సాహిత్యం కవిత్వం

ఈ క్షణం

వయసు మనుషుల్ని దూరం చేసింది మమత పురాతన అవశేషమయింది ముదిమి ఊతకర్రగా మారింది ప్రేమించడమే మరిచిపోతున్న  మనుషుల్ని వదిలి రాని కాళ్ల వెంట కానని చూపుల దారులలో చిక్కుకున్న నిన్ను ఎక్కడనీ వెతకను నా చిట్టి కూనా.. గ్రీష్మంలో మలయ మారుతంలా రాలుతున్న విత్తుకు జీవం తొడిగావు ఇప్పుడు నా మేనంతా సంతోషం అవును ఈ క్షణం అపురూపం ఉద్వేగం, ఉత్తేజం సంగీతంలా నాకు కొత్త ఊపిరినద్దుతోంది.. మబ్బులు పట్టిన ఆకాశం నా కన్నీటి తెరగా దారంతా పరచుకొంది ఈ మహా వృక్షం దాపున కాసేపు  సేద తీరుదాం ఈ క్షణం నాకెంతో అపురూపం గతం తాలూకు నీలి
సాహిత్యం కవిత్వం

పోతూ పోతూ

పోతూ పోతూమనంఇంత ఆస్తినీకాసిన్ని జ్నాపకాల్నీవారసత్వంగా ఇచ్చిచరిత్ర మడతల్లో అంతర్ధానమౌతాం పోతూ పోతూఅతడుశోకతప్త ఇంద్రావతి నీరగులుతున్న అడవినీశాంతి కోసం యుద్ధాన్నీవారసత్వంగా ప్రకటించి వెళ్ళాడు.. ముఖం లేనివాళ్ళ ముఖమైగొంతులేనివాళ్ళ గొంతైఅనాది ఆదివాసీ ఆర్తనాదమైమిగలాల్సిందేదోతగలబెట్టాల్సిందేదోప్రకటించి వెళ్ళాడు.. అతణ్ణి స్మరించడమంటేగాయపడ్డ పావురాన్నిప్రేమగ హత్తుకోవడమేగడీల మీదకుఫిరంగులు పేల్చడమే..నూతన మానవావిష్కరణకు ఎదురేగడమే 15-09-21
కవిత్వం

తలుగు తెంపుకున్నా!

మనసు లేని ధర్మం ప్రేమ లేని ధర్మం దయ లేని ధర్మం ఆలోచన లేని ధర్మం తడి తెలియని ధర్మం ద్వేషం ప్రాణమై హింసే చరిత్త్రెన ధర్మం నీ బ్రహ్మ నీ విష్ణు నీ మహేశ్వరుడు మాభుజాల మీద మిమ్మల్ని కూర్చోబెట్టి ఒక నిచ్చెనమెట్ల స్వర్గాన్ని మీ కిచ్చారు ప్రియమైన హిందూ తాలిబన్లారా! నీ సనాతనం ఉన్నతమైతే మోసీమోసీ అలిసిపోయాం కాడి మార్చుకుందాం రండి ! మా పియ్యి ఉచ్చ మీ రెత్తిపోయండి పశువుల కళేబరాలు మోసుకెళ్ళి చర్మం ఒలిచి చచ్చిన గొడ్డు కూర తినండి మా చెప్పులు మీరు కుట్టండి మా లాగా కూటికి లేక కుమ్ముకు
సాహిత్యం కవిత్వం

స్వప్నకథనం

శూన్యగోళంలో తిరుగాడే పిట్టజీవావరణంలో ఇమడలేకగహన గగనం చేరలేకమన బాల్కానీ ఊచల మీద టపటపమన తలుపుల మీద టకటకమన గుండెలకు దగ్గరగా గునగునగుండే గువ్వై ఎగిరిపోన... కల అయిపోలేదుతూటాల మీదుగా పూలతుంట్లు తుంచిపాపల బుగ్గల నుంచి లేత గులాబీలు తెంచిమొర చాపిన లేగ ముట్టెకు ముద్దిచ్చిముట్టించి, ముట్టడించి,దట్టించి, దహించిరివ్వున. కెవ్వన... ఎగిరిపోన.. కలఅయిపోలేదుకనలి కనలికదిలి కదిలిఉప్పటి కన్నుల మీదుగా జారిచప్పటి పెదవుల మీదకు చేరిచప్పున తోలేలోపే ఎగిరిపోన..
కవిత్వం

