నువ్వు నీ ఫాలోవర్స్ కౌంట్ కాదు. నువ్వు వేసుకునే బ్రాండెడ్ బట్టల మురికివి కాదు. నువ్వు బతుకుతున్న ఈ ప్లాస్టిక్ జీవితపు చెత్తబుట్టవి నువ్వు.
తిరుపతి శివార్లలో, ఎప్పుడో మూతపడిన ‘లీలా మహల్ పాత టాకీస్’ ముందు ఆ పది మంది నిలబడి ఉన్నారు.
వాళ్లందరూ ఈ తరం రచయితలు, కంటెంట్ క్రియేటర్లు, ఇన్ఫ్లుయెన్సర్లు, పాడ్కాస్టర్లు. ఆన్లైన్ లో ఒక అనామక ప్రకటన చూసి వాళ్ళు అక్కడికి వచ్చారు
“మూడు నెలలు. ఇంటర్నెట్ లేదు, ఫోన్లు లేవు. ఒక పాడుబడిన థియేటర్లో మిమ్మల్ని లాక్ చేస్తాం. బయటికి వచ్చేసరికి మీ జీవితపు అత్యుత్తమ మాస్టర్ పీస్ రాయాలి. ఆ బుక్ రైట్స్ కి పది కోట్లు.”
ఆఫర్ చూసి కక్కుర్తి పడి వచ్చారు. తలుపులు మూసుకున్నాయి. బయట ప్రపంచంతో సంబంధాలు తెగిపోయాయి.
లోపల థియేటర్ అంతా బూజు పట్టి, పందికొక్కుల వాసన కొడుతోంది. వాళ్ళ చేతుల్లో లాప్ టాప్ లు, హై-ఎండ్ ఆఫ్లైన్ కెమెరాలు ఉన్నాయి.
ఒక బ్యూటీ వ్లాగర్ తన పౌడర్ డబ్బాను నేలకేసి కొట్టింది.
“ఏందప్పా ఇది… కనీసం ఏసీ కూడా పనిజెయ్యడం లేదే. ఈడ ఎట్టా రాస్తాం సామి మాస్టర్ పీస్?” అని అరిచింది.
ఒక మోటివేషనల్ స్పీకర్ నవ్వుతూ, “టెన్షన్ పడకండప్పా… బాధలో నుంచే గొప్ప కళ పుడుతుంది” అన్నాడు.
కానీ వాళ్ళకు ఇంకా అసలు నిజం అర్థం కాలేదు. ఆధునిక ప్రపంచంలో గొప్ప కథలు రాయాల్సిన అవసరం లేదు.
నువ్వు ఒక ‘బాధితుడివి’ అని నిరూపించుకుంటే చాలు, ప్రపంచం నీ కాళ్ల దగ్గర పడుతుంది.
సానుభూతి కోసం ఈ తరం ఎంతకైనా తెగిస్తుంది. ఆ పది మందికి ఒక విషయం త్వరలోనే వెలిగింది.
వాళ్ళు రాయాల్సిన మాస్టర్ పీస్ వాళ్ళ లాప్ టాప్ లో లేదు. వాళ్ళ నెత్తురులో ఉంది. వాళ్ళు పడే నరకంలో ఉంది.
మూడు నెలల తర్వాత వాళ్ళు బయటికి వెళ్ళినప్పుడు, ఎంత దారుణమైన స్థితిలో ఉంటే, వాళ్ళ ఇంటర్వ్యూలకు యూ ట్యూబ్ అంత రేటు ఇస్తుంది.
ఇది కంటెంట్ క్రియేషన్ కాదు… ఇది స్వచ్ఛమైన, కుళ్ళిపోయిన ఆత్మహత్యకు లైవ్ స్ట్రీమింగ్.
“ట్రామా ఇప్పుడు ట్రెండింగ్.”
మొదటి వారం గడిచింది. ఆ థియేటర్ వెనుక ఒక పెద్ద స్టోర్ రూమ్ ఉంది. అందులో మూడు నెలలకు సరిపడా బియ్యం, పప్పులు, పండ్ల రసాలు, మంచి నీళ్లు అన్నీ ఉన్నాయి.
కానీ, ఒక మోటివేషనల్ స్పీకర్ కు ఒక భయంకరమైన ఆలోచన వచ్చింది.
“మనం కడుపు నిండా తిని, సుఖంగా నిద్రపోయి బయటికి పోతే ఎవడు మనల్ని చూస్తాడప్పా? మనం హీరోలం కావాలంటే, ముందు మనం సర్వైవర్స్ కావాల. మనకు ఒక విషాదం కావాల.”
