కవిత్వం

గీయ్యాల గాయమ్మ శోకం కడుపుకోతకు తెలుస్తుంది కన్నీళ్లతో భూతల్లి పాదాలు తడుపుతూ మానవత్వం సిగ్గు పడిందంటూ గుండెలు బాదుకుందికులం పేరుతో ఒకడు మతం పేరుతో ఒకడు అధికార ఆకలితో ఇంకొకడుఅందర్నీ ఆగం చేస్తుండ్రే గానీ..ఆసరగా ఒక్కరు లేకపాయేగా తల్లి బొడ్డు పేగు ఘోసగాలకెందుకు దెలవకపాయే...కులం పేరుతో కళ్లద్దాలు పెట్టుకున్న మీకు తాగే నీరు పీల్చే గాలి నిలబడే నేల ఎపుడైనానువ్వు ఏ జాతివాడివని నిన్ను అడిగినాయా ? నీ వర్ణం ఏదని నిన్ను ప్రశ్నిస్తాయా..!అన్యం పుణ్యం తెలవనిగా బిడ్డా...నీ కులానికి అడ్డయిందా నీ వర్ణానికి వాదంగా మారిందాఅది బిడ్డారా... బిడ్డా..అమ్మ తొమ్మిది మాసాలు మోస్తేపుట్టింది కానీకులం పురిటి నొప్పులను

కోయిలల గుండెల్లోశిలకోలలు నృత్యం చేస్తున్న దృశ్యాలు కంటిపాపల్ని కాటేస్తూనే ఉన్నాయి,పాటలు పాడీ పాడీనేలరాలిన పిట్టల నిర్జీవ దేహాల్నైనా కనీసం చూసే భాగ్యానికి నోచుకోని మాతృవిహంగాల కన్నీళ్ళలో నెత్తుటి మరకలు కరిగి చెరిగిపోతున్నాయి, పిట్టలు అడవికొమ్మల గూళ్ళొదిలి పంజరాలే శరణ్యమనుకునే దుస్థితి,పాట ఎప్పుడు ఎక్క డ ఎలా పాడాలో దిక్కుతోచనిసందిగ్ధ సందర్భం, నామమాత్రంగా మిగిలివున్న పక్షులు నిగూఢ కులాయంలోనిశ్శబ్ద గీతాలైపోయేయి,గడువు దగ్గరపడుతోందనిగుర్తుచేస్తో ఆకురాల్చిన అడవి పండుటాకు వలువను మార్చిహరిత పతాకను ఎగరేస్తోంది,రేపటి పక్షితరం కోసం పునరాలోచన ప్రస్తుతంపిట్టకీ అవసరమేపాటకీ అవసరమే,ప్రవాసమూ ఒక యుద్ధరహస్యమేనని,పాటకీ పాటకీ మధ్య మాత్రమే కాదుచరణానికీ చరణానికీ కూడా వ్యవధి తప్పదనిహెచ్చరిస్తోంది కాలజ్ఞానం .

ఎగసిపడి పరుగెత్తుతూ నువు చెయ్యి ఊపినప్పుడు నీ చేలాంచలం అంచు చూసి నా హృదయం కదిలిపోయింది నిన్ను నేను నా శ్వాసలో చూసాను నా కౌగిలిలో రాజభవనాల దుర్గంధ వాసన నీ స్వచ్ఛమైన ఆత్మను స్పృశించలేదు లాహోర్ జైల్లో ఉరితీయబడిన అమరులను తమ విషాద హృదయాలలో దాచుకున్న తీరాలలో నువ్వు పెరిగావు ఇక్కడ ప్రతి ఉదయమూ, మధ్యాహ్నము రాత్రి దు:ఖంలో తడిసిపోయాయి నీ జలాల నుంచి నడచిపోతున్న పసులకాపర్ల పాటలు ఇక్కడినుంచి ఎలుగెత్తుతున్నాయి నీ ఎగురుతున్న పైట అంచులు (తెరచాపలై)నన్ను భావోద్వేగాల ద్వీపానికి చేరుస్తాయి గోధుమ పొలాలలోని చెట్ల ఆవేదనలో నల్లతుమ్మ పూలసువాసనలోనిన్ను చూసాను నువ్వు సదా చాలా