తెలుగు వెంకటేష్ కవితలు రెండు

1యుద్ధంలో మరణాలెప్పుడూ దొంగలెక్క ఆయుధాలు గింజల్ని పండించలేవు మరణాల్ని భిక్ష వేస్తాయి పిల్లలు లేక బొమ్మలు దిగాలు పడ్డాయి వాటికి తెలియదు యుధ్ధం చంపిందని రాజ్యహింసలో ప్రజల దుఃఖం మైళ్ళు మైళ్ళు మేఘావృతం యుధ్ధం ఉన్మాదం అది సృజనాత్మకతను చంపుతుంది యుధ్ధం కామా అది మరణాల్ని కప్పుకునే రాక్షసి యుధ్ధం శరీరాల్ని మాయం చేశాక తిరిగి మనుషుల్ని ప్రవేశపెట్టలేనిది 2ప్రతి నేల రక్తంతో తడిసినదే యుధ్ధం కాలుమోపని స్థలమేది చరిత్ర అంటేనే నెత్తురుతో రాయబడ్డ పుస్తకం ఆధిపత్యాల అహంకారాలకు ఎంత కన్నీరు పారిందో బంధాల్ని పోగొట్టుకున్న ప్రజలు సాక్ష్యం యుధ్ధాలకు లాక్కోవడమే తెలుసు నాశనం చేయడమే తెలుసు ప్రాణాలు
సాహిత్యం కవిత్వం

ఎర్రెర్రని దండాలు

అన్నా! ఆర్కె!!భోరున వర్షంవడి వడిగా పారాల్సినచంద్రవంక పారనని మొరాయించింది నాగులేరు నా వల్ల కాదనికారంపూడి కనుమల్లో కన్నీరు మున్నీరుగా విలపిస్తుందిపుల్లల చెరువు నీరు నీ దాహార్తి తీరుస్తా రమ్మంటూ ఆహ్వానిస్తుంది కాకిరాల కనుమలునీవొస్తావని కళ్ళల్లో వత్తులు వేసుకుని నిరీక్షిస్తున్నాయిబొల్లాపల్లి బోడులు నీ పాద స్పర్శ కోసం తండ్లాడు తున్నాయిగుత్తికొండ బిలం లోమన పార్టీ అంటూ నీవు చేసిన ప్రసంగం ఇంకా ప్రతిధ్వనిస్తోంది మాచెర్ల డిగ్రీ ప్రాంగణం లో నీవెగురేసినరాడికల్ జెండాల రెపరెపలు పల్నాడు దాటిరాష్ట్ర సరిహద్దులావల మహోద్యమ కెరటాలై ఎగిసాయి యుద్ధం జరగాలిశాంతి కావాలంటూ చర్చలకైనల్లమల తోరణం చిన్నారుట్ల నుండినీ అడుగుల సవ్వడి మరో చరిత్ర దిశగా అసంపూర్తి
సాహిత్యం కవిత్వం

సబ్జెక్ట్‌ కరెక్షన్‌

బిర్యానీ తినిపించి బంగ్లా రాయించేసుకొన్నాకకత్తి చేతికందించి మెడ తెంచుకుపోయాక మత్తు దిగేక అస్తుబిస్తుగా మిగిలేక ఓ మనిషీ ఓ మనీషి ఓ మహర్షీ మాయమయ్యాక కలి ఉలి ఆగిందిశిలకు ఆకలి మొదలైంది...
కవిత్వం

