నిద్రలో పుట్టినవే కాదు స్వప్నాలు,
నిద్రను దోచుకున్న రాత్రులూ స్వప్నాలే.
మనసు తలుపులు మూసుకున్నప్పుడు
గుండె కిటికీ దగ్గరికి వచ్చి
నిశ్శబ్దంగా కూర్చునే పక్షులే
రహస్య స్వప్నాలు.
వాటికి పేర్లు ఉండవు,
చిరునామాలు ఉండవు.
చెప్పలేని కోరికల చినుకులు,
చూపించలేని బాధల గుసగుసలు,
వెలిబుచ్చలేని ఆశల విత్తనాలు.
ప్రతి మనిషిలో
ఒక రహస్య భూగర్భ నది ప్రవహిస్తుంది.
పైకి కనిపించేది ఎడారే అయినా,
లోపల
అలలు పాడుతూనే ఉంటాయి.
తల్లి కళ్లలో
పిల్లల భవిష్యత్తు అనే రహస్య స్వప్నం,
రైతు చేతిలో
వాన చినుకుల కోసం ఎదురు చూసే స్వప్నం,
కూలీ చెమటలో
ఒక పూట ఆకలి ఓడిపోవాలనే స్వప్నం.
పుస్తకాన్ని కౌగిలించుకున్న బాలుడికి
అక్షరాలే ఆకాశమవుతాయి.
అతని జేబులో రూపాయలు లేకపోవచ్చు,
కానీ
అతని కళ్లలో విశ్వవిద్యాలయాలు మొలుస్తుంటాయి.
కర్మాగార సైరన్ మోగినప్పుడు
యంత్రాల గర్జన వినిపిస్తుంది;
కానీ
ఆ శబ్దం వెనుక
కార్మికుని నిశ్శబ్ద స్వప్నం
ఎవరికీ వినిపించదు.
సముద్రం
తన లోతుల్లో ముత్యాలను దాచుకున్నట్టే,
మనిషి
తన గుండెలో
విప్లవాలను దాచుకుంటాడు.
ప్రతి రహస్య స్వప్నం
మొదట ఒక ప్రశ్నగా పుడుతుంది.
“ఎందుకు?” అని అడుగుతుంది.
తర్వాత
“ఎందుకు కాదు?” అని నిలదీస్తుంది.
చివరికి
“ఇలా మారాలి!” అని
చరిత్రపై సంతకం చేస్తుంది.
దాస్యానికి అలవాటుపడిన చేతులు
ఒకరోజు పిడికిలిగా మారుతాయి.
అది ఒక్కసారిగా జరగదు.
వేలాది రహస్య స్వప్నాలు
ఒకే హృదయంలో కలిసినప్పుడే
ఆ అద్భుతం జరుగుతుంది.
చీకటి
వెలుగుకు భయపడదు.
వెలుగును మోసుకొచ్చే మనిషికే భయపడుతుంది.
అందుకే
స్వప్నాలను చంపాలని చూస్తుంది.
అక్షరాలను నిషేధిస్తుంది,
పాటలకు సంకెళ్లేస్తుంది,
ప్రశ్నలను దేశద్రోహమంటుంది,
ఆలోచనలను కారాగారాల్లో బంధిస్తుంది.
కానీ
గాలిని ఎవరు బంధించారు?
విత్తనాన్ని మొలకెత్తకుండా ఎవరు నిలిపారు?
నదిప్రవాహాన్ని ఎవరు వెనక్కి నడిపారు?
స్వప్నం కూడా అంతే.
అది
ఒకరి గుండెలో చనిపోయినా,
వందల గుండెల్లో మొలుస్తుంది.
చెట్టు నరికితే
విత్తనం మిగులుతుంది.
విత్తనం కాల్చితే
నేల జ్ఞాపకం మిగులుతుంది.
నేలను కాల్చితే
వర్షం వస్తుంది.
ప్రకృతి
రహస్య స్వప్నాల గొప్ప కవయిత్రి.
గుట్టలపై గడ్డి మొలకెత్తినట్టు,
శిథిలాలపై పిల్లలు నవ్వినట్టు,
బూడిదలోంచి
ఎర్రటి పువ్వు వికసించినట్టు
అదే ఆశ.
చరిత్రలోని ప్రతి విప్లవం
ముందుగా
ఒక మనిషి గుండెలో
రహస్య స్వప్నంగానే మొదలైంది.
మార్క్స్‌
పుస్తకాల మధ్య కూర్చొని
ప్రపంచ కార్మికుల కలలను విన్నాడు.
ఆ కలలు
గ్రంథాలయాల గోడలు దాటి
కర్మాగారాల పొగ గొట్టాల వరకు వెళ్లాయి.
భగత్‌సింగ్‌ నవ్వు,
అల్లూరి అడుగులు,
చే గెవారా శ్వాస,
అనేక పేరులేని అమరుల రక్తం—
ఇవన్నీ
రహస్య స్వప్నాలే
చరిత్రను మేల్కొలిపిన రూపాలు.
రాత్రి ఎంత పొడవైనా
ఉషస్సు తన సమయానికి వస్తుంది.
ఎందుకంటే
సూర్యుడికి కూడా
ఒక రహస్య స్వప్నం ఉంటుంది.
అందుకే
రహస్య స్వప్నాలను దాచుకో.
అవి భయంతో కాదు
పరిపక్వతతో పెరగాలి.
వాటిని
మాటలుగా మార్చు.
పాటలుగా మార్చు.
పాదయాత్రలుగా మార్చు.
ప్రజల ప్రవాహాలుగా మార్చు.
అప్పుడు
రహస్య స్వప్నాలు
రహస్యాలుగా మిగలవు.
అవి
వెలుగు సభల్లో మాట్లాడతాయి,
విశ్వవిద్యాలయాల గోడలపై రాస్తాయి,
పొలాల్లో పంటగా పండతాయి,
కర్మాగారాల్లో నవ్వులుగా మోగుతాయి.
ఆ రోజు
చీకటి తన చరిత్రను తానే దహనం చేసుకుంటుంది.
మనిషి తన గుండెలో దాచుకున్న
అన్ని రహస్య స్వప్నాలు
ఒక మహా ఉదయంగా వికసిస్తాయి.
ఆ ఉదయం
సరిహద్దులు కాదు—
సహోదరత్వం ఉంటుంది.
దోపిడీ కాదు—
సమానత్వం ఉంటుంది.
భయం కాదు—
స్వేచ్ఛ ఉంటుంది.
అబద్ధాల రాజ్యం కాదు—
మనిషి మనిషిగా నిలిచే
కొత్త భూమి ఉంటుంది.
అప్పుడు
రహస్య స్వప్నాలు
కలలు కావు—
అవి
ప్రజల చేతులతో నిర్మించిన
రేపటి ప్రపంచపు
మొదటి సూర్యోదయం అవుతాయి.