అన్నాడు అతను తన రికార్డింగ్ కెమెరా ఆన్ చేసి.
ఆ రాత్రి, అందరూ నిద్రపోతున్నప్పుడు అతను స్టోర్ రూమ్ లోకి దూరి, సగం బియ్యాన్ని బాత్రూం కమోడ్ లో పోసి ఫ్లష్ చేశాడు.
మంచినీళ్ల క్యాన్లలో కిరోసిన్ కలపాలని అనుకున్నాడు . ఫ్రిజ్ వైర్లు కత్తిరించాడు. కాని మిగిలిన వారు అడ్డుకోవడంతో ఆ పని ఆగింది.
కానీ లోపల, ప్రతి ఒక్కరి మనసులో ఒక పైశాచికమైన ఆనందం ఉంది.
ఒక ఫిట్నెస్ వ్లాగర్ కెమెరా ముందు నిలబడి, “గాయ్స్, మాకు అన్నం లేదు. నీళ్లు లేవు. మేము ఈడ నరకం అనుభవిస్తా ఉండాం. చూస్నావా… నా సిక్స్ ప్యాక్ ఎట్టా కరిగిపోతా ఉందో,” అని ఏడుస్తూ రికార్డ్ చేయడం మొదలుపెట్టాడు.
వాళ్ళకు ఆకలి వేస్తోంది, కానీ ఆ ఆకలి వాళ్ళకు ఒక మత్తుమందులా పనిచేస్తోంది. కడుపు మాడుతుంటే, వాళ్ళ కథకు అద్భుతమైన స్క్రీన్ ప్లే దొరికిందని సంబరపడుతున్నారు.
వాళ్ళ కళ్ళ ముందు వాళ్ళ వాస్తవం కరిగిపోతోంది. మనుషులు తమను తాము నాశనం చేసుకోవడంలో ఉండే ఒక వికృతమైన ఆనందాన్ని వాళ్లు రుచి మరిగారు.
కరెంట్ పోయింది. చీకటి పడింది. ఆ చీకటిలో ఆ పది మంది కళ్ళు ఆకలితో కాదు, రేపు తమకు రాబోయే పబ్లిసిటీ తాలూకు దురాశతో మెరుస్తున్నాయి.
సింపతీ ఒక డిజిటల్ కరెన్సీ. దాన్ని సంపాదించడానికి వాళ్ళు తమను తాము శిలువ వేసుకోవడానికి సిద్ధమయ్యారు.
పదిహేను రోజులు గడిచాయి. కడుపులు ఎండిపోయి వీపులకు అతుక్కున్నాయి. కానీ, కేవలం ‘ఆకలి’తో ఉంటే డాక్యుమెంటరీకి మసాలా సరిపోదు కదా?
జాలి అనేది మనుషుల్లో చాలా త్వరగా ఎక్స్ పయిర్ అయిపోయే మందు. దానికి ఎప్పటికప్పుడు కొత్త డోస్ ఇస్తూ ఉండాలి.
ఒక పాడ్కాస్టర్, తన దగ్గర ఉన్న పగిలిన అద్దం ముక్క తీసుకున్నాడు. తన కెమెరా ఆన్ చేసి ఫోకస్ సెట్ చేసుకున్నాడు.
“నా బాధ ఎవరికీ అర్థం కావడం లేదప్పా… నేను ఈ నరకం నుంచి బయటపడాలంటే నా శరీరంలో ఒక భాగాన్ని బలి ఇవ్వక తప్పేలా లేదు,” అని నటిస్తూ, ఆ అద్దం ముక్కతో తన ఎడమ చేతి చిటికెన వేలును కోసుకోవడం మొదలుపెట్టాడు.
రక్తం కారుతోంది. నరాలను కోస్తుంటే వచ్చే ఆ పచ్చి మాంసం వాసన గదిలోకి పాకింది. అతను నొప్పితో అరుస్తున్నాడు, కానీ కెమెరా యాంగిల్ మిస్ అవ్వకుండా జాగ్రత్తపడుతున్నాడు.
ఇది చూసిన మిగతా వాళ్ళకు పిచ్చి లేచింది.
“వాడు వేలు కోసుకుంటే వాడి డాక్యుమెంటరీకి పది మిలియన్ వ్యూస్ వస్తాయి. మరి నాకేం వస్తాయి?” అనే అసూయ.