ఈ మౌన సందర్భానికి

దీపాన్నైతే ఆర్పేశారు గానీ ఈ ఉదయ కాంతిలో మెరుస్తున్ననీ మృత్యుంజయ మందహాసాన్నిలొంగ తీసేవారెవరు?అండాసెల్ చీకట్లో చావును నిరాకరించిన నీ మొండి గుండె చప్పుడునీ పదాలకూ వాక్యాలకూ మధ్యన మరింత దృఢంగా మేల్కొన్నదితరగతిలో "అరణ్యకాండ"బోధిస్తున్న వేళ గొంతులో ప్రవేశిస్తావునా రక్తనాళాల వ్యాకోచంలోనాగరికతా విధ్వంసాల ఆర్తనాదంగా..ఆదివాసి గూడాల ప్రవాహ దుఃఖంలాధ్వనించి,అక్కరలేని శాంతిని భగ్నం చేస్తావుతల్లికీ బిడ్డకూ మధ్యన ఫైబర్ గాజు కిటికీలా....భార్యనూ భర్తనూ మరింత మరింతగా భేదించే ములాఖత్ మౌనంలా...సహస్ర రూపాల అధికార క్రౌర్యoనీ బిగిపిడికిట్లో శిరస్సురాలి ఓడింది...ఔను...రక్తం ఒలుకుతున్న కాలం గుండాసమాజం నడుస్తోంది...మన ప్రియమైన దేశాన్ని గత్తరలా పట్టుకున్న ఈ మౌన సందర్భానికి నువ్వవసరం.
సాహిత్యం కవిత్వం

పిచుకలకు రెక్కలొచ్చే వేళ

సాయీనీతో పాటుగా ఇంతమందిమాటాడుతుంటే వాడికేదో భయం కదా చావు నీ ముందు కరాళనృత్యం చేసినానీ గుండె చెదరలేదునీ నిబ్బరం వెనక వున్ననమ్మకమే నీ కళ్ళలో మెరుపు కదా? నీ మాటా నీ నవ్వే వాడినిబెదరకొడుతూ వున్నాయా? ఎందుకో మాటాడే వారంటేచెదరని నవ్వుగలవారంటేరాజుకెప్పుడూ భయమనుకుంటా ఎందుకంటే వాడెక్కిన అందలమెప్పుడూముప్పాతికమంది ఒప్పుకోనిదే కదా నువ్వెప్పుడూ అంటావు కబీరునిఆలపించమనిమనుషుల్ని ప్రేమించమని కానీ వాడు ఉన్మాదాన్ని వ్యాప్తి చేస్తూదేశాన్ని దోచుకోవాలనుకుంటున్నాడు న్యాయానికి గంతలు కట్టి‌న్యాయమూర్తుల గుండెలపైఉక్కుపాదం మోపితీర్పులను తిరగరాయిస్తున్నాడు చీకటిని తెరచే ఉషోదయమొకటివేచి వుందని కబీరన్నది గుర్తుకొస్తోంది పిచుకలకు రెక్కలొచ్చినిన్ను ఎత్తుకొచ్చే కాలమెంతోదూరంలో లేదు బాబా !! (సాయిబాబా విడుదల కోరుతూ)
కవిత్వం

ఒక నిస్సహాయుడి తలపోత

ఇంత ఉక్కపోతలో కాసింత ఊరటకి సంతోషపడిపోవడంగురించి కాదు..వచ్చే మంటల ఊడ్పులమండుటేసవి గురించే దిగులంతా -ఊచలు వంచుకొనిరాజ్యం కోరలు వంచిబయటకురావడం చూసికళ్ళు చెమర్చడం గురించి కాదు ..మనసు చిగుర్చడం గురించి కాదు..చేయని నేర నిరూపణలలోనే జీవితాల హరణ గురించే వేదనంతా-మనుషుల ఉదాసీనత మేత మేసిరాజ్య క్రూరత్వం ఇబ్బడిముబ్బడి కావడం వెచ్చని సుఖ జీవితాలుచల్లబడిన రక్తాల విరామ స్థలాలవడంరంగువెలసిన ఎర్రరంగులుఒక సమాధానపడిన ఎర్రగాబొగులుపోవడం గురించేఅసలు భయమంతా..పొడిచిన సూర్యోదయం లేఎండలో కాసింత ఒళ్లు కాగుతున్నంతలోనేప్రజా జీవితాల పొద్దు కుంగుతుందేమోననిఅభద్రతాఅనకొండ చుట్టుకౌగిలిలోపెనుగులాటల గురించే..కొన్ని నల్లకోటుల పట్టుదలలుకొన్ని వసంతాల ప్రేమలతలుఅండా సెల్లో పళ్ళ బిగువున ఒక చక్రాలకుర్చీ దివ్యాంశ యుద్ధంజీవితాశల తరువుకి ఒక లేతాకులారోజు రోజు