కవిత్వం

మరణం మౌనం కాదునిశ్శబ్దన్ని బద్ధలుకొట్టడమే.ఆశయం కోసం నడిచి అలసిపోలేదు,ఆరిపోలేదు.అడుగుల చప్పుడు ఆశయం కోసం వినబడుతూ వున్నాయి. చెదలు పట్టిన సమాజం నుచర్చలతో ఛేదించలేమన్నారువిఫలం అయితేవిప్లవమే అన్నాడు.యుద్ధంకోసంమాటీచ్చి మరిచిపోలేదు.వాగ్దానంగనిలబడ్డాడు. మృత్యువు ముచ్చట పెట్టినచివరిరక్తం బొట్టుచిందించిండు.మాయదారి రోగంమందలించినపోరుదారికి మరణంలేదన్నడు. చిగురించిన వసంతములోమేఘమై కురుస్తానని.రేపటి పొద్దుకుమాటిచ్చిన వీరుడతడు. 15-10-2021

పాలస్తీనా ఓ నా పాలస్తీనా నీవు స్వేచ్ఛకై తపిస్తున్న దానివి పసిపిల్లల నవ్వుల్లో ఆట పాటల్లో వారి బాల్యపు గుర్తులను చెదరనియకుండ చెదిరిపోతున్న దానివి నీవే కదా పాలస్తీనా నేల మీద నిలబడి అడుగులు వేస్తున్న చోట కాందిశీకులమై పోతున్న వేళ పారుతున్నదంత చమురు కాదు ప్రజల నెత్తురు దారలే కదా ఆధిపత్య యుద్ధాల కోసం అరబ్ లే యూదులంటు మతం రంగుపులిమి చమురు దేశాల మీద చితిమంట పెర్చిరి కదా పాలస్తీనా ఓ నా పాలస్తీనా హద్దులు సరిహద్దులను చెరిపేస్తూ ప్రేమను పంచుతూ స్వేచ్ఛకై నీవు చేస్తున్న పోరాటం నీ ప్రజల భవితకై ఉద్యమిస్తున్న నీ ఆరాటం

1 సంధ్యా కిరణం జీవితం స్తంభించినపుడు జీవితాలను ప్రతిబింబింపచేసే అమరుల ఆశయాలతో ఈ అడుగులు వేస్తున్నాను భూ మొనలపై బాంబు పేలుళ్లతో బీళ్ళు పడిన నేలపై పడుకొని స్వేచ్చా చిత్రాన్ని నా కనులలో చిత్రిస్తున్నాను డ్రోను, హెలి కాప్టర్ల రెక్కీల నడుమ కోట్ల తారల నీడలో పండు వెన్నెల్లో కొద్ది కాలపు గురుతులను కురిసే మంచుతోపాటే నా తనువు అణువణువులో దాచుకుంటున్నాను వడగాలుల వేడికి హడలి పోతున్న ఈ హృదయానికి విష్లవమే మందుగా నూరిపోశాను ఎన్నో నిశీధి చీకట్లను తొలిగించుకుంటూ తొలి సంధ్యా కిరణానై నిల్చున్నాను నిలబడిన ప్రతిసారీ నిట్టూర్చిన క్షణాలే తలచుకున్నాను తుపాకుల తూటాల నడుమ మృత్యువును

నాకంటే ఎంతో ముందు నువ్వెందుకెళ్ళిపోయావ్ ఈ భూమ్మీంచి.. బాధ్యతగా బహు మురిపెంగా నువ్వల్లుకున్న సామ్యవాద సిద్ధాంతాల ఏ ఏ సమీకరణల నిర్ధారణ కోసం నిన్ను నువ్వే మరిచిపోయే ఏకాంత అగాధాల్లో తలమునకలై ఉన్నావో అక్కడ.. నా పురా స్మృతుల ఎన్నటికీ అలసిపోని జ్ఞాపకాల కడలి అలల హోరులో ఎప్పటికీ సజీవంగా చెలిమి కాంతులీనుతూనే వెలుగై ఉంటావు నా సురా.. నాదేముందిలే.. ఎముకలనంటే చర్మపు గూడవడానికి ఈ దేహం పడే ఉబలాటదేముందిలే గాని.. చుట్టూతా చిక్కనవుతున్న చీకటి అయినా కొలిమిలో నిప్పులు ఇంకా మండుతూనే ఉన్నాయి.. పరుగెడతాయనుకున్న పాదాలు పడావైపోతేనేం నిటారుగా నిలబడాల్సినవి నీరుగారిపోతేనేం.. ఎడతెరిపి లేని నిప్పులవాన ఊపా

