కవిత్వం

భూమి నవ్వుతోంది

ఇది దుఃఖం ఒరుపుతోగుండె కరిగిపోయే కాలం కదావారి గురి పాఠశాలలపైనేఎందుకు ఉంటుందోఒకమారు ఆలోచించామాపసిగుడ్డుల యెగిరిపడినమాంసపు ముద్దల మధ్యవాళ్ళు ఆకలిని తీర్చుకునేపాలకులయ్యారుఇది ఆయిల్కోసమో గ్యాస్ కోసమోజరుగుతున్న యుద్ధం కాదుతమకెదురు నిలిచిన జాతినిసమూలంగా నాశనం చేసే కుట్ర కదాఏ మూల తలెత్తి నిలబడినా ప్రశ్నించే మనుషుల హృదయాలనుచీల్చే యుద్ధ పిపాసుల దాహమిదిమధ్య ప్రాచ్యం నుండిమధ్య భారతం వరకు కురిసిన బాంబులవెనక దాగిన నిజం కదాద్రోహమొక్కటే వారికికనుచూపుగా మారిందిగుండె జారిన మనుషులనుచూపుతూ రేపు లేదనివెలుగు రాదనీఆకాశాన్ని ఆక్రమించామనిమిడిసి పడుతున్నారుభూమి నవ్వుతూబద్ధలైన దేహంలోంచిమొలకేత్తే చిగురునుప్రసవిస్తోంది...
కవిత్వం

పిల్లల ప్రాణాలే – యుద్ధం ఖరీదు

పాఠశాల గడియారం మోగాల్సిన వేళఆకాశం ఎందుకు అగ్నిగుండాల్ని కురిపించింది?పుస్తకాల మధ్య కూర్చున్న పిల్లలుఏ యుద్ధానికి శత్రువులయ్యారు?చిన్న చేతుల్లో పెన్సిల్ ఉండటంఎవరికి అంత ప్రమాదమైందీ?మీ యుద్ధాలకు సరిహద్దులు ఉంటాయంటారు,మ్యాప్‌ల మీద గీతలు గీస్తారు.అయితే చెప్పండిపిల్లల ఛాతీల మీద పడిన బాంబులుఏ సరిహద్దు దాటాయి?ఏ గెలుపు కోసం ఈ చిన్న ప్రాణాలు చెల్లించాయి?ఇప్పుడు ఆ నేల మీదబ్యాగులు పడి ఉన్నాయి, పుస్తకాలు పడి ఉన్నాయికానీ వాటిని మోసే చేతులు లేవుఅమ్మల అరుపులు మాత్రమే ఉన్నాయిమీ యుద్ధాల అసలు శబ్దం అదే కదా?దేశాలు గెలిచామని గొప్పలు చెప్పుకోండి,జెండాలు ఎగరేయండి, ప్రసంగాలు చేయండి.కానీ చరిత్ర మాత్రం ఇలా రాస్తుందిమీ విజయాల పునాదిపిల్లల సమాధుల మీదే
కవిత్వం

పాలకులు

పాలకులు శాంతికాముకులు యుద్ధంలో సంధి కోసం స్కూల్ పిల్లల శవాలకు చుట్టిన తెల్లటి వస్త్రాన్నిశాంతి కేతనంలా ఎగరేస్తారు పాలకులు మానవతావాదులుప్రపంచ ప్రజల మనసుల్లో మానవత్వాన్ని వెలిగించటం కోసం మనుషుల శవాలకు నిప్పంటిస్తారు పాలకులు నిర్మాతలు వందేళ్ల నిర్మాణాలన్నీటినిపునాదుల నుండి కూల్చేసి అందమైన శూన్యాన్ని నిర్మిస్తారు పాలకులు దయార్ద్ర హృదయులు పాల కోసం ఏడుస్తున్న పిల్లాడి నోటికి తండ్రి గుండె తెగి కారుతున్న రక్తాన్ని తాగమని డబ్బాలో నింపిస్తారు ఆకలని అరుస్తున్న చిన్నారి చేతికి అమ్మ శరీరం నుండి తెగిపడిన మాంసాన్ని తినమని అన్నం ముద్దలా అందిస్తారు రెండు నిమిషాలు మౌనం పాటించి స్కూల్ అసెంబ్లీలో ప్రార్ధన గీతంలాపిల్లల చావు
కవిత్వం