ఈ నేల నేలంతా దుఃఖ నదులే ప్రవహించి ఉండవచ్చు అద్భుతమైన మనుషులు కొందరు మాయమై ఇక కనిపించకనూ పోవచ్చు కానీ మరుక్షణం నుంచే కదా వాళ్ళు మన హృదయాల్లో పురుడు పోసు కుంటున్నది వాని రక్తపు కూటి ఏలుబడికి స్మశాన వైరాగ్యమే వినబడుతూ ఉండవచ్చు అవకాశవాదాలై కొన్నైనా భిన్న స్వరాలు పురివిప్పనూ వచ్చు చరిత్రకు ఇది కొత్తేమీ కాదుకద!తరతరాల దుఃఖపు కన్నీటి బిందువులే ప్రవహించీ ప్రవహించీ అనంతమైన సముద్రమయ్యాకఅనితరమైన అమరత్వమే కదా ఆవిరై మేఘమై పునరావృత మయ్యేదిప్రతీఘాతానికిఓటమి లేనిదెన్నడు?దొంగ దెబ్బలు దగ్గరి దారులు గమ్యానికి చేర్చిందెప్పుడు ఈ చీకటికి చెల్లుచీటీ నమోదు చేయడమే కదా చరిత్రంటే,ఇంత నిరంతరాయంగా జరిగే

ఉద్వేగపు అడుగులుఉప్పొంగిన కన్నీళ్లుఊరంతా విషాదందారిపొడవునాప్రతి పల్లెఅమరుడు హనుమంతన్నకిపూలతో, తమ కన్నీళ్లతో విప్లవ నినాదాలతోజేజేలు పలికాయిపుల్లెంల నిండా మోదుగుపూలువిరబూసినట్లుగాఎర్రజెండాల రెపరెపలుఆ ఎర్రజెండాలతోఎర్రబారిన ఆకాశంఎగిసిన ఉక్కు పిడికిళ్లుఅమర్ రహే అమర్ రహేహనుమంతన్న అమర్ రహేదిక్కులు పిక్కటిల్లేలాకళాకారుల ఆటలు పాటలుపోలీసుల పికెటింగ్పల్లె నిండా రాజ్యం ఆంక్షలుఅయినాఉసిల్ల పుట్ట పగిలినట్లుగా15 వేల మంది తరలొచ్చారుఇంతకుహనుమంతన్నఎవరికి ప్రత్యక్షంగా తెలుసు..?ఎవరికీ తెలవదు.కానీ అందరి మనసులనుకలియతిరిగాడుఅందరి ఆలోచనల్లోభాగమయ్యాడుఅందుకే అందరి నోళ్ళలోహనుమంతన్న నిండిపోయాడువాళ్ళ మాటల్లో, వాళ్ళ పాటల్లో. పల్లెలో ప్రతీ ఇల్లుదుఃఖపోయడంప్రతీ వ్యక్తి కన్నీరు కార్చడంఆ కన్నీళ్లలో కామ్రేడ్ల త్యాగాలకు నివాళులర్పించడంమొన్న హిడ్మా,నిన్న హనుమంతన్న అమరులందరిఅంతిమయాత్రలుతెలియజేస్తున్నవి ఒక్కటే.."ప్రజావీరులు మృత్యుంజయులు,విప్లవం వర్ధిల్లునని"

ఒకసారి వెనక్కి తిరిగి చూసుకునివచ్చిన దారిలోనికలుపు మొక్కలను ఏరుకుంటూభుజం భుజం కలుపుతూమునుముందుకు సాగుదాంయుద్ధం మధ్యలో తుపాకీనిశత్రువు చేతిలో పెట్టినవాళ్ళ నవ్వులను తిప్పికొడుతూఅమరుల రెప్పల మాటున దాగినకలల సాకారం కోసం సాయుధమవుదాంవర్గ పోరాటం ఎప్పుడూముగిసిపోదు కదాఒకరు ఆపేస్తే ఆగేది కాదిదిపిరికి గుండెలకు చోటు లేనిదిమెలకువను మింగే మాయ తెరలనుఛేదిస్తూ ఉదయాస్తమయాల మధ్యనిత్యమూ సాగె బడలిక ఎరుగనిసుదూర ప్రయాణం కదాఅణగారిన ప్రజల హృదయాలేస్థావరాలుగా యుద్ధం చేసే వాళ్ళకిచివరి మజిలీ ఎన్నడూ లేదు కదాఇది మరణాన్ని గెలిచే యుద్ధం!మాతృత్వాన్ని ప్రేమించే యుద్ధం!మనుషులను కలిపే యుద్ధం!!

