కవిత్వం

బిర్సా ను గౌరవించడమంటే అతని ఆశయాల్ని కొనసాగించడమే. *అతడు మతాన్ని వదులుకున్నాడు. నువు మతం ముసుగేసి అతడికి దండేస్తున్నావ్ఎలా నమ్మాలి నిన్ను? *మా దిగంతం మాకుందిమమ్మల్ని మేముగా బతకనివ్వన్నాడతడునువ్వేమో మా నేలను మోసుకుపోతున్నావ్ఎలా నమ్మాలి నిన్ను? *చెట్టు మా దేవత అన్నాడతడునగర నవ నిర్మాణమని అడవిని ధ్వంసం చేస్తున్నావ్ఎలా నమ్మాలి నిన్ను?*నను మనిషిగా మారమన్నదతడుమరి నువ్వు? నా గురించి మాట్లాడిన ప్రతివాడికీ ఒక అండాసెల్ సిద్ధం చేస్తున్నావ్ ఎలా నమ్మాలి నిన్ను?*ఆ రోజు అతడి గురి ఆంగ్లేయుడిపైనేఅది స్వాతంత్రపోరాటమన్నావ్ఈ రోజు?నాదీ స్వతంత్రపోరాటమంటే భయపడుతూ తూటాల వర్షం కురిపిస్తున్నావ్ఎలా నమ్మాలి నిన్ను?*అతణ్ణి గౌరవించాలంటే నన్నూ గౌరవించాలినన్ను గౌరవించాలంటే నా నేలను

కొన్ని పువ్వుల్ని ఏరుతున్నాను నేస్తం కాస్త పరిమళం కోసం! మనుషులు మనుషుల వాసన వేయడం లేదు అనేక వాసనల్లో వెలిగిపోతున్నారు అనుమానాల వాసన అబద్ధాల వాసన అసూయల వాసన ద్వేషాల వాసన... ఊపిరి సలపని వాసనల నుండి కొంచెం దూరం జరిగి- కొన్ని పువ్వుల్ని ఏరుతున్నాను నేస్తం కాస్త పరిమళం కోసం! సున్నితత్వాలు నామోషీ అయ్యాయి వజ్ర సదృశ పొరలలో నాగరికత నవ్వుతోంది ఎవరు పడిపోతున్నా ఎవరు వెనకపడిపోతున్నా ఎవరు చస్తున్నా ఎవరు ఏడుస్తున్నా కులాసాగా చూస్తున్న గొప్పతనాలకు కొంచెం దూరం జరిగి- కొన్ని పువ్వుల్ని ఏరుతున్నాను నేస్తం కాస్త పరిమళం కోసం! ఎంతైన పువ్వులు పువ్వులే కదా

య్యస్ ... మీరు నన్నునక్సలైటు కొడుకనిఅన్నప్పుడల్లా ....నా కాలర్ ఎర్రజండాలా ఎగురుతుంది.! *** అర్బన్ నక్సలైటు అనివేలెత్తి చూపినప్పుడల్లాఆత్మవిశ్వాసంతోతిరగబడుతున్న దండకారణ్యపిడికిళ్ల రూపమవుతా ! ***నన్ను నాస్తికుడనిమీరు నవ్వినప్పుడుమీ నవ్వే చెప్పింది ...నాస్తికత్వం మనిషికినవ్యానంద జీవన మార్గమని !

నాకిప్పుడు కావల్సింది సూర్యునితో పాటు తిరిగి చీకటికి తలవంచిన పొద్దుతిరుగుళ్లు కాదు చీకటిలోను తలవంచని ఎర్ర మందారాలు కావాలి వాటి పరిమళాలు కావాలి నాకిప్పుడు కావల్సింది కొద్ది జల్లులకే నిండి కొద్ది ఎండకే ఎండిన కుంటలు కాదు కుచించుకుపోని యాంగ్సీ లాంటి నదులు కావాలి దాని ఘర్జనలు కావాలి నాకిప్పుడు కావల్సింది వసంతంలో మాత్రమే ఎగిరే బురక పిట్టలు కాదు ఏ కాలంలో నైనా పైకెగిరే ఫినిక్స్‌ పక్షులు కావాలి వాటి వేగం కావాలి నాకిప్పుడు కావల్సింది బిగించిన పిడికిళ్లు వాలిపోయిన చేతులు కాదు బందూకు చివరి వరకు దించని భుజాలు కావాలి వాళ్ల ధైర్యం కావాలి

ఆకలి ఆక్రందనలుఅత్యాచారలు  అన్యాయపుకారు చీకట్లను చీల్చె అక్షరాలపై నిషేధమా..?అంటరాని పూరి గూడిసేలనెగడయి నిటారుగ నిలబడికందిలయి దీపమయినందుఅక్షరాలపై నిషేధమా..?నొసటి మీద చమట నేల చిందనిదేచదును కాని హలంసేద్యపు గింజల రాశులు పోసిన చొటకర్షకులు కాయకష్టంబయిన అక్షరాలపై నిషేధమా..?అణిచివేతలపై తిరుగుబావుట జెండాయైప్రజల గొంతుకల పోరు పాటలయిప్రతిధ్వనించిన నేలలో అక్షరాలపై నిషేధమా..?అసమానతల కంఠాన్ని తెగనరికితెలంగాణ ఉద్యమ రాగాన్ని పల్లవించియెల్లలు లేని ప్రపంచానికి చాటినఅక్షరాల మీద నిషేధమా..?ఆర్థిక రాజకీయ కోణాన్ని విడమర్చి చాటిహక్కులకై సల్పిన పోరులో నెగడయి మండుతున్నఅక్షరాలపై నిషేధమా..?అవునుఈఅక్షరాలు ఇప్పుడు నిషేధమెఅప్పుడు నిషేధమెరాజ్యాన్ని ప్రశించినందుకురాజ్యపు  నిషేధాలా కొలిమిలొంచికాగడాలయి అక్షరాల మంటలనుదావనంలా వ్యాపిస్తాయి... (విరసం పై నిషేధాన్ని ఖండిస్తూ....)