వెంటనే ఆ బ్యూటీ వ్లాగర్ తన జుట్టును కుప్పలు కుప్పలుగా పీకేసుకోవడం మొదలుపెట్టింది.
తలమీద నెత్తురు చిమ్ముతున్నా ఆగలేదు.
ఇంకొకడు తన దంతాలను తానే రాయితో కొట్టి ఇరగ్గొట్టుకున్నాడు. ప్రతి ఒక్కరూ ఒక వికృతమైన పోటీలో పడిపోయారు.
ఎవరు ఎక్కువ వికృతంగా, ఎంత దారుణంగా తమను తాము హింసించుకుంటే, బయట ప్రపంచం అంతగా సానుభూతి చూపిస్తుందనే పిచ్చి.
ఆ థియేటర్ నేలంతా రక్తం, వెంట్రుకలు, పళ్ళు, వాంతులతో నిండిపోయింది.
వాళ్ళు తమ నవలలను కాగితాల మీద రాయడం మానేశారు. తమ రక్తంతో గోడల మీద పిచ్చి పిచ్చిగా రాయడం మొదలుపెట్టారు.
అది సాహిత్యం కాదు, పబ్లిసిటీ కోసం పాతాళానికి దిగజారిన మానవత్వం.
ఇప్పుడు ఆ పాడుబడిన థియేటర్ ఒక సైకియాట్రిక్ వార్డును మించిపోయింది.
వాళ్ళ మధ్య ఇప్పుడు స్నేహం లేదు, పగ లేదు. కేవలం ‘ఎవరు గొప్ప బాధితుడు?’ అనే కాంపిటీషన్ మాత్రమే ఉంది.
ఒక సస్పెన్స్ థ్రిల్లర్ రాసే కుర్రాడు తన కాలి కండరాలను బ్లేడ్ తో కోసుకుని, ఆ గాయాల్లోకి థియేటర్ లోని బూజును, దుమ్మును కూరుస్తున్నాడు.
“ఇన్ఫెక్షన్ రావాలప్పా… నా కాలు కుళ్ళిపోవాల. అప్పుడే జనాల కళ్ళల్లో నీళ్లు తిరుగుతాయి. చూస్నావా నా కాలు ఎట్టా ఉబ్బిపోయిందో,” అని తన రికార్డింగ్ మైక్ లో చెబుతున్నాడు.
ఇంకొకరు బాత్రూంలో నీళ్లు లేక, తమ సొంత మూత్రాన్ని బాటిళ్లలో పట్టుకుని, దాన్ని కెమెరా ముందు తాగుతూ, ‘సర్వైవల్ స్కిల్స్’ మీద లెక్చర్ ఇస్తున్నారు.
ప్రతి ఒక్కరూ తమ పక్కవాడి గాయాన్ని చూసి అసూయ పడుతున్నారు.
“వాడి కాలు కుళ్ళిపోయింది… వాడి స్టోరీకి ఎక్కువ రేటు వస్తుందేమో? నేను ఇంకా ఏదైనా దారుణమైన పని చేయాలి,” అని వాళ్ళలో వాళ్ళే కుమిలిపోతున్నారు.
మనిషి తన ఉనికిని చాటుకోవడానికి ఒకప్పుడు గొప్ప పనులు చేసేవాడు. కానీ ఇప్పుడు, తనను తాను ఎంతగా నాశనం చేసుకోగలడో చూపిస్తూ ఉనికిని వెతుక్కుంటున్నాడు.
ఆ థియేటర్ లోపల గాలి పీల్చడమే ఒక శిక్షలా మారింది. వాసన… చనిపోయి కుళ్ళిపోతున్న కుక్క కళేబరం లాంటి వాసన.
కానీ వాళ్ళకు ఆ వాసన పబ్లిసిటీ పెర్ఫ్యూమ్ లా అనిపిస్తోంది. వాళ్ళ బట్టలు చిరిగిపోయి, ఒంటి మీద పురుగులు ప్రాకుతున్నా వాళ్ళు పట్టించుకోవడం లేదు.
వాళ్ళ దృష్టంతా కెమెరా బ్యాటరీల మీద, మెమరీ కార్డుల మీద మాత్రమే ఉంది. అవి భద్రంగా ఉంటే చాలు, తమ జీవితాలు నాశనమైనా పర్లేదు.
ఎందుకంటే, ఆన్లైన్ లో ఒక విషాదమైన స్టోరీకి వచ్చే రీచ్ ముందు, ఆరోగ్యకరమైన జీవితం ఎందుకూ పనికిరాదు కదా.