అదొక నిర్జన మైదానం అప్పుడే గతమైన బాల్యం కన్నీటి కడలి మాటున చిట్టిపొట్ట కోసం నెత్తికెత్తుకున్న పెద్దరికం నీవు పుట్టిన ఈ నేలలో విగ్రహాల నిర్మాణం అతి ముఖ్యం కూల్చివేతా వాళ్లిష్టం అయినా ఎందరికో ఊపిరి చిహ్నం శ్వేదాశ్రువులతో వెలిసిన నిండైన అంబేద్కర్‌ విగ్రహం ఆ నీడలోకి కాసేపయినారా మన బతుకు గాయానికి ఆయనే ఒక లేపనం.

వేదాలు సృష్టి ధర్మాలు దైవ వాక్కులు లిఖిత మార్గాలు నాల్గు వేదాలూ జీవన పద్దతుల్ని భాషిస్తుంటే వర్గ బేధాలు దమన కాండ రూపాలౌతున్నాయి ఏ మత గ్రంథమైనా ధర్మాన్ని గొడుగు లా కాస్తుంది. మంచిని తొడుగుకొమ్మంటుంది సూక్ష్మ ంగా చూస్తే వృత్తి విద్య కుల విద్య కు పరిమితం కాలేదు విశ్వవేదిక పై ఎంచుకునే వృత్తి కి స్వేచ్ఛ వుంది సమస్య అంతా ఎక్కడ బానిసత్వం తొంగి చూస్తుందో ఎక్కడ అజ్ఞానం రాజ్యమేలుతుందో ఎక్కడ వివేకం నశిస్తుందో ఎక్కడ శ్రమ విలువ జారిపోతుందో అక్కడ చైతన్య దీపాలు వెలగాలి అక్కడ తిరుగుబాటు నడవాలి కొన్ని సమస్యలకు నిరసన ఆయుధ

ఇప్పుడు ఒక నిశ్శబ్దంకమ్ముకున్నది దుఃఖమొక్కటేభాషగా మారింది ఎవరికి వారుమౌనంగాసంభాషిస్తున్న సమయం చిరునవ్వుల సితారాపల్లవించనివిషాద సందర్భం మీరలా చేరగిలబడినఆ మద్ది వృక్షంవిషాద సంకేతంగారాల్చిన ఆకులనుమీ దేహం పై వేస్తూ మీరు దాహంతీర్చుకున్న ఈ సెలయేరుదుఃఖిస్తూ ఉప్పగా మారింది మీతో కలిసి పాడినపక్షుల గుంపులుమౌనంగా రోదిస్తున్నాయి యుద్ధానికి సంకేతంగామారిన సాకేత్ దాదాఎక్కడని కుందేళ్ళగుంపు అడవినంతాగాలిస్తున్నాయి శతృవు గుండెల్లోపేలిన ప్రతి తూటానెత్తురంటినకంటితో వినమ్రంగావిప్లవ జోహార్లర్పిస్తున్నాయి మీరు నేర్పిన నడకతోవిస్తరించి సరిహద్దులనుచెరిపేసిన ప్రజా పంథాకన్నీటిని ఒత్తుకుంటూఎర్రజెండాను ఎత్తిపట్టింది వీరునికితంగేడు పూల మాలలతోవీడ్కోలు పలుకుతూకదులుతోందిప్రజా యుద్ధ కవాతు.. (కామ్రేడ్ ఆర్కే స్మృతిలో)

