందా?” అని గట్టిగా అరిచాడు.

“మీకు నా బాధ అర్థం కావడం లేదు. నేను లోపలి నుండి పాడైపోతున్నాను రఘు! నా శరీరం నాకు సహకరించడం లేదు. నన్ను కాపాడండి,” అని శారద ఏడుస్తూ అడిగింది.

కానీ రఘురామ్ ఆమెను విదిలించుకుని వెళ్లిపోయాడు.

ఇరుగుపొరుగు వారు కూడా గుసగుసలు మొదలుపెట్టారు.

 “ఆ మధ్య ఆవిడ బానే ఉండేది కదా, ఇప్పుడు ఎవరితోనూ సరిగా మాట్లాడటం లేదు. ఏదో మానసిక సమస్య వచ్చినట్లుంది,” అని అపార్ట్‌మెంట్‌లో అనుకోవడం శారద చెవిన పడింది.

మహిళ “సాధారణంగా”, అంటే తమకు అనుకూలంగా ఉండటాన్ని మాత్రమే ఇష్టపడుతుంది.

ఆమెకు ఏ చిన్న సమస్య వచ్చినా, అది వారి అవగాహనకు అందకపోతే, ఆమెను “అసాధారణ” వ్యక్తిగా ముద్ర వేస్తుంది. శారదకు  అనిపించింది. తనను చుట్టుముట్టిన ఈ వ్యాధి పేరు ‘అలర్జీ’ కాదు, అది ‘ఒంటరితనం’.

ఒక ఆదివారం రాత్రి, రఘురామ్ తన కొలీగ్స్ ను ఇంటికి డిన్నర్ కి పిలిచాడు. శారదకు ఇష్టం లేకపోయినా, ఒక “మంచి భార్య”గా నటించడానికి సిద్ధమైంది. వంటలు చేసింది, ఇల్లు సర్దింది,

ముఖంపై బలవంతపు నవ్వు పులుముకుని అందరికీ వడ్డిస్తోంది.

అందరూ హాల్లో కూర్చుని మాట్లాడుకుంటున్నారు. శారద ఒక ట్రేలో నీళ్ళ గ్లాసులు తీసుకుని వెళ్తోంది. అప్పుడు ఒక అతిథి ఆమె వంక చూసి, “ఏంటమ్మా శారదా గారు, చాలా డల్ గా ఉన్నారు? ఆరోగ్యం బాగాలేదా?” అని అడిగాడు.

ఆ మాటతో అందరి దృష్టీ ఆమెపై పడింది. ఆ క్షణంలో శారదకు ఊపిరి ఆడలేదు.

అకస్మాత్తుగా తన చేతుల నిండా ఆ నల్లటి మచ్చలు వేగంగా పాకుతున్నట్లు, చర్మం పగులుతున్నట్లు భ్రమ కలిగింది. ఆమె చేతులు వణికాయి.

ట్రే చేతిలోంచి జారి కింద పడింది. గ్లాసులు పగిలి ముక్కలయ్యాయి.

“శారదా! ఏంటిది? ఏం చేస్తున్నావ్?” రఘురామ్ కోపంగా లేచాడు. అతిథులు ఇబ్బందిగా చూస్తున్నారు. అత్తగారు విసుగ్గా ముఖం పెట్టారు.

శారద అక్కడే మోకాళ్లపై కూర్చుని, పగిలిన గాజు ముక్కలను ఏరడం మొదలుపెట్టింది. ఆమె కళ్ళకు ఆ గాజు ముక్కలు రంగుల అద్దాల్లా కనిపిస్తున్నాయి.

రఘురామ్ ఆమె చేయి పట్టుకుని గట్టిగా పక్కకు లాగాడు.

“ఇక చాలు! నువ్వు మరీ శృతి మించుతున్నావ్. రేపు నిన్ను సైకియాట్రిస్ట్ (మానసిక వైద్యుడు) దగ్గరికి తీసుకెళ్తున్నాను,” అని అందరి ముందూ తీర్పు ఇచ్చేశాడు.

ఆ మాటతో శారద మౌనంగా వంటింట్లోకి వెళ్లిపోయింది. ఆమెకు అర్థమైంది. తన బాధను అర్థం చేసుకునే ఓపిక ఎవరికీ లేదు.

వాళ్లకు కావాల్సింది యంత్రంలా పని చేసే ఒక మనిషి మాత్రమే. ఆ యంత్రం మొరాయిస్తే, దాన్ని బాగు చేయడానికి రిపేర్ షాప్ కి పంపిస్తారు తప్ప, సమస్య మూలం వెతకరు.

మరుసటి రోజు తెల్లవారుజామున 3 గంటలకు, ఇంకా చీకటి ఉండగానే శారద ఎవరికీ చెప్పకుండా ఇల్లు వదిలి బయటకు వచ్చింది.

