కవిత్వం

సాయం సంధ్య వేళ ఒంటరిగా ఇంటి పైకప్పు మీద కూర్చుని వినీలాకాశం చేసి ఆశగా చూస్తాను చల్లని పిల్లగాలి నా ముఖాన్ని ముద్దాడుతుంది ఒక్కోసారి మృదువుగా, ఒక్కోసారి కవిత్వంగా ..ఒక్కసారిగా ఈ ప్రపంచమంతా నాదేనని ఈ నా ఆకాశం నా చేతుల్ని మృదువుగా, దృఢంగా పట్టుకుని నీలి మేఘాల మీద నడిపిస్తున్నట్టనిపిస్తుంది కానీ ..ఒక్క ఐదు నిమిషాలు కలల రెక్కల మీద ఎగురుతానో లేదో నే పాడిన ఫైరుజ్ పాట "కెనడాలో ఒక చిన్న ఇల్లు" లోని వినూత్న ,సుందర జీవితం ఆస్వాదించే లోపల ఓ భయానక విస్పోటనం...పాట బద్దలైరక్తమోడుతదివినీలాకాశం బూడిద రంగుతో మసకబారుతది ఎటువంటి హెచ్చరిక లేకుండానే

అవును...వాళ్ళిప్పుడు రాజ్యం చేతిలోదెబ్బమీద దెబ్బ తింటున్నారు.. వాళ్ళ సహచరులెందరో అమరులవుతున్నారు...నిజమే..సామ్రాజ్యవాదుల, దళారీ కార్పొరేట్ల ఆజ్ఞల్ని శిరసావహించిన కాషాయ అష్టదిగ్బంధనంలో వాళ్ళ 'పొత్తిళ్ళలోని ప్రజాసైన్యం'చుట్టుముట్టివేయబడుతున్నది.నిజమే..జనతన సర్కార్....వాళ్ళ నాలుగు దశాబ్దాల శ్రమ ఫలితం.. అదొక ఒక ప్రత్యామ్నాయ ప్రజా స్వయం పరిపాలనా యంత్రాంగం...అదొక భవిష్యత్ సోవియెట్ నమూనా.. దాన్నిప్పుడుహస్తినాపుర రాక్షస కబంధహస్తాలు చిదిమివేస్తున్నాయి...నిజమే.. అయినప్పటికీ ...వాళ్ళ ఈ ఓటమి తాత్కాలికం...గెరిల్లా స్థావరప్రాంతాలు గెరిల్లా ప్రాంతాలుగా, గెరిల్లా ప్రాంతాలు గెరిల్లా స్థావరప్రాంతాలుగాచేతులు మారడం ప్రపంచ విప్లవ చరిత్రలో అపూర్వం కాదు. అంచేత...ప్రపంచవ్యాప్త విప్లవ పరిస్థితి అంతకంతకూ తీవ్రమవుతున్న నేపధ్యంలోవాళ్ళు త్వరలోనే దెబ్బకాచుకొని లేచినిలబడతారు. జబ్బచరిచి లేచినిలబడతారు.తప్పదు...వాళ్ళు తాము తలపడుతున్న భారత రాజ్యంఅత్యంత శక్తివంతమైన

పచ్చ పచ్చనిఅడవుల్లో పారేటి జలపాతాల్లో ఎనక ముందు శత్రువులుంటరు చేతులు పట్టుకో నా బిడ్డా ఆకలి నేర్పిన దారులలో సాయుధ పోరు బాటలలో నవ్వుతూ ముందుకు నడిచే దారిలోచేతిని వదలను నా కొడుకావీరుల గన్న తల్లులతో పోరుల కలిసే అక్కలతో మోదుగు తీగల అల్లుకుపోయిదండిగ నడువు నా బిడ్డా గాయం తగిలిన చెల్లెలితో గేయం పాడినా తమ్ముడితో త్యాగం నేర్పిన అన్నల బాటలఅడుగులు ముందుకే నా కొడుకాకమ్మిన కారుమబ్బుల్లో కురిసే చినుకుల జల్లులలో ఎముకలుకొరికే గాలుల్లో ఎదురుగానడువు నా బిడ్డా బాంబులవర్షపు దారులలో భారు ఫిరంగుల మోతలలోఅదురు బెదురు అటకనబెట్టి ముందుకె నడవు నా కొడుకామనసుకు భారంఅవుతున్నదేహం అలిసిపోతున్న