1 కామ్రేడ్ శంకర్ ఓరుగల్లు పోరుబిడ్డ కామ్రేడ్ శంకర్వీరయోధుడా కామ్రేడ్ శంకర్ నీకు అరుణారుణ జోహార్లుచల్లగరిగ గ్రామంలో పురుడుపోసుకున్నవు నువ్వుప్రపంచాన్ని మార్చడానికి పోరుబాటపట్టినవుసమసమాజ స్థాపనకు సాయుధుడివైనవుకన్నతల్లి ఒడి నుండి అడవి తల్లి ఒడికి చేరావుపీడిత ప్రజలకు పోరు బిడ్డవైనావుఉత్తర తెలంగాణ ఉరుము నీవుఉత్తర తెలంగాణ సరిహద్దులు దాటుకొనిదండకారణ్యంలో అడుగు పెట్టిన వాడాశంకర్ పేరుతో జనంతో చెలిమి చేసినవాఉత్తర బస్తర్ ఆదివాసీల గుండెల్లో గూడుకట్టుకున్నవాప్రజలను పోరుబాటలో నడిపించినావాఆపటోల-కల్పర్ అడవుల్లో శత్రువు తూటకు నేలకొరిగినావామెరిసేటి మెరుపై, మేఘ గర్హనవై తిరిగి వస్తావా,ఆకాశంలో అరుణతారవై ప్రకాశిస్తాపొడిచేటి పొద్దులో, విరిసేటి ఎర్రమందారంలోనీ రూపాన్ని చూద్దుమాప్రజా యుద్ధ కెరటమై వస్తవాప్రజల గుండెల్లో విప్లవ జ్యోతివై వెలుగుతవానాగేటి

వయసు మనుషుల్ని దూరం చేసింది మమత పురాతన అవశేషమయింది ముదిమి ఊతకర్రగా మారింది ప్రేమించడమే మరిచిపోతున్న  మనుషుల్ని వదిలి రాని కాళ్ల వెంట కానని చూపుల దారులలో చిక్కుకున్న నిన్ను ఎక్కడనీ వెతకను నా చిట్టి కూనా.. గ్రీష్మంలో మలయ మారుతంలా రాలుతున్న విత్తుకు జీవం తొడిగావు ఇప్పుడు నా మేనంతా సంతోషం అవును ఈ క్షణం అపురూపం ఉద్వేగం, ఉత్తేజం సంగీతంలా నాకు కొత్త ఊపిరినద్దుతోంది.. మబ్బులు పట్టిన ఆకాశం నా కన్నీటి తెరగా దారంతా పరచుకొంది ఈ మహా వృక్షం దాపున కాసేపు  సేద తీరుదాం ఈ క్షణం నాకెంతో అపురూపం గతం తాలూకు నీలి

పోతూ పోతూమనంఇంత ఆస్తినీకాసిన్ని జ్నాపకాల్నీవారసత్వంగా ఇచ్చిచరిత్ర మడతల్లో అంతర్ధానమౌతాం పోతూ పోతూఅతడుశోకతప్త ఇంద్రావతి నీరగులుతున్న అడవినీశాంతి కోసం యుద్ధాన్నీవారసత్వంగా ప్రకటించి వెళ్ళాడు.. ముఖం లేనివాళ్ళ ముఖమైగొంతులేనివాళ్ళ గొంతైఅనాది ఆదివాసీ ఆర్తనాదమైమిగలాల్సిందేదోతగలబెట్టాల్సిందేదోప్రకటించి వెళ్ళాడు.. అతణ్ణి స్మరించడమంటేగాయపడ్డ పావురాన్నిప్రేమగ హత్తుకోవడమేగడీల మీదకుఫిరంగులు పేల్చడమే..నూతన మానవావిష్కరణకు ఎదురేగడమే 15-09-21