ఆమె కాళ్ళకు చెప్పులు లేవు. ఆమె నేరుగా నగరం శివార్ల వైపు నడవడం మొదలుపెట్టింది.

జనావాసాలు దాటి, రోడ్డు పక్కన ఉన్న పొదలను దాటుకుని, శేషాచలం అడవి అంచుల్లోకి ప్రవేశించింది.

దట్టమైన చెట్లు, ఎండిన ఆకులు, రాళ్లు రప్పలతో కూడిన దారి అది. నాగరికతకు దూరంగా, ప్రకృతే రాజ్యంగా ఉన్న ప్రదేశం.

ఆమె ఎంత దూరం నడిచిందో ఆమెకే తెలియదు. కాళ్ళకు ముళ్ళు గుచ్చుకుంటున్నా పట్టించుకోలేదు.

ఆమె శరీరాన్ని దహించేస్తున్న ఆ అదృశ్య మంట ముందు ఈ ముళ్ళ నొప్పి చాలా చిన్నది.

ఒక పెద్ద రాతి బండ మీద కూర్చుంది. చుట్టూ గాఢమైన నిశ్శబ్దం. కేవలం గాలికి ఊగుతున్న చెట్ల ఆకుల శబ్దం, కీచురాళ్ల రొద తప్ప మరేమీ లేదు.

అక్కడ దేవుళ్ళు లేరు, మనుషులు లేరు, తీర్పులు చెప్పే సమాజం లేదు. కేవలం ప్రకృతి మాత్రమే ఉంది.

ఆమె తన చేతుల వంక చూసుకుంది. అడవిలోని చిక్కటి చీకటిలో ఆ నల్లటి మచ్చలు ఇప్పుడు నిజంగానే కనిపిస్తున్నట్లు అనిపించింది.

కానీ ఈసారి ఆమె భయపడలేదు. ఆ మచ్చలను తదేకంగా చూసింది.

ఆ క్షణంలో ఆమెకు ఒక సత్యం బోధపడింది. తనకు వచ్చిన వ్యాధి శారీరకమైనది కాదు.

ఇన్నాళ్లుగా తన మనసులో దాచుకున్న రంగులు, గీయలేకపోయిన బొమ్మలు, అణచివేసుకున్న సృజనాత్మకత ఇవన్నీ కలిసి ఒక విషంలా మారి, ఆమె శరీరంపై ఇలా దాడి చేస్తున్నాయి.

ఆమెకు గుర్తుంది… పెళ్లికి ముందు తను ఒక అద్భుతమైన పెయింటర్. ఆమె ప్రపంచాన్ని రంగుల్లో చూసేది.

ఆకాశం ఆమెకు నీలంగా మాత్రమే కాదు, అందులో వంద రకాల షేడ్స్ కనిపించేవి. పెళ్లి అయ్యాక, ఆమె కుంచెలు, రంగుల డబ్బాలు చూసి అత్తగారు, “ఈ రంగులు, బొమ్మలు సంసారానికి పనికొస్తాయా? ఇల్లు చక్కదిద్దుకోవడం నేర్చుకో,” అన్నప్పుడు, ఆ రంగులన్నీ తీసి ఒక పాత పెట్టెలో పెట్టి అటక మీద పడేసింది.

అప్పటి నుండి ఆమె జీవితం బ్లాక్ అండ్ వైట్ గా మారిపోయింది. ఆ అణచివేసిన రంగులే ఇప్పుడు ఈ ‘వ్యాధి’ రూపంలో బయటకు వస్తున్నాయి.

సాయంత్రం అయ్యేసరికి శారద ఇంటికి చేరుకుంది. రఘురామ్, అత్తగారు, కొడుకు కంగారుగా ఉన్నారు. ఆమెను చూడగానే రఘురామ్ కోపంగా రాబోయాడు.

కానీ శారద కళ్ళలో ఉన్న ఒక కొత్త రకమైన స్థిరత్వం చూసి ఆగిపోయాడు. ఆమెలో ఎప్పుడూ లేని ఒక మొండి ధైర్యం కనిపిస్తోంది.

“ఎక్కడికి వెళ్లావ్? ఎంత టెన్షన్ పెట్టావో తెలుసా? డాక్టర్ అపాయింట్మెంట్ కూడా మిస్ అయింది,” అన్నాడు రఘు.

శారద ప్రశాంతంగా, కానీ గట్టిగా సమాధానం ఇచ్చింది.

“నాకు ఏ డాక్టరు అవసరం లేదు రఘు. నా రోగానికి మందు దొరికింది.”

ఆమె నేరుగా స్టోర్ రూమ్ లోకి వెళ్ళింది. దుమ్ము పట్టి ఉన్న పాత ట్రంకు పెట్టెను తెరిచింది.