నా నేల నిమ్మలంగుంటే బాగుండు…

నా నేలమీద చావుల సాగు చేస్తున్నరు...కత్తులతో దున్ని శవాల విత్తులేస్తున్నరు...వేళకి నెత్తుటి వాన మస్తు కురుస్తుంది...పైరుకి బాంబుల ఎరువులు చల్లుతున్నరు...అయినా ఏ మొక్కై మొలవాల్నో తెల్వక విత్తులు భూమి పొత్తిళ్ళలోనే దాక్కున్నయ్...కుప్పలు తెప్పలుగా విత్తులు పోగైతనే ఉన్నయ్...నెత్తుటి వాన కుండపోతగా కురుస్తనే ఉంది... కన్నీటి కాలువల కన్న బిడ్డల శవాలనేరుకుంటున్నరు కొందరు...నెత్తుటి వాసనని అత్తరు వాసనలా అస్వాదిస్తున్నరు కొందరు...ఎవడి గెలుపోటముల కోసమో ఈ ఆటలు...గెలిచాకా ఎవడు జరుపుకుంటరో ఆ గెలుపు సంబరాలు....ఏ దిక్కుమాలిన దేహంలో పుట్టిందో ఈ నీతిమాలిన సాగు చేయాలనే ఆలోచన...ఆ ఆలోచనని ఎవరు బొందపెడుతరో...ఆ ఆలోచన పుట్టిన దేహం ఎప్పుడు దహనమైతదో...ఆ విత్తులకి శక్తులొచ్చి చావుల
కవిత్వం

తప్పుడు గుర్తింపు

అవును! వాళ్లు మమ్మల్ని చంపగలరు అవున‌వును !వాళ్లు బొగ్గు గనుల కార్మికులను చంపగలరు! తాపీ మేస్త్రిలని, రైతులని కూలి వాళ్ళని, కోతలు కోసే రైతు కూలీలనుపండ్లమ్మే వాళ్ళను చంపేయగలరు !అవును వాళ్లు అట్లానే చంపగలరు! లేకపోతే 14 లేదా 41, 20 లేదా 22 నంబర్లుగా మారిపోయిన లక్షల మందినివాళ్ళ స్వంత పేర్లు ఉన్న వాళ్ళని చంపేయగలరు! లేదా గుర్తింపు పొందని లెక్కలేనన్ని శవాలను ,30 సెకండ్ల కోసం ఫ్లాష్ లైట్ లో పడి వెలిగిపోయే పేర్లను, ఆగ్రహోదగ్ధ నిరసనల ప్రదర్శనల మధ్య క్షణాల్లో మాయమయ్యే వాళ్ళని వాళ్ళు చంపెయ్య గలరు! వాళ్ళందర్నీ శాశ్వత విషాదంలోకి నెట్టగలరు! వాళ్ళని
కవిత్వం

భూసారం

సురగాలి అలజడికి ఆకులు రాలిపోవచ్చు పువ్వులూ నేలను ముద్దాడొచ్చు తుఫాన్ దాటికి కాండం విరిగిపడొచ్చు రక్షకముళ్ళన్నీ కొట్టుకుపోవచ్చు గుండె నిండా విశ్వమంత విశ్వాసం భూగర్భంలోని వేర్ల మీద భూతల్లి సారం మీద నీటి ఎద్దటిలోనే కాగితం పూలు వికసించును దీనస్థితి ఆత్మగౌరవములా ఆకురాల్చు కాలంలోనే మోదుగు పువ్వులొస్తాయి ప్రసవవేదనలో ఆఖరి కన్నీటిచుక్కలా నేలపగుళ్ళ గాయానికి చిరుజల్లుల చికిత్సల కాలమొస్తుంది ఆరుద్రల ఎరుపుర్యాలీ పిలుపుతో విత్తనపు సాలు సాగుతుంది కొత్తగా “ప్రకృతి, పంట” రెండు తారకలు శ్రమజీవుల కంటిరెప్పల దిగువన! గస్తీ కాస్తారు ఎర్రపొద్దు పొడిచే వరకు.!
కవిత్వం

గుండె కొలిమి

గీయ్యాల గాయమ్మ శోకం కడుపుకోతకు తెలుస్తుంది కన్నీళ్లతో భూతల్లి పాదాలు తడుపుతూ మానవత్వం సిగ్గు పడిందంటూ గుండెలు బాదుకుందికులం పేరుతో ఒకడు మతం పేరుతో ఒకడు అధికార ఆకలితో ఇంకొకడుఅందర్నీ ఆగం చేస్తుండ్రే గానీ..ఆసరగా ఒక్కరు లేకపాయేగా తల్లి బొడ్డు పేగు ఘోసగాలకెందుకు దెలవకపాయే...కులం పేరుతో కళ్లద్దాలు పెట్టుకున్న మీకు తాగే నీరు పీల్చే గాలి నిలబడే నేల ఎపుడైనానువ్వు ఏ జాతివాడివని నిన్ను అడిగినాయా ? నీ వర్ణం ఏదని నిన్ను ప్రశ్నిస్తాయా..!అన్యం పుణ్యం తెలవనిగా బిడ్డా...నీ కులానికి అడ్డయిందా నీ వర్ణానికి వాదంగా మారిందాఅది బిడ్డారా... బిడ్డా..అమ్మ తొమ్మిది మాసాలు మోస్తేపుట్టింది కానీకులం పురిటి నొప్పులను
కవిత్వం