ముప్పై రోజులు గడిచాయి. సగం మందికి పైగా ప్రాణాపాయ స్థితిలో ఉన్నారు. జ్వరాలు, కుళ్ళిన గాయాలతో వణికిపోతున్నారు.
అప్పుడే ఒక రోజు, ఒక వయసు మళ్లిన కవి, చీకటిలో తడబడుతూ వెళ్లి మెయిన్ డోర్ మీద పడ్డాడు.
అతను పొరపాటున ఆ డోర్ హ్యాండిల్ ను తిప్పాడు. ‘క్లిక్’ మని శబ్దం వచ్చింది. తలుపు కొద్దిగా తెరుచుకుంది.
బయట నుండి చల్లటి గాలి, సూర్యరశ్మి లోపలికి వచ్చాయి. ఆ కవికి గుండె ఆగిపోయినంత పనైంది.
ఆ తలుపు ఎప్పుడూ లాక్ చేయబడలేదు. అది కేవలం తుప్పు పట్టి, కొంచెం గట్టిగా బిగుసుకుని ఉందంతే.
వాళ్ళు మొదటి రోజు కొంచెం గట్టిగా నెట్టి ఉంటే, తలుపు ఎప్పుడో తెరుచుకునేది. అతను ఈ విషయాన్ని పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి అందరికీ చెప్పాడు.
“ఒరేయ్, తలుపు తెరిచే ఉందప్పా… మనం బయటికి పోవచ్చు. మనం బతికిపోతాం” అని అరిచాడు.
కానీ ఎవ్వరూ కదలలేదు. అందరి ముఖాల్లో ఒక భయంకరమైన నిశ్శబ్దం. బయటికి వెళ్ళిపోతే?
బయటికి వెళ్ళిపోతే వాళ్ళ కథ అక్కడితో అయిపోతుంది.
వాళ్ళు కేవలం ఒక వారం రోజులు మాత్రమే కష్టపడిన మామూలు మనుషులైపోతారు. వాళ్ళ చేతులు, కాళ్ళు కోసుకున్న దానికి అర్థం ఉండదు.
డాక్యుమెంటరీలు రావు. ఆ బ్యూటీ వ్లాగర్ లేచి, నడుచుకుంటూ వెళ్లి ఆ తలుపును గట్టిగా మూసేసింది.
దానికి లోపలి నుండి పెద్ద ఇనుప గొలుసు వేసి తాళం వేసింది. ఆ తాళం చెవిని తీసుకొచ్చి బాత్రూం కమోడ్ లో వేసి ఫ్లష్ చేసింది.
“మనం ఇప్పుడే బయటికి పోగూడదు. మన కథ ఇంకా పూర్తి కాలేదు. మన బాధ ఇంకా పీక్స్ కు చేరలేదు. తలుపు మూసి ఉండాల్సిందే,” అంది ఆమె అత్యంత ప్రశాంతంగా.
అందరూ ఆ మాటను ఏకగ్రీవంగా అంగీకరించారు. నరకం అనేది బయట ఎక్కడో లేదు, మనుషులు తమ స్వార్థం కోసం, ఇతరుల సానుభూతి కోసం తమకు తాము నిర్మించుకునే జైలు పేరే నరకం.
ఆ పాడుబడిన థియేటర్లో ఆ క్షణం మానవత్వం పూర్తిగా చనిపోయింది. వాళ్ళు తమ ఉన్మాదాన్ని కౌగిలించుకుని మురిసిపోయారు.
అరవై రోజులు గడిచాయి. థియేటర్ లోపల పరిస్థితి వర్ణనాతీతం. ఆహారం పూర్తిగా అయిపోయింది.
కడుపులో పేగులు తమను తామే తినేసుకుంటున్నాయి. ఒకరినొకరు చంపుకుని తినే స్థాయికి వాళ్ళ సైకాలజీ పడిపోయింది.
ఆ కుర్రాడి కాలికి పట్టిన ఇన్ఫెక్షన్ వల్ల కాలు పూర్తిగా నల్లగా మారి, కుళ్ళిపోయి రాలిపోయే స్థితికి వచ్చింది.
… ఇది వైరల్ అవుతాది. దీనికి పది మిలియన్ లైక్స్ పక్కా,” అని గొణుగుతున్నాడు అపస్మారక స్థితిలో.