అందులో ఎండిపోయిన పెయింట్ ట్యూబులు, కొన్ని పాత బ్రష్‌లు, సగం వాడిన డ్రాయింగ్ షీట్లు ఉన్నాయి. వాటిని బయటకు తీసింది.

హాల్లోకి వచ్చి, డైనింగ్ టేబుల్ మీద ఉన్న వస్తువులన్నీ పక్కకు నెట్టేసింది. ఒక తెల్లటి పేపర్ ను పరిచింది. కొద్దిగా నీళ్లు తెచ్చుకుని, ఎండిపోయిన రంగులను తడిపింది.

“అమ్మా? ఏం చేస్తున్నావ్?” కొడుకు ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు. అత్తగారు నోరెళ్లబెట్టారు.

శారద సమాధానం చెప్పలేదు. ఆమె చేతిలోకి బ్రష్ తీసుకుంది. ఇన్నాళ్లు తనను వేధించిన ఆ నల్లటి మచ్చ రంగునే మొదట తీసుకుంది.

పేపర్ మీద బలంగా ఒక గీత గీసింది. ఆ తర్వాత ఎరుపు, పసుపు, నీలం… రంగులను పిచ్చిగా, ఆవేశంగా కాన్వాస్ మీద చల్లడం మొదలుపెట్టింది.

ఆమె లోపల ఉన్న బాధ, కోపం, అసహాయత, ఇన్నాళ్లూ గొంతులో ఆగిపోయిన కేకలు అన్నీ ఆ రంగుల రూపంలో బయటకు వస్తున్నాయి.

ఆమె ఒక సాధారణ గృహిణిలా లేదు. ఒక యుద్ధం చేస్తున్న సైనికురాలిలా ఉంది. ఆమె చేతులు వేగంగా కదులుతున్నాయి. ఇన్నాళ్లు ఆమెను వేధించిన దురద, మంట ఇప్పుడు ఆమె వేళ్ళ చివర్ల నుండి కుంచె ద్వారా ప్రవహిస్తున్నాయి.

రఘురామ్, అత్తగారు కదలలేక అలాగే చూండిపోయారు. వారికి శారదలో ఒక కొత్త మనిషి కనిపిస్తోంది.

ఆమె మొహంలో ఇన్నాళ్లు ఉన్న దీనత్వం పోయి, సృజనాత్మకత తాలూకు ఒక తీవ్రమైన వెలుగు కనిపిస్తోంది.

గంట తర్వాత ఆమె ఆపింది. ఆ పేపర్ మీద ఒక అద్భుతమైన, విచిత్రమైన చిత్రం ఉంది. అది అందమైన ప్రకృతి దృశ్యం కాదు.

అది గందరగోళంగా ఉన్న రంగుల ప్రవాహం.

కానీ అందులో ఒక జీవం ఉంది, ఒక శక్తి ఉంది.

శారద ఊపిరి తీసుకుంటూ కుర్చీలో వెనక్కి వాలింది.

ఆమెకు ఇప్పుడు ఎటువంటి మందులు అవసరం లేదు. ఆమెకు కావాల్సిన మందు “సృజనాత్మక స్వేచ్ఛ” అని ఆమెకు అర్థమైంది.

ఆ సంఘటన తర్వాత శారద జీవితం పూర్తిగా మారిపోలేదు, కానీ ఆమె దృక్పథం మారింది. ఆమె తన కోసం రోజులో కొంత సమయం కేటాయించుకోవడం మొదలుపెట్టింది.

ఇంటి బాల్కనీలో ఒక చిన్న మూలను తన స్టూడియోగా మార్చుకుంది. అక్కడ రంగులతో తన ప్రపంచాన్ని సృష్టించుకుంటోంది.

రఘురామ్ కూడా మెల్లగా మారాడు. శారదను ఒక పనిమనిషిలా కాకుండా, తనకంటూ సొంత వ్యక్తిత్వం ఉన్న మనిషిలా చూడటం నేర్చుకున్నాడు.

అత్తగారి సణుగుడు తగ్గకపోయినా, శారద ఇప్పుడు వాటిని పట్టించుకోవడం మానేసింది. ఆమె రంగుల లోకంలో ఆ మాటలకు చోటు లేదు.

ఆ ఇంట్లో ఇప్పుడు ఒక “సాధారణ స్త్రీ” లేదు. తన అసాధారణమైన ప్రతిభను, అణచివేత నుండి గెలిపించుకున్న ఒక కళాకారిణి ఉంది.

ఆమె చర్మంపై ఇప్పుడు ఏ మచ్చలూ లేవు, కేవలం ఆమె వేళ్లకు అంటుకున్న రంగుల మరకలు తప్ప.