యుద్ధ రహస్యం

కోయిలల గుండెల్లోశిలకోలలు నృత్యం చేస్తున్న దృశ్యాలు కంటిపాపల్ని కాటేస్తూనే ఉన్నాయి,పాటలు పాడీ పాడీనేలరాలిన పిట్టల నిర్జీవ దేహాల్నైనా కనీసం చూసే భాగ్యానికి నోచుకోని మాతృవిహంగాల కన్నీళ్ళలో నెత్తుటి మరకలు కరిగి చెరిగిపోతున్నాయి, పిట్టలు అడవికొమ్మల గూళ్ళొదిలి పంజరాలే శరణ్యమనుకునే దుస్థితి,పాట ఎప్పుడు ఎక్క డ ఎలా పాడాలో దిక్కుతోచనిసందిగ్ధ సందర్భం, నామమాత్రంగా మిగిలివున్న పక్షులు నిగూఢ కులాయంలోనిశ్శబ్ద గీతాలైపోయేయి,గడువు దగ్గరపడుతోందనిగుర్తుచేస్తో ఆకురాల్చిన అడవి పండుటాకు వలువను మార్చిహరిత పతాకను ఎగరేస్తోంది,రేపటి పక్షితరం కోసం పునరాలోచన ప్రస్తుతంపిట్టకీ అవసరమేపాటకీ అవసరమే,ప్రవాసమూ ఒక యుద్ధరహస్యమేనని,పాటకీ పాటకీ మధ్య మాత్రమే కాదుచరణానికీ చరణానికీ కూడా వ్యవధి తప్పదనిహెచ్చరిస్తోంది కాలజ్ఞానం .
కవిత్వం

సట్లెజ్ గాలి

ఎగసిపడి పరుగెత్తుతూ నువు చెయ్యి ఊపినప్పుడు నీ చేలాంచలం అంచు చూసి నా హృదయం కదిలిపోయింది నిన్ను నేను నా శ్వాసలో చూసాను నా కౌగిలిలో రాజభవనాల దుర్గంధ వాసన నీ స్వచ్ఛమైన ఆత్మను స్పృశించలేదు లాహోర్ జైల్లో ఉరితీయబడిన అమరులను తమ విషాద హృదయాలలో దాచుకున్న తీరాలలో నువ్వు పెరిగావు ఇక్కడ ప్రతి ఉదయమూ, మధ్యాహ్నము రాత్రి దు:ఖంలో తడిసిపోయాయి నీ జలాల నుంచి నడచిపోతున్న పసులకాపర్ల పాటలు ఇక్కడినుంచి ఎలుగెత్తుతున్నాయి నీ ఎగురుతున్న పైట అంచులు (తెరచాపలై)నన్ను భావోద్వేగాల ద్వీపానికి చేరుస్తాయి గోధుమ పొలాలలోని చెట్ల ఆవేదనలో నల్లతుమ్మ పూలసువాసనలోనిన్ను చూసాను నువ్వు సదా చాలా
కవిత్వం

నిరంతరాయం

ఈ నేల నేలంతా దుఃఖ నదులే ప్రవహించి ఉండవచ్చు అద్భుతమైన మనుషులు కొందరు మాయమై ఇక కనిపించకనూ పోవచ్చు కానీ మరుక్షణం నుంచే కదా వాళ్ళు మన హృదయాల్లో పురుడు పోసు కుంటున్నది వాని రక్తపు కూటి ఏలుబడికి స్మశాన వైరాగ్యమే వినబడుతూ ఉండవచ్చు అవకాశవాదాలై కొన్నైనా భిన్న స్వరాలు పురివిప్పనూ వచ్చు చరిత్రకు ఇది కొత్తేమీ కాదుకద!తరతరాల దుఃఖపు కన్నీటి బిందువులే ప్రవహించీ ప్రవహించీ అనంతమైన సముద్రమయ్యాకఅనితరమైన అమరత్వమే కదా ఆవిరై మేఘమై పునరావృత మయ్యేదిప్రతీఘాతానికిఓటమి లేనిదెన్నడు?దొంగ దెబ్బలు దగ్గరి దారులు గమ్యానికి చేర్చిందెప్పుడు ఈ చీకటికి చెల్లుచీటీ నమోదు చేయడమే కదా చరిత్రంటే,ఇంత నిరంతరాయంగా జరిగే