వాళ్ళ ముఖాలు ఎముకల గూడుల్లా మారాయి. కళ్ళు లోపలికి గుంతలు పడి, చీకటిలో మినుకుమినుకుమంటున్నాయి.
గోడల మీద వాళ్ళు రక్తంతో రాసిన అక్షరాలు ఎండిపోయి, ఒక వికృతమైన మ్యూజియంలా తయారైంది.
ఒక మోటివేషనల్ స్పీకర్ తల పగిలిపోయి, అందులోంచి నెత్తురు కారుతున్నా, తన కెమెరా పట్టుకుని మోటివేషనల్ కోట్స్ చెబుతున్నాడు.
“సక్సెస్ అనేది ఒక రక్తపు మడుగు లాంటిదప్పా… అందులో ఈత కొట్టాలంటే నీ స్కిన్ వలిచేసుకోవాల.” ఇది ఒక పీడకల కాదు, వాస్తవ ప్రపంచంలోని లైక్స్, షేర్స్, ఫాలోవర్స్ అల్గారిథమ్ కు మనిషి మెదడు ఎలా బానిసగా మారిపోయిందో చెప్పే ఒక నిలువెత్తు దర్పణం.
తమను తాము నాశనం చేసుకోవడం, తమ చెత్తను ప్రపంచం ముందు ప్రదర్శించడం, ఇతరుల జాలిని బిచ్చం అడుక్కోవడం… ఇదే ఈనాటి కంటెంట్ క్రియేషన్.
ఆ థియేటర్ లోపల ఇప్పుడు తొమ్మిది మంది దయ్యాలు, ఒక సగం చచ్చిన శవం మాత్రమే మిగిలి ఉన్నారు. వాళ్ళకు ప్రాణం మీద ఆశ లేదు, కేవలం తమ ‘ఫుటేజ్’ ఎవరైనా చూసి ఏడుస్తారా లేదా అన్న ఒకే ఒక్క దురాశ.
వాళ్ళ ఆఖరి శ్వాస కూడా ఒక కంటెంట్ స్ట్రాటజీనే.
తొంబై రోజులు పూర్తయ్యాయి. ఆ పాడుబడిన థియేటర్ యజమాని, పోలీసులను తీసుకుని తలుపులు పగులగొట్టుకుని లోపలికి వచ్చాడు.
లోపలి దృశ్యం చూసి పోలీసులు వాంతులు చేసుకున్నారు. ఒక మూల నెత్తుటి వాంతి చేసుకుంటూ ఒకడు, చేతులు కాళ్ళు తెగిపోయి పురుగులు పట్టిన గాయాలతో ఇంకొకరు… గది అంతా శవాల గుట్టలా ఉంది.
లైట్లు వేయగానే, ఆ సగం చచ్చిన పది మంది తమ తమ కెమెరాల మెమరీ కార్డులను గుండెలకత్తుకుని నెమ్మదిగా కళ్ళు తెరిచారు.
వాళ్ళ పెదవులపై ఒక వికృతమైన, పైశాచికమైన చిరునవ్వు.
“మేము సర్వైవర్స్… మా కంటెంట్ రెడీ. ప్రెస్ మీట్ పెట్టండి,” అని ఒకడు వగరుస్తూ అన్నాడు.
వాళ్లను అంబులెన్స్ లలో ఎక్కిస్తున్నారు. బ్యూటీ వ్లాగర్ తన ముఖం మీద ఉన్న కుళ్ళిన గాయాన్ని చూపిస్తూ ఫోటోలకు పోజులివ్వడానికి ప్రయత్నిస్తోంది.
కానీ, అసలైన, అత్యంత క్రూరమైన ట్విస్ట్ అప్పుడే బయటపడింది. ఆ మూడు నెలలు ఆ పాడుబడిన థియేటర్లో విపరీతమైన తేమ, ఎలుకలు, దుమ్ము వల్ల వాళ్ళ కెమెరాలన్నీ షార్ట్ సర్క్యూట్ అయిపోయాయి.
మెమరీ కార్డులలో ఫంగస్ చేరింది. పోలీసులు ఆ కార్డులను చెక్ చేస్తే, ఒక్క ఫైల్ కూడా ఓపెన్ అవ్వలేదు.
“సార్, ఫైల్స్ అన్నీ కరప్ట్ అయిపోయినాయి. ఒక్క వీడియో కూడా రికార్డ్ కాలేదు,” అన్నాడు ఒక కానిస్టేబుల్.
ఆ మాట వినగానే, ఆ పది మంది గుండెలు ఆగిపోయాయి.