వాళ్లు తమ ఊపిరి వున్నంతవరకు పోరాడుతూ మరణిస్తూనే వున్నారు నువ్వింకా ఎంతమందిని చంపినా చివరాఖరికి నువ్వు విసిగి పోవాలి కానీ వారు పుడుతూనే వుంటారు నువ్వు వాళ్ళతో మాటాడే ధైర్యం లేని పిరికి పందవు కనుక వాళ్ళు ప్రజల కోసం యుద్ధ రచన చేసే మేధావులు నువ్వు ప్రజలను దోపిడీ చేసే చదువు రాని మొద్దువు అందుకే నువ్వు ప్రతిసారి మాటల సందర్భాన్ని తప్పించుకుంటున్నావు ప్రజల ముందునీ ముసుగు తొలగిపోతుందని నీ బండారం బయట పడుతుందని నీకు భయం అందుకే వాళ్ళని చంపుతున్నావు కానీ ఇది వెయ్యేళ్లకు పైగా సాగుతున్న యుద్ధం చరిత్రను మార్చి రాసే నీకు చరిత్రను

నువ్వేమో బూడిద అస్థికలు గంగలో కలుపుతావు మంత్రోచ్చారణల మధ్య లేని మోక్షాన్ని కాంక్షిస్తావు మా వాడిని కడచూపు ని కూడా చూడనివ్వవు మా వాడు బతికున్నన్నాళ్ళు దడిసావు చంపేసాక కూడా ఎక్కడ దింపుడు కల్లం లో లేసి వస్తాడేమోనని వణికావు మా వాడికి బూడిద ఎముకలు కర్మకాండలు అన్నీ భ్రాంతి అని తెలుసు ఏదో పిచ్చి తల్లి వృద్ధాప్యంలో కొడుకును చూడాలనుకుంది అదీ తీరకుండానే చేసింది తాను నమ్ముకున్న మతాన్ని అడ్డుపెట్టుకుని ఏలుతున్న ఏలిక అహంతో చేసిన నిర్బంధాల మధ్య ఐదు వందల మంది చేసిన భోజనాల్లో మా వాడిని సిక్కోలు యాది చేసుకుంది ఆ నివురు గప్పిన

నేనెప్పుడూ కవిత్వం రాయనుకాగితం మీద మంటలతో మండిస్తానుప్రతి పదం డైనమేటై ఎముకలు విరిగినకవుల ముఖాల మీద పేలుతుందిచైతన్యంతో రగలాలనీలేకుంటే మౌనంగా కుళ్ళి చావాలనీనాకవిత్వం ప్రకటిస్తుందిదుమ్ము కొట్టుకుపోయిన బాలుడుశూన్యపు కళ్ళతో చూస్తుంటే అతని ఆకలిని నా అక్షరాల్లో ప్రకటిస్తానుయుద్ధం క్లాస్ రూమ్ ను మింగేస్తేనా పెన్నును ప్రతిఘటనతో చెక్కుతాను నువ్వు రాస్తావానీ అక్షరాలు ప్రతిఘటనను పదునెక్కిస్తాయాలేక పగిలిన పింగాళీ కప్పులోసారహీనమైన ఉపమానాల్ని చప్పరిస్తావాపాలస్తీనియులు రక్తమోడినప్పుడురోహింగ్యాలకు ఊపిరాడనప్పుడుఆఫ్రికా అమ్మాయిలు గుక్కెడు నీళ్ళ కోసంశీలాన్ని ఫణంగా పెట్టినప్పుడునువ్వు నదుల మీదాగులాబీ పువ్వుల మీదాకవిత్వం రాస్తావాప్రాణం లేనిది, ప్రేమలేనిది ఇదే నా కవిత్వం కవీ.. మౌనంగా ఉండిపోతే నువ్వు కవివి కావు..ప్రజాద్రోహి వి"కవిత్వంలో రాజకీయాలు