కామ్రేడా.... ఆర్‌కే అమరులు అస్తమయంలోనుంచే ఉదయిస్తారనే మాటను మొన్ననే మేము కళ్లారా చూశాము. ఆర్‌కే  అమడ‌య్యాడ‌న‌గానే ఎన్ని హృదయాలు అయ్యో.. ఆ మాట అబద్ధం అయితే బాగుండని తల్లడిల్లయో సరిగ్గా అప్పుడే చూశాము కామ్రేడా.. నీవు మరణిస్తూనే రెట్టింపు వెలుగుతో  ఉదయిస్తూన్నావని అస్తమయం క్షణకాలమని అది వేన వేల వెలుగుతో అరుణోదయం తప్పదని కామ్రేడా.. మేము మొన్ననే చూశాము ఉక్కు సంకల్పంతో నువ్వు హామీపడ్డ మాటని నేలకొరిగి నెరవేర్చినప్పుడు "జీవిస్తాం జీవిస్తాం ప్రజల కోసమే జీవిస్తాం మరణిస్తాం మరణిస్తాం ప్రజల కోసమే మరణిస్తాం" అని నీవు హామీపడ్డ మాటను ఆలింగనం చేసుకున్నప్పుడు కామ్రేడా.... మేము మొన్ననే చూశాము  కోట్లాదిమంది

ఈ పూలు ఇలా చేతుల్లో ఉంటే చాలు..దేహామంతా పరిమళాల చెట్టు అయిపోక మరింకేమి అవుతుంది?ఈ పూల కెన్ని పేర్లూ -ఊర్లూఅందాలూ – బంధాలూరంగులూ – పరిమళాలు.ఈ పూలకెన్ని షాయారీలూ - గజళ్ళు.కథలూ -కవితలు .ముచ్చట్లు – మౌనాలూఈ పూలకెన్ని ఊర్లూ – దేశాలు- భూములుఇళ్ళూ – ఖబరిస్తాన్లు .ఈ పూలకెన్ని తోటలూ - ఎన్ని ఎడారులు అవన్నీ సరే .. ఇది చూడండిఈ పూలకెంత సమానత్వం., ఎంత లౌకికత్వం !కులమూ లేదు.. మతమూ లేదుకదిలే మనుషుల దేహాల మీద.. కదలని శవాల మీదఅందరి శ్మశానాల్లో సమాధుల మీదమందిరాల్లో .. మసీదుల్లో.. చర్చీల్లోఐక్యంగా ఒక్క మాలై ఊగుతాయి కదా !ఒక్కలాగే

హై స్కూల్ కి వచ్చేదాకా నేను అబ్బాయిగానే చూడబడ్డాను అమ్మాయిల స్కూల్లో ఒకే ఒక అబ్బాయి ఉండడాన్ని వాళ్ళు గర్వంగా భావించేవారు. నా జుట్టు చిన్నగా కత్తిరించి ఉన్నా.. నేను బాగా పొగరుబోతులా ఉన్నా.. నన్ను టీచర్లు..నా తోటి విద్యార్థులు ప్రేమించేవారు. నేనూ వాళ్ళని విడిచి ఉండలేనంతగా ప్రేమించాను. *** బడిలో.. ఇంట్లో నాకు అబ్బాయిలు చేసే పనులు మాత్రమే చెప్పేవారు.. నాకు అమ్మాయిలా ఉండాలని ఉన్నా .. అబ్బాయిలా ఉండడాన్ని కూడా ఇష్టపడ్డాను. అప్పట్లో నాకుండే ఒక్కగానొక్క బాధల్లా... నా స్నేహితురాలిలా పాడలేక పోతున్నాననే ! ** ఇక నేను క్యాంపులకి వెళ్లి నప్పుడు... అబ్బాయిలు పొరపాటున

చిన్నబోయినా కనుల కన్నీటిని తుడిసిన వేళ నిండు పున్నమి నదిపై పరుసుకున్న వేళ ఎర్రని మేఘంపైఎగిరే పక్షిని నేనై రాగం పాడే వేళ రంగస్థలములో నేను ప్రేమ రంగులద్దిన వేళ రానే వచ్చింది వసంతం ప్రేమను పేర్చింది వసంతం రానే వచ్చింది వసంతం స్వేచ్ఛను తెచ్చింది వసంతం

నన్ను క్షమించండి... మీ కోసం జోలపాట ఎలా పాడాలో తెలీటం లేదు. మనం ఒక పని చేద్దాం.. దిశల లెక్కలు తేల్చే భౌతిక శాస్రం నాశనం అవ్వాలని ప్రార్థిదాం ! నిదుర పోతున్న పిల్లల మీద శత్రువు వదిలే ద్రోణులు.. బాంబులు గురి తప్పిపోవాలని ప్రార్థిదాం ! నన్ను క్షమించండి .. చనిపోయిన నా గాజా పసి పిల్లలారా.. మిమ్మల్నెలా నిద్ర లేపాలో అర్థం కావటం లేదు. మీతో పాటు నేనూ చచ్చి పోయాను ! నన్ను క్షమించండి.. ఈ ప్రపంచం తనని తాను విముక్తి చేసుకోవడానికి మన రక్తాన్ని మరింతగా కోరుకుంటోంది ! నా ప్రియమైన గాజా