మలయ మారుతాలెక్కడివి దేశం నిండా ముళ్ల కంచలే పచ్చని పంటలాంటి పైటలెక్కడివి రథచక్రాలు నడిచిన దారిలో చితికిన అంగాంగాల ప్రదర్శన సాగుతూనే వున్నది నా శరీరానికి రంగేమిటని నన్నడగబోకు ఏ జాతికి చెందినదాన్నో నన్నడగబోకు సిరి సంపదలున్న దేశంలో సీకులు దిగిన దేహం నాది గంగా నదిలో పారుతున్నది ఏమిటని ఇంకా నన్ను అడగబోకు సరస్వతీ దేవిని చావబాదిన చరిత్ర నీది లక్ష్మీదేవిని నగ్నంగా ఊరేగించిన ఘనత నీది పార్వతీ దేవిని చెరిచిన మేధస్సు నీది తిరంగ జెండాను చీల్చడానికి త్రిశూలాలను తయారు చేసిన చెడ్డీ నీది నీ పార్టీ హిట్లర్ పార్టీని ఎప్పుడో మించిపోయింది ఫాసిజంలో ఫస్టు

అక్కడి మందార పూల రంగులన్నీ మా అక్కల నెత్తుటితో అద్దిన మెరుగులే...! అక్కడి వాకిట్లన్ని మా చెల్లెల కన్నీళ్ళతో అలకబడినవే....! అడుగు నేల కోసం అంటుకున్న మంటలు కావవి…! పాలకులే ఉత్ప్రేరకాలై ఉసిగొల్పబడ్డ అల్లర్లే…! మణిపూర్ ఇప్పుడు సర్జరీకి నోచుకోలేక పోస్టుమార్టంకు దగ్గరవుతున్న రోగి..! ఏ కృష్ణుడి సాయాన్ని నోచుకోని ద్రౌపది...! రామరాజ్యంలో ఊరేగే శవాల బండిపై ఎందరో తల్లుల కన్నీళ్ళ వడపోత...! అంతా ఆంతమయ్యాకా మణిపూర్ మినిట్స్ అంటూ ఆ మంటల సెగలను దేశమంతా వ్యాపితం చేసే మతోన్మాద పాలకుల చేతుల్లో ఓట్ల సాగరమైంది...!

నాకోసం కన్నీటిని రాల్చకండి వీలైతే కొన్ని అక్షరాల ఆమ్లాన్ని జల్లండి దీనంగా చూస్తున్న ఈ నాలుగు దిక్కులు అంతమవ్వని.. నా మీద జాలి చూపకండి కొన్ని పల్లేరు కాయల్ని నాటండి రేప్పొద్దున ఆ దారి గుండా నడిచే మత రాజకీయాల కాళ్ళను చీల్చనీ.. నాపై అమాయక స్త్రీ అని ముద్ర వేయకండి ఈ నీచ సంస్కృతి, సంప్రదాయాలను బోధించిన మత గ్రంథాల, కుల గొంతుకలకు నిప్పెటండి కాలి బూడిదవ్వని.. నన్ను ఇలానే నడిపించండి కశ్మీర్ నుండి కన్యాకుమారి దాక 21 వ శతాబ్దపు దేశ నగ్న చరిత్రను పుటలు పుటలుగా చదివి కాడ్రించి ఉమ్మనివ్వని.. నా తరపున న్యాయ

నగ్న దేహమొకటి దేశాన్ని కౌగిలించుకున్నది ఖైర్లాంజి ,వాకపల్లిని భుజాల మీద మోస్తూనే దేశాన్ని వివస్త్రం చేసింది లెక్కకు మించిన గాయల్ని తడిమి తడిమి చూపుతోంది ఇప్పుడా నగ్నదేహమొక దిక్సూచి.. పొదలమాటు హత్యాచారమే ప్రజాస్వామ్యపు తెరనెక్కి మంటల్లో కాలిన పిండాలని మర్మస్థానంలోని కర్రలనీ ఎత్తిచూపుతోంది ఇప్పుడా "హత్యా"చారమే ఈ దేశపు ముఖచిత్రం న్యాయం కళ్ళు మూసుకున్నది సహజంగానే.. చూసే కండ్లుoడాలి గానీ ఇప్పుడీ అడవులు నదులు మనుషులు ప్రతి అణువూ మానభంగ భారతమే తగలపడ్డ దేశంపై మూగి వెచ్చగా చలి కాచుకుంటున్న పవిత్రులారా రక్తం స్రవిస్తున్న దేశంపై జాలి జాలిగా ముసురుకున్న సున్నితులారా చెప్పండి చెరచబడ్డది ఎవరు? ఆమె నా