బిడ్డానా జీవితం ఎప్పుడూఅందమైన పాల రాతి మెట్ల మీదుగా విలాసంగా సాగింది కాదు నేనెక్కిన మెట్లలో ఎన్నో పగుళ్లున్నాయిఅతుకులున్నాయిఅంచులు పగిలి ఉన్నాయి నేనడిచిన నేలంతా ఉత్త దిబ్బ నేల ఎర్ర తివాచిపరిచి నన్నెవరూ ఆహ్వానించింది లేదు కానీ నేను మెట్టెక్కుతూనే ఉన్నానుఅవరోధాలు అధిగమిస్తూనే ఉన్నానుగమ్యాలు చేరుతూనే ఉన్నానుఒక్కొక్కసారి గాఢాంధకారంలో నడక చేతిలో దీపముండదు బిడ్డామడమ తిప్పొద్దు మెట్ల మీద చతికిల పడొద్దు పగుళ్ళ మధ్యా, అతుకుల మధ్యా పడిపోయినాలేచి నిలబడు అరికాళ్ళు చీలినానడక సాగించునేను పడిపోయినానడుస్తూనే ఉంటానుమెట్లెక్కుతూనే ఉంటాను జీవితమెప్పుడు పూలపాన్పు కాదని గుర్తుంచుకోసాహసం గానే సాగిపో .. *** లాంగ్ స్టన్ హాఫ్ "Mother to Son

లేను నేను ఏ కర్రెగుట్టల్లో మధ్య భారతాన్ని ఏలే ఏ దండకారణ్యంలో దిక్కులు దద్దరిల్లే ఏ యుద్ధ క్షేత్రంలో తిరగపడ్డ ఏ గలాల గర్జన పరిధిలో దూసుకొచ్చే ఏ తూటాల దారిలో అయినా నాలో యుద్ధ చురకలు ఉరకలెత్తుతున్నాయి అమరుల గుండె నెత్తుటి వేడి నాలో ప్రవహిస్తుందివెనుతిరగని వీరత్వం అటు వైపుగా నడిపిస్తుందినా ప్రశ్నకు నీ సమాధానం తూట అయితే నా ధైర్యాన్ని చంపే ఆయుధం నీ దగ్గర లేదంటాను నా గమనాన్ని నిలిపే ముగింపు మరణమే అయితే నా ఆలోచనలను ఆపే నీ బలగాలు సరిపోవంటాను తిప్పుతాను దిక్సూచినై నీ వైపు అందరి చూపులని కాల్చుతాను నిప్పునై

అడవితల్లీఇప్పుడు తల్లికోడి నీవేనమ్మాపచ్చనాకు రెక్కలిప్పిపిల్లల్ని కాపాడుకునే బాధ్యత నీదేనమ్మా కార్పొరేట్ డేగనీ కాళ్ళకింది మట్టి మణుల మీద కన్నేసిందిపార్లమెంటుఅధికార తట్టలతో ఎత్తి అంబానీ ఆదానీపొట్ట గుంపొట్టలు నింపాలని చూస్తుంది నీ పిల్లలే కదమ్మా నేలకు నెత్తురద్ది కాపాడుతుంది నీ కాళ్ళ కింది మట్టి చెట్టునుచిప్కో అని హత్తుకొని బహుగుణలయ్యిందిఅందుకే తల్లీవాడు నీ బిడ్డల్ని వేటాడుతుంది రెక్కలు కత్తిరించి నేలకు విసిరికొడుతుంది ఇంద్రావతేకాదుగోదారి నిండా ప్రవహించేది నీ బిడ్డల రక్తమేనమ్మా అబూజ్మాడ్ లోనే కాదు ఇవ్వాల కర్రిగుట్టల నిండా ఖాకీ తుపాకీ చూపుల డ్రోన్లుపాపం! బిడ్డలుఏం తిన్నారో! ఎప్పుడు తిన్నారో పిడచగట్టిన నాలుక దగ్గరా ఖాకీ తుపాకీ కాపు కాస్తుందమ్మా

నా తొడ మీద వాలిన పక్షి యూట్యూబ్ లో సంగీతం వింటది.ఏదో పాట పాడే యత్నంలో మౌనం గొంతులో అడ్డుపడుతుందిమొద్దు బారిన నాలికా, ఈకలు రాలిన రెక్కలూ ఇంకేముంటదీవీధిలో పిల్లాడుతండ్రి రాక కోసంనిరర్థకంగా ఎదురుచూస్తాడునెలల తరబడితండ్రి ఫోటో కోసంఆల్బమ్ లో, పాత పెట్టెలో వెతుకుతాడుచివరికి పావురానికి శిక్షణ ఇచ్చికాలికి చీటీని గట్టి దూరాన ఉన్న "నెగేవ్ జైలు"లో తండ్రిని చూసి రమ్మని గంపెడాశతో పంపుతాడు **** మోసబ్ -అబూ -తోహ పాలస్తీనా రచయిత, కవి పండితుడు మరియు లైబ్రేరియన్ .అతని తొలి పుస్తకం "things you may find hidden in my year".. పాలస్తీనా బుక్ అవార్డు,