ఆటను ఆపలేని యుద్ధం

శిథిలాల మధ్య
ఇనుప ధూళితో నిండిన గాలిలో
పేలుళ్ల ప్రతిధ్వనులను ఊయల పాటలుగా మార్చుకుంటూ
ఒక చిన్నారి నవ్వింది.
ఆ నవ్వు
ఏ సామ్రాజ్యపు ఫిరంగికీ వినిపించలేదు
కానీ
భూమి గుండెల్లో మాత్రం
ఒక కొత్త విత్తనంలా మొలిచింది.
ఇల్లు లేదు
కానీ ఆకాశం ఉంది.
బడి లేదు
కానీ అక్షరాలను వెతికే కళ్ళు ఉన్నాయి.
బొమ్మలు లేవు
కానీ రాళ్లతో రాజమందిరాలు కట్టే ఊహ ఉంది.
ఊయల విరిగిపోయింది
కానీ
రెండు తాళ్లను మళ్లీ కట్టి
గాలిని ఊపే చేతులు ఇంకా ఉన్నాయి.
యుద్ధం
ముందుగా ఇళ్లను చంపుతుంది.
తర్వాత
ఆసుపత్రులను.
తర్వాత
పాఠశాలలను.
చివరికి
పిల్లల కలలను.
కానీ
ఒక విషయం మాత్రం
అది ఎప్పుడూ పూర్తిగా చంపలేకపోయింది
ఆడుకోవాలనే బాల్యం.
చూడండి…
దుమ్ముతో నిండిన ముఖంపై
ఇంకా నవ్వు ఉంది.
గాయపడిన మోకాలిపై
ఇంకా పరుగుంది.
ఆకలితో వణుకుతున్న శరీరంలో
ఇంకా స్నేహితుడిని పిలిచే స్వరం ఉంది.
అది
మానవ జాతికి
చివరి పాఠం.
“నన్ను చంపవచ్చు
నా బాల్యాన్ని కాదు”
అని
ప్రతి ఊయల చెబుతోంది.
శిథిలాలపై
ఒక బంతి ఎగిరింది.
ఆ బంతి
ఏ సరిహద్దును గౌరవించలేదు.
ఏ సైనికుడికి భయపడలేదు.
ఏ గోడను శాశ్వతమని నమ్మలేదు.
ఎందుకంటే
ఆటకు
వీసా ఉండదు.
ఒక చిన్నారి
పగిలిన గోడపై
సూర్యుడి బొమ్మ గీసింది.
అది
కేవలం చిత్రం కాదు.
రేపటి ప్రకటన.
పేలుళ్లు
నిమిషాలను కొలుస్తాయి.
పిల్లలు
భవిష్యత్తును కొలుస్తారు.
వారి చేతుల్లో
తుపాకులు లేవు.
కానీ
పావురాలను గీయగలిగే పెన్సిళ్లు ఉండేవి.
వారి జేబుల్లో
బాంబులు లేవు.
కానీ
చాక్లెట్ కవర్లు ఉండాల్సింది.
వారి భుజాలపై
పాఠశాల సంచులు ఉండాల్సింది.
చరిత్ర
వారికి
శిథిలాలను మోపింది.
ఒక తల్లి
దుమ్ము పట్టిన ముఖాన్ని తుడుస్తూ అడిగింది
“నీకింకా ఆడాలనుందా?”
చిన్నారి నవ్వింది.
“ఆడకపోతే
రేపు వస్తుందా?” అని
ఆ ప్రశ్నకు
ఐక్యరాజ్యసమితి తీర్మానాలు
సమాధానం చెప్పలేకపోయాయి
రాజకీయ ప్రసంగాలు
సమాధానం చెప్పలేకపోయాయి
సామ్రాజ్యాల మ్యాపులు
సమాధానం చెప్పలేకపోయాయి
కానీ
ఆ చిన్నారి
తన ఊయలను మళ్లీ ఊపింది.
భూమి మొత్తం
ఒక తరగతి గది అయితే
గాజా పిల్లలే
మన ఉపాధ్యాయులు.
వారు నేర్పింది
ఆశ 
ఒక పాఠ్యాంశం కాదు.
ఒక జీవన విధానం
ప్రతి కూలిన గోడ
“ఇక్కడ
ఎప్పుడో నవ్వులు ఉండేవి”
అని చెబుతోంది
ప్రతి పగిలిన కిటికీ
“ఇక్కడ
ఎప్పుడో పక్షులు దిగేవి”
అని గుర్తు చేస్తోంది.
ప్రతి ఊయల
“ఇక్కడ
ఇంకా బాల్యం ఉంది”
అని ప్రపంచాన్ని ప్రశ్నిస్తోంది
పిల్లలు
యుద్ధాలను ప్రారంభించరు
కానీ
ప్రతి యుద్ధానికి
మొదటి బలి
వారే
ఇది
మానవ నాగరికత
తనపై తానే రాసుకున్న
అత్యంత విషాదమైన వాక్యం
శిథిలాల మధ్య
ఒక గాలిపటం ఎగిరింది
దాన్ని చూసి
ఆకాశమే
కొద్దిసేపు
తన గాయాలను మర్చిపోయింది
ఎవరో
విధ్వంసాన్ని లెక్కిస్తున్నారు
ఎవరో
రాజకీయాలను చర్చిస్తున్నారు
కానీ
ఒక చిన్నారి మాత్రం
చెల్లెలి చేతిని పట్టుకుని
“రా…
ఊయల ఊగుదాం” అంటోంది
అదే
మానవత్వం యొక్క
చివరి దీపం
బాల్యం ఎప్పుడూ
బాంబుల భాష మాట్లాడదు
అది
మట్టితో ఇళ్లు కడుతుంది
గాలితో పాటలు పాడుతుంది
చినుకులతో నృత్యం చేస్తుంది
స్నేహంతో ప్రపంచాన్ని గెలవాలని కలగంటుంది
ఎన్ని యుద్ధాలొచ్చినా
పిల్లల నవ్వు
చరిత్రకంటే పాతది
ఆశ
సామ్రాజ్యాలకంటే పెద్దది
జీవితం
విధ్వంసాలకంటే మొండిది
శిథిలాలపై
ఒక పువ్వు పూస్తే
అది ప్రకృతి విజయం
శిథిలాల మధ్య
ఒక చిన్నారి నవ్వితే
అది
మానవత్వం విజయం
కాబట్టి
ప్రపంచమా పిల్లల కోసం
యుద్ధాన్ని ఆపు
వారి చేతుల్లో
మళ్లీ పుస్తకాలను పెట్టు
వారి ఆకాశంలో
మళ్లీ గాలిపటాలను ఎగరనివ్వు
వారి కలలపై
పేలుళ్ల నీడ పడనివ్వకు
ఎందుకంటే
ఆటను ఆపలేని బాల్యం
మనిషి అనే పదానికి
చివరి నిర్వచనం
అది బతికినంతకాలం
ఆశ చనిపోదు
భవిష్యత్తు కూలిపోదు
మానవత్వం
పూర్తిగా ఓడిపోదు